Ik ben pedagogisch verantwoord opgevoed. Mijn moeder is pedagoge, dus dat helpt. Ik mocht niet met speelgoedpistolen spelen, ik mocht geen gewelddadige films zien, ik kreeg snoep met honing uit de natuurwinkel en ik zat op een (semi-) vrije school. Per dag mochten mijn zusje en ik maar één uur tv kijken en we knutselden onwijs veel. Denk nou niet dat dat erg was. Al kan ik me nog wel herinneren dat ik vol verlangen naar de snoepjes keek die sommige kinderen mochten eten. Zo mooi en felgekleurd, zo vol kleurstoffen en suiker. Maar achteraf is het goed geweest.
Daarbij had ik mijn oma. Als ik bij mijn oma was, kreeg ik voor het ontbijt lange vingers, voor de lunch donuts en voor avondeten patat. Ik had bij mijn oma thuis een megagrote spacegun liggen en de tv stond de hele dag aan. Je snapt dat ik graag bij mijn oma logeerde. Een minder leuk effect van de vrijheid die ik bij mijn oma had, was dat ik door alle lange vingers gaatjes in mijn melkgebit had en dat ik door het vele tv kijken ook programma’s zag die helemaal nooit voor kinderen bedoeld waren.
Van oma mocht ik horror, geweld en seks zien. Nou ja, geen porno hoor, maar wel films die voor mijn moeder taboe waren. Toen vond ik dat heel cool. Achteraf denk ik soms wel dat mijn moeder een puntje had.
Ik was vanaf dat ik klein was al gefascineerd door horror. Eerst films, later ook boeken. Ik was zo’n klein psychotisch meisje met gitzwart haar die op de lagere school altijd doodskisten en vampieren tekenden. Die fascinatie was een combinatie van pure doodsangst en een mega-ontwikkelde fantasie. De films die ik bij mijn oma mocht kijken hebben me jaren uit mijn slaap gehouden. Tot ver in mijn tienerjaren vond ik het vreselijk om alleen te slapen. Gelukkig hoefde dat pas laat, aangezien mijn zusje en ik een kamer deelde. Maar als ze eens een keertje bij iemand logeerde of zelfs als ze in slaap viel voordat ik naar dromenland was vertrokken, lag ik de hele nacht wakker. Een groot deel van mijn jeugd heb ik doorgebracht in doodsangst, met mijn kop onder de dekens want dan kon de shadowman/Freddy Kruger/de duivel/een geest/een psychotische moordenaar etc. me niet te pakken krijgen.
Gelukkig ben ik daar op een gegeven moment overheen gegroeid en is het nu allemaal geen probleem meer. Maar ik kan me die lange nachten nog wel herinneren. Hopend dat ik in slaap zou vallen voor mijn zusje, of in ieder geval voor mijn ouders gingen slapen en het huis dan opeens doodstil was. Dat lukt dus niet altijd. Mijn vader kwam dan binnen om het licht uit te doen, die liet ik namelijk consequent aanstaan. En zodra hij de kamer weer uit was, deed ik het licht meteen weer aan. Want zoals iedereen weet, komen alle monsters in het donker tevoorschijn. Dan hoorde ik mijn ouders nog even kletsen en dat stelde me gerust, maar ook zij gingen dan uiteindelijk slapen. In die doodse stilte die dan over het huis viel hoorde ik alleen het kloppen van mijn eigen hart. Alles leek opeens bedreigend. Freddy kon uit het plafond komen, de shadowman leefde onder mijn bed, uit de muur zou een skelet komen en in slaap vallen was sowieso geen goed plan, want dan kwamen de bodysnatchers.
Meestal werd ik ’s ochtends wakker met het licht aan en een boek dat half over mijn gezicht was gevallen. Doodmoe natuurlijk, omdat ik veel te laat was gaan slapen. Blij dat dat voorbij is zeg. Mijn oma bedoelde het allemaal vast niet slecht, maar een kind van 8 hoort geen bloederige horrorfilms te kijken…en dat is niet voor niks!
Xaviera
Pingback: Traumaverwerking at Xa4a.net
Pingback: Hier word ik niet vrolijk van! | Xaviera