Doen we niet meer….!

• Tweet
• Share
• Email
• Sharebar

• Tweet
• Share
• Email

Eerlijk is eerlijk. Ik was er bijna ingetrapt. Vanaf het moment dat ik te horen had gekregen dat ik kandidaat voor de kandidatenlijst van GroenLinks was, tot eigenlijk gisteravond was ik mezelf heel even kwijt. Ik begon te twijfelen aan wat ik allemaal op mijn log kon schrijven. Ik begon te twijfelen aan wat ik allemaal kon zeggen. Ik begon te twijfelen aan wat ik aan moest trekken. Ik begon bij alles wat ik deed na te denken over hoe strategisch ik wel (en niet) bezig was.

Want ja. Hoewel plek 21 natuurlijk niet erg hoog is, betekent de kandidaatstelling toch dat mensen opeens met andere ogen naar je kijken. Je woorden wegen. Zich aantrekken hoe je overkomt. Over je oordelen. Logisch natuurlijk en helemaal niet erg. Maar het mag niet zo zijn dat ik opeens anders word dan ik ben. Leren van dingen die je meemaakt kan natuurlijk altijd. Dat is zelfs belangrijk. Maar bij alles opeens vraagtekens zetten werkt niet erg bevorderlijk. Daarbij wil ik helemaal niet per definitie strategisch bezig zijn. ‘Tuurlijk hoort het bij politiek, maar dan op het moment dat je probeert een bepaalde politieke koers te volgen. Niet wanneer je probeert uit te dragen wie je bent en waar je voor staat.

Gisteren besloot ik eindelijk dat ik ermee op ging houden. Toen ik vanmorgen opstond maakte ik me dan ook veel minder druk dan voorheen. Ik trok mijn meest comfortabele kloffie aan (nee, niet mijn pyjama ) en nam me voor om gewoon datgene te zijn wat ik in de loop der jaren ben geworden. Iemand die bevlogen is. Iemand met vechtlust. Iemand met een gezonde dosis zelfrelativering. En natuurlijk een onverbeterlijke idealist.

Eenmaal op het congres voelde ik me veel meer op mijn gemak dan op de eerste dag. En hoewel ik vandaag tegen het einde van de congresdag in 30 seconden moest gaan vertellen over mezelf en dan moest hopen dat meer dan 2 mensen op me zouden stemmen, zaten mijn zenuwen me bijna niet in de weg.

Mijn verhaaltje schreef ik tijdens de lunchpauze. Ik had besloten dat ik niet een heel uit mijn hoofd geleerd verhaal wilde doen. Maar een kort verhaal waarin ik aantoonde wat ik voor GroenLinks kan betekenen en dan op de plek waar ik ben ingedeeld. 

Dit is het uiteindelijk (na veel krassen) geworden:

Mijn naam is Xaviera Ringeling. Ik herhaal dat nog even omdat de kans dat u mij kent klein is. Van mijn bekendheid binnen de partij moet ik het dan ook niet hebben.

GroenLinks was bij de gemeenteraadsverkiezingen eerder dit jaar de meest stabiele partij van Nederland. Natuurlijk is het fijn dat we weinig stemmen verloren. Maar het zou nog mooier zijn om stemmen te winnen.

Als kandidaat breng ik jarenlange maatschappelijke inzet mee en de brede steun die daarbij hoort.

Natuurlijk is er meer. Meer inhoud. Meer ambitie. Meer te zeggen. Dat krijg ik nooit in deze 30 seconden gepropt. Ik hou het dus hierop:

Een stem voor mij is een stem voor een groter en diverser GroenLinks.
Ik moest vreselijk lang wachten tot ik dat korte verhaaltje eindelijk mocht doen. Plek 21 zit in het laatste echte blok. Met mijn verhaaltje kon ik terechtkomen op plek 21 t/m 23. Voor die plaatsen waren er uiteindelijk 7 kandidaten. Ik verwachtte er dus niet veel van en besloot ongeacht mijn kansen gewoon mijn best te doen.

Tegen de tijd dat ik aan de beurt was, zaten er nog ongeveer 300 mensen in de zaal. Terwijl ik mijn verhaaltje deed dacht ik alleen maar: rustig praten, maak je niet druk, het komt goed. Dertig seconden is kort. Het was dan ook ZO voorbij. Daarna stelden de andere kandidaten voor mijn blok zich voor en toen was het tijd voor het stemmen. WAUW wat leek de tijd langzaam te gaan zeg! Na de eerste stemming stond daar opeens mijn naam op het grote scherm. Ik kon het echt niet geloven. Ik moest het nog wel opnemen tegen een andere kandidate en dus nog langer wachten op de uitslag. Toen na de tweede stemming bleek dat ik de meeste stemmen had kon ik het bijna niet geloven. Niet nep-bijna-niet-geloven van miss Universe kandidaten. Maar ECHT niet geloven! Felicitaties alom. Naar buiten om een sigaretje te roken (nadat ik natuurlijk zelf was uitgestemd). Weer naar binnen omdat ik het podium op moest met de andere kandidaten. Weer naar buiten om een sigaretje te roken. Weer naar binnen omdat ik gewoon even niet meer wist wat ik aan het doen was. Pfffff.

Voor sommige mensen is de 21ste plaats misschien niks. Ik vind het fantastisch! Het is een kans om mijn ideeën uit te dragen. Een kans om (onverkiesbaar of niet) toch zaken op de agenda te zetten. Welke zaken dat zijn lees je de komende dagen/weken hier op mijn weblog. Al zou het zomaar kunnen dat de mensen die hier vaker komen wel een idee hebben.

Maar goed. Terug naar waar ik mee begon. Ik was er bijna ingetrapt. Had me bijna geconformeerd. Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat de kandidatencommissie mij  juist had geselecteerd om mij en wat ik meebreng. En dat ga ik niet meer vergeten!
Fotootjes:

Ook leuk:

eChick enzo

Winnen

Het wordt een mooie

Mannenwinkels