Toch ben ik verdrietig

Posted by Xaviera | Published on May 25, 2010

Mijn opa was geen aardige man. Hij was een egoïstische vader en echtgenoot. En toen hij meer dan 20 jaar geleden mijn oma verliet voor een vrouw die jonger was dan zijn jongste zoon, besloot ik dat ik niks meer met hem te maken wilde hebben. Ik was overigens niet de enige die dat besluit nam. En jarenlang zag ik hem nog maar heel weinig. Ik denk dat ik de keren dat ik hem zag kan tellen op 2 handen en misschien een stukje voet. En dat was prima.

Nee, mijn opa was geen aardige man. Maar hij was wel 40 jaar getrouwd geweest met mijn oma. Dus toen mijn oma een aantal jaar geleden overleed, kwam hij ook naar de begrafenis. Mijn oma was een lieve vrouw. En ze had niet gewild dat er op haar begrafenis ruzie zou zijn. Dus hield iedereen zich in. En deed ik niet wat ik op mijn 12e aan mijn oma beloofd had – net nadat hij haar op straat had gezet. Ik vertelde mijn opa niet uitgebreid wat ik van hem vond. En ik vervloekte hem ook al niet. Dat doe je nou eenmaal niet op een begrafenis.

Mijn opa was iemand die het je moeilijk maakte hem te vergeven omdat hij helemaal geen spijt had van het leven dat hij had geleid. Van de mensen die hij had gekwetst. Maar toen hij werd opgenomen in een verzorgingstehuis ging ik toch samen met mijn zusje bij hem op bezoek. Het voelde alsof ik mijn oma verraden had. Maar ik hield me in, want opa’s hebben ook kinderen. En de oudste van die kinderen was mijn vader en die kon er zelf niet heen, dus deden wij dat.

En toen was hij opeens dood.

Mijn zusje en ik reden samen naar het tehuis. In de bossen van Zeist, het eindstation voor ouderdom. Van de zenuwen maakten we grapjes. Van de zenuwen lachten we veel harder dan normaal. Want hoewel opa dan geen aardige man was, was hij nu opeens wel dood. En dat is toch wat.

En daar lag die opa dan, opgebaard op z´n bed. Mager en voor zijn doen bleek. Die man die zoveel jaar had geleefd en het zoveel mensen zo moeilijk had gemaakt. Gereduceerd tot een kist met spulletjes en wat kleding in een Ikea-kast.

En toen was het toch opeens raar. En triest ook. Opeens kon ik mij voorstellen dat hij ook een verhaal had. Een jeugd en een opvoeding. Goede en nare ervaringen. Een reden dat hij was zoals hij was.

Opeens zag ik mezelf in een documentaire. Over een man met 10 kinderen, die uiteindelijk alleen stierf. Ik zag mezelf en dacht: “waarom kunnen ze die oude man niet vergeven? Hij is nu zo oud. Wat doet hij nog kwaad.” Dat zou ik denken als ik die arme oude man daar op televisie alleen zou zien liggen. En toch…toch is dat lastiger wanneer je het leed kent dat iemand heeft berokkend. Wanneer hij niet alleen een oude weerloze en nu levenloze man is. Maar ook een stukje van je geschiedenis. En geen opbeurend stuk.

Op de weg terug naar huis maakten mijn zusje en ik weer grapjes. Tranen in onze ogen van het lachen.

Maar nu alleen, ben ik toch wel heel erg verdrietig. Om een leven dat zo eindigt, maar ook om een leven dat zo geleefd is.

Ik wens iedereen die van hem gehouden heeft en zijn goede kanten heeft gekend veel sterkte toe. In het bijzonder aan mijn vader, die nu zijn enige vader kwijt is.