Aruba en politiek

Op Aruba staat de democratie op sommige punten nog volledig in de kinderschoenen. Dat is ook niet zo gek. De Arubaanse democratie is piepjong. Vanaf 1636 was het Caribische eiland een kolonie van Nederland. Pas in 1954 kwam een einde aan de koloniale tijd. Niet helemaal natuurlijk, maar in ieder geval op papier. Vanaf dat jaar viel Aruba onder de Nederlandse Antillen, tot grote ontevredenheid van de bevolking. Net als de andere eilanden nu, hadden zij het idee dat de landsregering (gezeteld op Curacao) vooral z’n best deed voor zichzelf. Aruba wilde uit de Nederlandse Antillen. In 1986 lukte dat en kreeg Aruba een status aparte binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Voor degenen die nog steeds niet weten wat het inhoudt: De status aparte betekent onafhankelijkheid van de Antillen, maar het eiland is nog steeds een (autonoom) onderdeel van het Koninkrijk. Een eigen regering, een eigen munt etc.

Aruba wist er een succesverhaal van te maken. Ondanks dat de Arubaanse economie voornamelijk leunt op toerisme (een risicovolle sector) werd Aruba steeds rijker. Goed gedaan! Toen ik daar woonde was er 0% werkloosheid en het welvaartsniveau lag (zeker vergeleken bij de rest van de regio) bijzonder hoog.

De grootste bedreiging voor de Arubaanse economie is de instabiele politieke situatie. Dan moet je niet denken aan burgeroorlogen en geweld, maar eerder aan vaak wisselende regeringen die elkaar bijna naar het leven staan.

Aruba heeft twee grote partijen. Er zijn meerdere partijen, maar dat zijn kleintjes en alleen van belang om de grote partijen tot een meerderheid aan te vullen. De twee grote partijen zijn de MEP (Movimiento Electoral di Pueblo. Letterlijk: de electorale beweging van het volk) en de AVP (Arubaanse Volkspartij). De MEP is gelieerd aan de PvdA hier in Nederland en de AVP aan het CDA. Maar vergis je niet. De partijen hebben bar weinig van doen met die Nederlandse stromingen.

Op het moment is de MEP bezig aan z’n tweede termijn met (nog steeds) een absolute meerderheid in het Arubaanse parlement. De verwachting is dat ze deze termijn niet vol zullen maken, aangezien bijna geen enkele Arubaanse regering dat tot noch toe voor elkaar heeft gekregen. Als ze het door de eerste termijn heen redden, valt de regering in de tweede termijn in de meeste gevallen alsnog. De vraag is niet of het gaat gebeuren, maar wanneer het gaat gebeuren.

Mijn Arubaanse familie is al enige tijd zeer betrokken bij de politiek. De partij die zij met verve aanhangen is de AVP. Politiek is op Aruba een belangrijk onderdeel van het bestaan en wordt meer met emotie dan met het verstand bedreven. Persoonlijk voel ik me dan ook niet zomaar zonder meer geroepen om achter de AVP te staan, enkel en alleen omdat de rest van mijn familie dat doet. Al is dat op Aruba vaak wel de gewoonte.

Pas toen de MEP de absolute meerderheid in het parlement wist te krijgen begon ik mij te realiseren dat die partij om allerlei redenen niet voor mij is. Laat ik benadrukken dat ik het dan heb over de MEP onder leiding van Minister President Nelson Oduber. Ik realiseer me maar al te goed, dat ook bij de MEP fatsoenlijke, intelligente en redelijk mensen moeten zitten, maar in de partijtop zijn die eigenschappen vaak ver te zoeken.

Een paar incidenten:

- De voormalig minister van Volksgezondheid Booshi Wever(ik geloof dat hij nu minister van een ander departement is) heeft zijn diploma’s vervalst. Valsheid in geschrifte is voor een minister op z’n minst gezegd niet fraai.
- Statenlid Robert Maduro stapt dronken de auto in en veroorzaakt een ongeluk. De bestuurder van de andere auto krijgt spontaan een baan aangeboden bij de regering en verandert zijn verklaring.

- Op de dag dat de rechter uitspraak zal doen in de zaak van Maduro, gaat de voltallige ministerraad naar de rechtbank. Met veel lawaai en op de meest macho manier maken ze (inclusief de minpres) kabaal en reopen allerlei stoere dingen over rechters die niet deugen. (ik zeg: Trias Politica)

- Nel Oduber heeft er sowieso een handje van om via tv en kranten elke keer wanneer rechters uitspraken doen waar hij het niet mee eens is, te roepen dat ze slecht, fout, corrupt zijn. Bizar.

Er is veel meer, maar ik ken de lijst niet uit mijn hoofd. Wat ik wel weet is dat de MEP direct naar aantreden is gestart met het ontslaan van mensen die hun politieke ideeen niet delen. Eenentwintig directeuren zijn ontslagen en vervangen door MEP aanhangers. Er is zelfs een directeur die beschuldigd werd van strafbare feiten. Op werd gepakt, maar nooit officieel in staat van beschuldiging werd gesteld. De man kreeg een infarct in de gevangenis en is geruineerd. De gemiddelde aanhanger van deze intimidaties roept hierop waarschijnlijk dat waar rook is, vuur is, maar ik kan uit eigen ervaring zeggen dat dat nog helemaal niet zo zeker is.

Goed, laat ik duidelijk zijn: de MEP onder Nel mag van mij zo snel mogelijk verdwijnen. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat de AVP perfect is, maar zeker is dat deze intimidaties dan ophouden.

Soms zou ik willen dat Nederland ingreep, het grijpt me aan dat dit op deze manier gewoon maar door kan gaan op Aruba. Aan de andere kant is Aruba een autonoom land en is het niet gepast voor Nederland om zich met interne zaken te bemoeien. De enige hoop is dus dat de bevolking zo snel mogelijk een andere keuze maakt. Niet per definitie voor de AVP, maar in ieder geval voor een partij die niet bezig is met machtspolitiek, maar met datgene wat het beste is voor het land Aruba. Want zoals het er nu voorstaat zijn we niet alleen onze politieke integriteit aan het verliezen, maar ook onze economische voorsprong.