Complexje

Posted by Xaviera | Published on February 6, 2007

Verdomme. Mijn moeder heeft gelijk. Ik schrijf deze historische bekentenis hier op, enkel en alleen omdat ik weet dat voor mijn moeder, internet is wat de duivel is voor christenen. Zij zal dit dus nooit lezen. Ik ben wat dat betreft veilig. Maar ze heeft dus wel gelijk. Ik heb last van een klein minderwaardigheidscomplexje. Een kleintje hoor (zelfs mijn minderwaardigheidscomplex is niet op volle kracht). Maar ik merk steeds vaker dat dat kleine complexje me wel in de weg zit. Het drijft me ertoe om mensen die ik nog geen 10 minuten ken, mijn hele carrière voor te schotelen. Om mensen die misschien helemaal geen vooroordelen hebben, er toch vooral op te wijzen dat ik een goede opvoeding heb gehad, naar een goede school ben gegaan en goed Nederlands spreek. Vermoeiend, want ik hoor mezelf blaten en denk: “hou je mond toch eens.” Maar het lukt me maar minimaal mezelf de mond te snoeren. En waarom? Uit angst dat mensen me in een hokje plaatsen. Het hokje vrouw of het hokje allochtoon of anders het hokje studie niet afgemaakt. En de angst dat als mensen dat eenmaal doen, dat ze me ook naar het gekozen hokje gaan behandelen. De wens om dat te voorkomen en ze vóór te zijn, zodat ik me niet hoef te ergeren of geschoffeerd hoef te voelen door de manier waarop ze me benaderen.

En natuurlijk word mijn angst en dús mijn complexje gevoed door die kleine groep mensen die dat ook doet. Mij in een hokje plaatsen en genadeloos behandelen alsof het hokje grote sloten op de deur heeft. De mannen die mij technische (IT) zaken uitleggen alsof ik 5 ben. Of de mensen die me domme vragen stellen over of ik nou Arubaan ben of Nederlander. Of anders de mensen die zo’n waarde hechten aan een diploma dat ze niet over de muren van hun eigen hokje heen kunnen kijken. Het wezentje in mijn hoofd dat mijn complexje in haar rugzak draagt roept dan:”Zie je nou wel…ik zei het toch. Vertel maar over hoe intelligent je bent, of wat je allemaal hebt gedaan. Of vertel over hoe je hier geboren bent en op zo’n goede school hebt gezeten.” Vermoeiend, dat wezentje.

En hoeveel ik ook presteer. Hoeveel ik ook doe en meemaak. Het maakt allemaal niets uit. Want aan het einde van de dag blijkt dat kleine miniwezentje met haar rugzak een overdonderende manipulatieve kracht te hebben, daar kan niks tegenop. Prestaties en overwinningen verdwijnen in het zwarte gat datzich in haar rugzak bevindt.

Ik zou haar graag uit willen zetten. Want ik weet bijna zeker dat ze de juiste papieren niet heeft. Maar tot nu toe is het me nog niet gelukt. Is er iemand die van dát wezentje af is gekomen?