God wat heb ik een hekel aan het cc-spelletje. Het spelletje waarbij mail naar elkaar wordt verstuurd met in het cc-vakje precies de juiste mensen die mee moeten lezen. Soms ter info en dat is okay. Maar vaak om iets af te dwingen: een schouderklopje voor hen of een veeg uit de pan voor jou.
Het vervelende van het cc-spel is dat je – net als bij de postcodeloterij – verliest als je niet meedoet. Want hoewel iedereen – ook de bobo’s in de cc – weet wat een misselijk spelletje het is, blijft de boodschap van de mail wel hangen (waarheid of niet) – óók bij de bobo’s in de cc. Ik haat het.
Om er toch minimaal plezier aan te beleven heb ik iets bedacht. In elke cc gaat een willekeurige, zo onbekend mogelijke, niet-bobo collega mee. Een mysterieuze naam voor de lijst met vreselijk belangrijke mensen. Ik zie de cc-o-fielen zwetend achter hun bureau zitten: “wie is dat? Is het een bobo? Heb ik hem wel ge-cc’d?” Paniek. Als je dit geintje consequent volhoudt: VICTORIE. Je slachtoffer neemt de willekeurige collega ook mee in de eerstvolgende cc. Het is een klein pleziertje maar erg bevredigend.
p.s: Het is wel handig om je willekeurige collega ook even op de hoogte te stellen.
Pingback: Eiersnijder at Xa4a.net