TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Single zijn is leuk, Single zijn is leuk, single zijn is leuk Zittend in hét café voor de Utrechtse intellectueel: ‘t Hoogt, is het deze mantra […]
Ik houd me vast alsof mijn leven er vanaf hangt. Over de arm van hem, net onder de tas van haar, heb ik nog een stukje vrije stang gevonden.
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Nu 2012 met veel drama aan de vlammen is gevoerd(bewijs volgt nog, wanneer mijn studeerkamer weer betreedbaar is), is het tijd om vooruit te kijken. Op […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email De politiek wordt steeds gekker. Nu praten de CDA en de VVD met de SGP en Christen Unie. Over kiezersbedrog gesproken zeg. De SGP, een partij […]
Samen Werken, samen leven.
Een prachtig streven dat het nieuwe kabinet eloquent weet te formuleren. We horen er allemaal bij én samen staan we sterk. Dat is fijn om te horen voor een persoontje zoals ik, die de feelgood jaren ’70 – hoewel niet bewust meegemaakt – wel bewust mist.
Jammer genoeg lijkt het regeerakkoord 2007 (kekke naam voor een party) zichzelf net zo tegen te spreken als het gemiddelde heilige boek. Want hoewel iedereen erbij hoort, kan het best zijn dat je daar zomaar principieel tegen bent. Ben je dan in de gelukkige omstandigheid dat je werkzaam bent als ambtenaar van de burgerlijke stand, dan heeft jouw persoonlijke principe automatisch voorrang op de eloquente inzet van het regeerakkoord:
“Overeenkomstig het destijds geformuleerde beleid brengt zorgvuldige omgang met
gewetensbezwaarde ambtenaren van de burgerlijke stand met zich dat in onderling
overleg in plaats van de gewetensbezwaarde een andere ambtenaar van de burgerlijke
stand een huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht voltrekt, mits in elke gemeente de voltrekking van een dergelijk huwelijk mogelijk blijft. Mochten er in de gemeentelijke praktijk problemen ontstaan, dan zullen initiatieven worden genomen om de rechtszekerheid van gewetensbezwaarde ambtenaren veilig te stellen. “
Ongelofelijk. Ongelofelijker nog, is dat er mensen zijn die vinden dat dit recht tot werkweigering van een dergelijke ambtenaar vooral moet worden beschermd. “Ze moeten het recht behouden om te weigeren. Dat is hun principe en dat moeten we respecteren.” Riep iemand waarmee ik hier laatst over sprak. Maar het is natuurlijk veel meer dan alleen maar dat principe van die ambtenaar. Het betekent in ieder geval veel meer. Die ambtenaar stelt daarmee dat het homo zijn en dezelfde rechten willen als andere mensen die dat niet (openlijk) zijn, iets laakbaars kan zijn. Dat het ook iets is waartegen je een principe kán hebben. Alsof je een principe kan hebben tegen haarkleur, huidskleur, lengte, een bepaalde voorkeur voor patat of juist biefstuk. En ja, je kan daar (indien je echt je best doet) een principe tegen hebben, maar dat principe leidt dan in de meeste gevallen niet tot het toestaan van werkweigering.
Maar laten we er even vanuit gaan dat dat wel het geval is. En laten we dan voor het gemak even huidskleur eruit pikken. Stel nou dat die ambtenaar van de burgerlijke stand principieel tegen gemengde huwelijken is. En die ambtenaar verdedigt dat principe vanuit zijn geloof. Zo raar is dat niet. Om slavernij goed te praten werd de bijbel tijdenlang ingezet. So why not? Zou het dan ook zo zijn dat we die ambtenaar beschermen tegen het voltrekken van een dergelijk verwerpelijk huwelijk? Nee, want dat is namelijk racisme en dat tolereren we (vooralsnog) niet. Hoe kan het dan dat sommige mensen (ik heb ze gesproken) de discriminatie die aan de weigering om homohuwelijken voltrekken ten grondslag ligt wél steunen? En hoe kan het dat ons kabinet niet alleen hiermee akkoord gaat, maar zelfs zo ver gaat dat zij niet expliciet het recht van die homoparen beschermen om te trouwen, maar expliciet het recht van de ambtenaar om te discrimineren.
Het is heel simpel. De wetgever heeft besloten dat het homohuwelijk een wettelijke mogelijkheid is. Die ambtenaren moeten dus gewoon hun werk doen. Vinden ze dat te bezwaarlijk, dan moeten ze een andere baan zoeken. De arbeidsmarkt trekt al enige tijd stevig aan, het zal ze vast geen moeite kosten iets te vinden waarbij ze zich prettig voelen en waarbij hun “principes” niet eens ter sprake komen.
Ik zou ook geen zeehondenjager worden, dat is pertinent tegen mijn principes. Maar dat zeehondenjager worden en dan weigeren te jagen niet geaccepteerd wordt, dat lijkt me niet meer dan logisch.
Ook leuk: