More Reading

Post navigation

Short cuts

Ooit – toen mijn financiën echt zeer belabberd waren – begaf mijn muis het. En…

Wat de boer niet kent…

Zo, Sinterklaas is weer voorbij….gelukkig! Op mijn werk heb ik zelfs Sint N. meegevierd.…

6 Comments

  • Ja, en het irriteert me behoorlijk, al die gelukkige mensen hier. Die Balkenende, die is ook heel gelukkig volgens mij, met zijn zelfgenoegzame glimlachje. Zalm lacht zich trouwens ook al twaalf jaar te barsten.
    En men heeft nu ook van puur geluk medailles aan de militairen van Dutchbat uitgedeeld. Niet dat die mensen nu alles te verwijten valt, maar een enkel steekje heeft men toch laten vallen.

    Oh oh oh, wat doen we het hier toch allemaal geweldig…

  • pas als armoede compleet is uitgeroeid (nooit dus), pas als mensen elkaar zien als uh mensen (nooit dus), pas als genocide niet meer in 1 hoofd opkomt (nooit dus), pas als god of allah of hoe ze ook allemaal mogen heten niet meer besluit, maar gewoon “iets” is, dat betekent dus zelf nadenken (nooit dus), pas als zelfkennis erkent wordt als sleutel tot enigzins vreedzame samenleving owja dat gaat samen met die vrijheid van meningsuiting, daar valt tevens nog een hormonenfilosofie aan vast te plakken, pas als gewoon zijn voldoende is om gewoon te zijn, en tenslotte heeft iedereen een woning en voedsel nodig… dan pas kan je spreken van je eigen stomzinnige geluk 😉
    Eerder niet.

  • verder daalt de temperatuur hier en daar, af en toe een briesje van links en van rechts, de zee voelt koud aan, hier en daar ook een bui, soms dreigt het zonnetje door te komen, het zonnetje wat dreigt door te komen zou net zo goed een storm kunnen zijn, laten we ons geweldig millitair optreden belonen met een lintje en over 100 jaar excuses aanbieden…

  • Pingback: bmw

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Weblogs

Een weblog is een leuk ding. Je kan er je frustraties kwijt, je blijdschap, je onzin en je psychotische merels. Punt is wel dat het daardoor een erg persoonlijk stukje…

Ik ben er nog niet klaar mee. Dammit!

Mijn manier van traumaverwerking is simpel: zolang het nog vers is negeer ik het. Zodra de tijd het voldoende heeft vervaagd ben ik eventueel bereid erover na te denken. Het is simpel. Wat het niet is, is effectief. Hoe je het dan wel aan moet pakken weet ik niet, maar dat mijn manier niet voldoende werkt ontdekte ik gisteren in een verrassend moment van tranen en trillen.

Ademen

(je kan de uitzending hier bekijken. Het item begint ongeveer de 22ste minuut) Adem in, adem uit. Adem in, adem uit. Nog 4 uur en ik zou op het binnenhof…
back to top
×