Niet vanzelf

Uiteindelijk is de term ‘goed’ gerelateerd aan wat we in een bepaalde samenleving vinden dat goed is. En dat wordt weer bepaald door allerlei dingen die we of erfelijk of via onze opvoeding meekrijgen.
Het hangt ook af van omstandigheden. mensen die in normale omstandigheden een alleszins behoorlijk leven leiden en vriendelijk zijn voor hun medemens, kunnen in extremere situaties omslaan terwijl anderen dat niet doen.

@Xaviera: ik wil met dat relativeren niet beweren dat iets wat wij goed of slecht noemen daarmee minder erg of belangrijk zou zijn, maar wel dat alles afhankelijk is van ideeën en gevoelens die we hebben. Dus dat het niet absoluut is.

Maar denk eens na: waarom zou doden voor materieel gewin als slecht worden gezien? Wat is jouw argument tegen doden voor materieel gewin? Geef een reden waarom doden voor materieel gewin niet moet gebeuren.

@Xaviera: dat kan, dat iets cultuuronafhankelijk is. De liefde van een ouder voor een kind, en vooral van de moeder, is biologisch bepaald en onafhankelijk van cultuur, zelfs onafhankelijk van diersoort, grotendeels.
Dus verreweg de meeste mensen zullen een zeer sterke neiging hebben kinderen te beschermen. Een diersoort die die neiging niet heeft zal slechts kort bestaan.

Eeej Xav,
Zal ik eindelijk ook eens een berichtje ingeven bij dit soort levensvragen: ja de mens is van nature goed. Noem het Rousseau-ish, I don’t give a damn. Kijk in oogjes die voor de eerste keer open gaan en zie hoeveel rottigheid die oogjes te verwerken krijgen. Het kan niet anders en het is mijn grote overtuiging: ja, er zijn universele waarden, ja we zijn in onze oorsprong goed en we worden slecht in onze ontwikkeling (en door degenen die we daarbij treffen) en een principe is een persoonlijk vast of minder vast uitgangspunt.
Groet,
Ray

Aardig idee van die neutraliteit, kan ik me wel in vinden… Ik denk niet dat mensen de makkelijkste weg kiezen, maar dat alleen doen als ze niet voldoende geleerd is dat het het waard is een minder makkelijke weg te kiezen. Ergo: kinderen die niet worden terecht gewezen als ze elkaar molesteren, zullen later molesteren, maar de gemolesteerden zullen ook niet ingrijpen omdat dat niet bij hen is gebeurd en ze dus nooit de noodzaak en het belang hebben geleerd. Sterker, ze hebben ervaren dat niet reageren ook aanvaard is.
Komen we gelijk bij die waarden. Moeilijk om de waarden universeel te benoemen, ik ken slechts ons eigen beschavinkje en heb een beperkte blik op de 1001 andere (ik ben God niet), maar goed: erkenning en waardering zijn volgens mij zulke universele waarden. Erkenning als wezen en waardering als persoon of karakter, terwijl ik me besef dat het ook behoeften zijn en we zo misschien een academische definitiediscussie voeren. Maar liggen die beide niet bij elkaar?