Een lekkere mep

Posted by Xaviera | Published on October 24, 2006

Ik heb vreselijke zin om iemand te slaan. En niet een corrigerende tik he, maar gewoon een megaklap. BOEM. Ik heb niet echt een reden hoor. Gewoon teveel energie. Van die energie waardoor je de hele tijd op de tafel zit te tikken of met je voet op en neer gaat of aan je oor trekt of aan je neus krabt. Wat het ook is dat jij doet met teveel energie.

Alleen heb ik nu Zoveel energie dat al die dingen niet voldoende zijn. Nu wil ik dus iemand slaan. Maar ja, dat gaat natuurlijk niet gebeuren. Te geconditioneerd. Eerst praten, zeiden mijn ouders altijd. Tot dat ik op een dag een paar hele rake klappen kreeg van iemand. Ik was 14 ofzo en ik de persoon in kwestie had iets onaardigs over mijn moeder gezegd. Waarop ik terug verwees naar haar moeder. Tsja… Ik wilde weglopen toen ik in mijn ooghoek een hele rare beweging zag. Ken je dat moment waarop Fred Flinstone weg wil rennen. Dat doet hij dan altijd eerst even op z´n plaats. Nou dat deed zij dus ook. En voor ik het wist had ze me beet bij mijn beide schouders en plantte ze haar knie een paar keer stevig in mijn maag. Ze greep me met haar nagels bij mijn nek, waarvan de huid zich meteen gewonnen gaf (watje) en wilde me een kopstoot geven. Ik wachtte het maar niet af en liet me vallen. Het meisje in kwestie was namelijk een kickbokser en een goeie! Eenmaal op de grond hielden de klappen op. En daar lag ik dan. Mijn maag deed pijn. Mijn nek deed pijn. Maar vooral mijn ego schreeuwde moord en brand.

Eerst praten.

Dat was dus het enige wat ik kon. Dus dat deed ik dan maar: “Ik pak je nog wel. Jij kan maar beter uitkijken. Just keep looking over your shoulders (ik was toen tweetalig).”

Terwijl ik het zei wist ik dat het nergens op sloeg. Bla bla bla en niks meer. Maar ja, met een kapotte ego moet je toch iets. Ik had in ieder geval het laatste woord!

Iemand slaan, dat doe ik dus niet. In principe dan he. Want je weet het nooit! Misschien kan iemand mij wel ZO boos maken dat mijn conditionering verdwijnt als sneeuw voor de Arubaanse zon. Maar vandaag zal ik mijn energie toch maar met getik kwijt moeten. Niemand die zich namelijk vrijwillig opgeeft voor een goeie mep. Tsja, soms zit het mee. Soms zit het tegen!