TweetShare EmailSharebar TweetShare Email 11 September, een dag die de geschiedenis boeken in zal gaan als een van de zwartere dagen in de westerse cultuur. De wereld was en is, […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email lees meer over Mijn moment van 2012 Het waren er wel een paar, waaronder een de boeking van Anouk, die wereldwijd doorbrak en mij de reisplannen […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Zo, we zijn weer terug op Aruba. Na een doodenge vlucht in de vliegende bus van DAE (Dutch Antillean Express), zetten we een half uurtje geleden […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email De politiek wordt steeds gekker. Nu praten de CDA en de VVD met de SGP en Christen Unie. Over kiezersbedrog gesproken zeg. De SGP, een partij […]
I think many Americans don’t have maps
Zenuwen kunnen érg in de weg zitten. Ik weet er alles van. Voor een zaal mensen staan, blijf ik moeilijk vinden. Wel gaaf, maar wat een stress zeg. Je lijf reageert erop alsof het je in de weg wil zitten. Trillende handen, trillende knieën, trillende stem. Van het podium aflopen blijkt opeens nóg moeilijker dan het presenteren van je verhaal. Want knikkende knieën doen maar zelden wat je wilt. Ik begrijp het dus. En als mensen je dan ook nog moeilijke vragen gaan stellen, is het al helemaal belangrijk dat je koelbloedig weet te blijven. En ik ken dat moment waarop je heel even (misschien een seconde lang) geen idee meer hebt wat je aan het zeggen was, of je naam bent vergeten of vergeten bent waarvoor je er ook alweer zat (in die tv-uitzending, dat radioprogramma of dat panel). Het duurt maar een seconde, maar het lijkt een eeuwigheid.
Voor deze aspiring miss teen USA kwam het niet meer goed. En hoewel ik met haar meevoel, lag ik vooral in een deuk. Wie mij kan vertellen wat ze nou eigenlijk zegt wint een Lexus. Succes!
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/lj3iNxZ8Dww" width="400" height="325"/]
Ook leuk: