TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Picture this: Hilversum Noord, july 2006. Ik stap de trein in en ga in de STIKHETE coupe zitten. Het raampje boven mijn hoofd zit dicht. Het […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Het is alweer even geleden, maar ik weet het nog goed: 2012, het jaar dat ik eindelijk de wereld veranderde. Achteraf bleek het niet eens zo […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Vandaag had ik het spontane plan opgevat om de Efteling te bezoeken. Dat soort plannen heb ik wel vaker op zaterdagen dat ik per abuis vroeg […]
Jarenlang heb ik deze nachtmerrie gehad: de telefoon ging midden in de nacht. Aan de andere kant van de lijn mijn tante uit Aruba.
“Ik moet je iets vreselijks vertellen.”
WilderszZzz
Tofik Dibi, nr. 7 van GroenLinks heeft Greetje Wilders een racist genoemd. Nu eist Wildersz excuses van Halsema. Heeft Wilders nu opeens het Verdonk-syndroom?
Niet alleen heeft Dibi gelijk, maar het werd ook wel tijd dat iemand dat gewoon eens zei. Wilders’ gekwetste act is bijzonder vermoeiend. Maar nog vermoeiender zijn stemmen aan de linkerkant die vinden dat zoiets niet gezegd mag worden. Het zou de aandacht weghalen van de inhoud en mensen als Wilders juist ruimte bieden zich te profileren.
Dat is deels waar natuurlijk. Aan de andere kant zitten talloze mensen te wachten op een antwoord van links. Daar ben ik er een van en dat is ook meteen een groot deel van de reden waarom ik de politiek in wilde: die oorverdovende stilte! Het is nodig om hardop een tegengeluid te bieden. Negeren heeft weinig zin en geeft het idee dat je ermee eens bent: wie zwijgt stemt toe.
En natuurlijk biedt het geen oplossing als je zegt dat iemand een racist is. Maar Dibi kan zijn verhaal met gemak onderbouwen. En belangrijker nog, het dwingt mister Wildersz wel om dan eens uit te leggen wat hij wél is. En kleur bekennen moet zeker voor iemand als WilderzzZz een pijnlijke zaak zijn.
Ook leuk: