Xaviera

Mijn biologische klok maakt volgens (vooral)de mannen overuren en zodra deze klok slaat zal ik niet meer te houden zijn - zo stelt deze legende. De toon van deze waarschuwing is meestal onheilspellend en de blik die erbij hoort enigszins spottend. Een moederlijke cq vaderlijke blik van “ik weet het beter” die mij de kriebels geeft.

Is het voor mensen dan nog steeds zo moeilijk te bevatten dat ik het gewoon heerlijk vind om niet gesetteled te zijn. Om (nog) niet de verantwoording voor een kind te dragen. De klok waar menigeen over spreekt heb ik nog niet horen tikken en ook mijn kinderwens daalt met de dag naar een lager peil. Om eerlijk te zijn past een relatie simpelweg niet bij mijn huidige levensstijl. Ik werk fulltime, doe vrijwilligerswerk, eigen projecten en heb ook nog een sociaal leven waar wel eens wat aandacht aan moet worden besteed. Mijn eventuele wederhelft zou een structureel tekort hebben aan aandacht, zoals mijn kat dat nu al heeft.

Het leven bestaat uit keuzes. Uit ervaring heb ik geleerd dat je nu eenmaal niet alles kunt hebben. Mannen zijn bij tijd en wijlen leuke wezens, maar mijn toekomst staat met stip hoger dan de meest fantastische man die ik ken. Ik noem het expres niet carrière, want dat mag tegenwoordig niet meer. Het is helemaal uit om als vrouw een carrière te verkiezen boven het innerlijke “geluk” van een relatie. Daarmee insinuerend dat mensen zonder relatie geen innerlijk geluk kennen. Laat ik voorop stellen dat beide situaties zo hun voordelen hebben. Het hangt er maar van af in welke fase van je leven je zit en welke doelen je voor ogen hebt. Uiteraard heb ik het relatie gebeuren ook een aantal keer uitgeprobeerd. Maar op de een of andere manier was het steeds weer erg slecht voor mijn productiviteit en telkens weer van voorbijgaande aard. Waarbij de nasleep steeds weer meer energie kostte dan ik ervoor overhad (wie het ook uitmaakt, vervelend is het altijd). Dat laatste gegeven stimuleert mij om goed in mijn toekomst te investeren. Ik reken liever op mijn eigen kunnen dan op het kunnen van iemand die hypothetisch gezien elk moment uit mijn leven kan verdwijnen. Denk nu niet dat ik bitter ben of cynisch. Ik erken en apprecieer de pluspunten die een relatie met zich meebrengt. De warmte, de gezelligheid, het samenzijn. Allemaal heerlijk. Het zijn de bijverschijnselen die mij ertoe brengen voor een vrijgezellenbestaan te kiezen. De ruzies om niks, het water bij de wijn doen, het gevoel van moeten. Ja ja, ik weet het, het is niet altijd zo. Maar ja, van tevoren weet je dat niet. En daarna is het te laat, dan heb je je tijd al verspild. Tijd die je overigens nooit meer terug ziet. Nee, dan laat ik die relaties liever voor wat ze zijn en doe ik dingen gewoon op mijn manier. Dat werkt voor mij in ieder geval, voorlopig toch het beste.

Toch wens ik iedereen die zijn vrijgezellenbestaan op heeft gegeven fijne feestdagen en wie weet word ik ook nog eens bekeerd.

Stem of voeg toe aan :