-
Damali
-
Dion
-
http://suusandthecity.web-log.nl/ Suus
-
BTS
-
hopla
-
http://www.xa4a.net Xaviera
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email 11 September, een dag die de geschiedenis boeken in zal gaan als een van de zwartere dagen in de westerse cultuur. De wereld was en is, […]
Er is niks leuker dan op vakantie gaan met de auto. Nou ja, niks is misschien wat overdreven, maar in de auto stappen en al rijdend op weg naar je […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Het is alweer 4 jaar geleden dat ik voor het laatst op Aruba ben geweest. Da’s lang hoor. Zeker als je bedenkt dat mijn ouders daar […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Ochtend 1 in het hotel in Varadero hebben we wat geld achter gelaten op het hoofdkussen. Dat schijnt de gewoonte te zijn. Niet dat het Moet, […]
Trillende knietjes
Wat een dag. WAT EEN DAG. De hele dag opnames met lijst 0. Wat een stress. Stress, stress, STRESS. Het begon vanmorgen in Den Haag, om 10 uur in de ochtend moest ik midden in de stad, op een zeepkist een betoog houden. Pfffff, bleek ik dat gewoon echt onwijs freaking moeilijk te vinden. Bleek ik gewoon verlegen he. Trillende knietjes, trillende handen, droge mond. Alle symptomen die erbij horen. Nou ja, maandag kunnen jullie het zien. Toen ik van de kist afstapte was het eerst wat door mijn hoofd ging:”Vandaag had ik in bed moeten blijven liggen.” En ik moest nog de hele dag hé.
Naast mijn collega’s van www.ondersteboven.nl voelde ik me niet helemaal op mijn plaats. Het zijn aardige lui hoor, daar niet van. Maar ze zitten allemaal al zoveel langer dan ik in de politiek. Ik doe pas een half jaar mee. Ik zat niet bij jeugdafdelingen en ik was geen secretaris. Ik voelde me gewoon niet vertegenwoordigd in de politiek zoals het nu is. Daarom ben ik lid geworden van GroenLinks, de partij waarbij ik me het meeste thuis voel. Daarom heb ik me kandidaat gesteld. Omdat ik in mijn omgeving zag dat ik niet de enige was die zich niet vertegenwoordigd voelde. En omdat ik vaak met mensen sprak die zich door mij juist weer wel vertegenwoordigd voelden. Die zichzelf herkenden in wat ik te zeggen heb. In de ideëen en plannen die ik heb.
Maar ik ben geen politiek dier. Ik ken Den Haag niet als mijn broekzak. Ik ken Den Haag als de stad waar ik bij de Asta ging stappen of bij de Tijd. Dat maakt me onzeker.
Toch blijf ik geloven dat ik iets heb toe te voegen. Dus zet ik door. Maar ik geef toe dat ik het soms best moeilijk vind. Ik zet door omdat het belangrijk is dat die mensen die ik steeds vaker tegen kom, die mensen die zichzelf niet herkennen in de gevestigde politici ook een stem hebben. En mijn verlegenheid is daar ondergeschikt aan. Maar een nobel streven verandert jammer genoeg niks aan mijn trillende knietjes. Zo mooi is het leven dan ook weer niet
Ook leuk: