Het is zijn thee waar ik de hele tijd aan moet denken. De thee die in het theehoekje achterin de winkel stond te borrelen. Thee zo zwart dat er nog geen schakering voor bedacht is. Met een smaak zo sterk dat mijn papillen niet in staat waren het te verwerken. De geur van thee vermengd met de geur van boeken. Meneer La Poutre die verhalen vertelde over zijn leven, een wereld die voor de 6-jarige die ik toen was, net zo sprookjesachtig klonk als de verhalen uit de boeken van Grimm. Gezellig samen, kletsend in zijn winkel.
Opgroeien boven een antiquariaat. Wat een geluk. Mijn kindertijd omringd door boeken, nog eens boeken en meer boeken. La Poutre had een tafel gemaakt speciaal voor mij. Een houten tafel waar ik aan kon zitten bij hem in de winkel en waaraan ik de geesten kon schilderen die rondspookten op de etages die hij aan mijn ouders verhuurde. Drie geesten waren het en geen van hen onaardig. Maar wel zo vreselijk aanwezig. Dus kreeg ik een tafel en wat kwasten en papier. In de hoop dat ze alledrie een andere hangplek zouden vinden, zodra ik ze aan het witte doek had toevertrouwd. Jarenlang hing dat schilderij bij Lapje – want zo mocht ik hem noemen – aan de trap. In die winkel vol boeken, mijn eigen kunst.
Een plaaggeest was hij ook soms hoor. Dan vermaakte hij zich vreselijk door met mij te discussiëren, met mij ongelijk geven, zonder reden. En serieuze koter dat ik was, werd ik dan vreselijk boos. Dan dreigde ik met mijn grote ooms die hem wel een lesje zouden leren. Mijn stoere ooms in uniform, die Lapje natuurlijk ook gewoon fantastisch vonden en geen haar op zijn hoofd zouden krenken. Niet dat ik dat echt wilde natuurlijk, maar Lapje moest wel weten dat ik hem best kon hebben, al dan niet in mijn eentje.
En gul was hij ook: “Je mag er 2 uitkiezen,” zei hij dan en voordat hij was uitgesproken was ik al verdwaald in de kinderboekensectie. Zoveel verhalen en avonturen en kiezen kon ik nooit. Dus kreeg ik er dan 3 van Lapje, want dat vond hij helemaal niet erg. En blij als het kind dat ik was, dook ik dan de boeken in en verdween in de verhalen die ze mij vertelden. Van Afke’s tiental, tot Sprookjes van de Lage Landen, terugkeren naar de realiteit was vaak lastig, maar gelukkig had Lapje dan altijd weer een mooie anekdote. Over na-oorlogs Utrecht of over postzegels..dat waren mijn favoriete verhalen.
En nu is hij gestorven.
Hij was ook al oud. En hij heeft een fantastisch leven gehad. Vol spanning en sensatie. Maar ja, dat maakt het allemaal niet perse beter.
Hij was nog op mijn bruiloft een paar jaar geleden. En geen spat veranderd, al ken ik hem al 36 jaar! Nog even vol met verhalen en nog even charmant als altijd. Lapje, met zijn baret en zijn camera. Met zijn humor en zijn oog voor kunst. De opa die ik veel liever had gehad dan de opa die ik had. Maar ja, dat kun je dan niet kiezen.
Soms mis ik zijn winkel nog steeds. De wanden bedekt met boeken, de Moesman-kaarten, de kunstzinnige types die kind aan huis waren en de gevulde koeken die ik altijd mocht halen bij de bakker twee deuren verderop. Een beschermde plek in hartje Utrecht. Waar elke anekdote van gewicht was en geen vraag onbeantwoord bleef. Dan wil ik weer kind zijn en klein en met Lapje kletsen over dat wat een 6-jarige allemaal bezighoudt.
En natuurlijk baal ik van mezelf. Ik baal dat ik de laatste jaren zo weinig op bezoek ben geweest. Niet zo goed wist of ze (hij en zijn vrouw) daar wel zo’n zin ‘an hadden. Stom natuurlijk, want dat had ik ook gewoon kunnen vragen. En nu is het te laat. Maar ja, no use crying over spilled milk. Dus houd ik me nu vast aan wat we nog wel samen deden.
Lapje heeft mij mede gevormd tot wie ik nu ben. Heeft mij geleerd om van boeken te houden en in mijn fantasieën en dromen te geloven. Heeft mij een beschermde plek geboden in alle drukte. Niet dat ik dat thuis niet had, maar wat is het waardevol als je dat naast de meest logische plek, ook kunt vinden op een minder voor de hand liggende plek. Daarvoor wil ik hem bedanken, met mijn schrijven en een traan. Maar vooral wil ik hem plezier wensen op zijn laatste avontuur. En hem kennende gaat hij dat ook uitgebreid hebben.
Dag La Poutre, ik heb van je gehouden.
Gerelateerd:
Posted by Xaviera
Dag Lapje
Het is zijn thee waar ik de hele tijd aan moet denken. De thee die in het theehoekje achterin de winkel stond te borrelen. Thee zo zwart dat er nog geen schakering voor bedacht is. Met een smaak zo sterk dat mijn papillen niet in staat waren het te verwerken. De geur van thee vermengd met de geur van boeken. Meneer La Poutre die verhalen vertelde over zijn leven, een wereld die voor de 6-jarige die ik toen was, net zo sprookjesachtig klonk als de verhalen uit de boeken van Grimm. Gezellig samen, kletsend in zijn winkel.
Opgroeien boven een antiquariaat. Wat een geluk. Mijn kindertijd omringd door boeken, nog eens boeken en meer boeken. La Poutre had een tafel gemaakt speciaal voor mij. Een houten tafel waar ik aan kon zitten bij hem in de winkel en waaraan ik de geesten kon schilderen die rondspookten op de etages die hij aan mijn ouders verhuurde. Drie geesten waren het en geen van hen onaardig. Maar wel zo vreselijk aanwezig. Dus kreeg ik een tafel en wat kwasten en papier. In de hoop dat ze alledrie een andere hangplek zouden vinden, zodra ik ze aan het witte doek had toevertrouwd. Jarenlang hing dat schilderij bij Lapje – want zo mocht ik hem noemen – aan de trap. In die winkel vol boeken, mijn eigen kunst.
Een plaaggeest was hij ook soms hoor. Dan vermaakte hij zich vreselijk door met mij te discussiëren, met mij ongelijk geven, zonder reden. En serieuze koter dat ik was, werd ik dan vreselijk boos. Dan dreigde ik met mijn grote ooms die hem wel een lesje zouden leren. Mijn stoere ooms in uniform, die Lapje natuurlijk ook gewoon fantastisch vonden en geen haar op zijn hoofd zouden krenken. Niet dat ik dat echt wilde natuurlijk, maar Lapje moest wel weten dat ik hem best kon hebben, al dan niet in mijn eentje.
En gul was hij ook: “Je mag er 2 uitkiezen,” zei hij dan en voordat hij was uitgesproken was ik al verdwaald in de kinderboekensectie. Zoveel verhalen en avonturen en kiezen kon ik nooit. Dus kreeg ik er dan 3 van Lapje, want dat vond hij helemaal niet erg. En blij als het kind dat ik was, dook ik dan de boeken in en verdween in de verhalen die ze mij vertelden. Van Afke’s tiental, tot Sprookjes van de Lage Landen, terugkeren naar de realiteit was vaak lastig, maar gelukkig had Lapje dan altijd weer een mooie anekdote. Over na-oorlogs Utrecht of over postzegels..dat waren mijn favoriete verhalen.
En nu is hij gestorven.
Hij was ook al oud. En hij heeft een fantastisch leven gehad. Vol spanning en sensatie. Maar ja, dat maakt het allemaal niet perse beter.
Hij was nog op mijn bruiloft een paar jaar geleden. En geen spat veranderd, al ken ik hem al 36 jaar! Nog even vol met verhalen en nog even charmant als altijd. Lapje, met zijn baret en zijn camera. Met zijn humor en zijn oog voor kunst. De opa die ik veel liever had gehad dan de opa die ik had. Maar ja, dat kun je dan niet kiezen.
Soms mis ik zijn winkel nog steeds. De wanden bedekt met boeken, de Moesman-kaarten, de kunstzinnige types die kind aan huis waren en de gevulde koeken die ik altijd mocht halen bij de bakker twee deuren verderop. Een beschermde plek in hartje Utrecht. Waar elke anekdote van gewicht was en geen vraag onbeantwoord bleef. Dan wil ik weer kind zijn en klein en met Lapje kletsen over dat wat een 6-jarige allemaal bezighoudt.
En natuurlijk baal ik van mezelf. Ik baal dat ik de laatste jaren zo weinig op bezoek ben geweest. Niet zo goed wist of ze (hij en zijn vrouw) daar wel zo’n zin ‘an hadden. Stom natuurlijk, want dat had ik ook gewoon kunnen vragen. En nu is het te laat. Maar ja, no use crying over spilled milk. Dus houd ik me nu vast aan wat we nog wel samen deden.
Lapje heeft mij mede gevormd tot wie ik nu ben. Heeft mij geleerd om van boeken te houden en in mijn fantasieën en dromen te geloven. Heeft mij een beschermde plek geboden in alle drukte. Niet dat ik dat thuis niet had, maar wat is het waardevol als je dat naast de meest logische plek, ook kunt vinden op een minder voor de hand liggende plek. Daarvoor wil ik hem bedanken, met mijn schrijven en een traan. Maar vooral wil ik hem plezier wensen op zijn laatste avontuur. En hem kennende gaat hij dat ook uitgebreid hebben.
Dag La Poutre, ik heb van je gehouden.
Gerelateerd: