Nachtenlang lag ik vroeger wakker wanneer ik bijna jarig was. Nachtenlang fantaseerde over de cadeau’s die ik van mijn ouders zou krijgen (pedagogisch verantwoord), maar vooral over de cadeau’s die ik van mijn oma zou krijgen. Die waren namelijk altijd felgekleurd en fout.
Oké, dus ik zie niet goed. Oké, dus ik stapte 10 jaar geleden al eens in tram 10, toen ik tram 3 moest hebben. Oké, dus ik denk vaak dat ik mijn zusje in de stad zie en dat blijkt dan een willekeurige andere allochtoon te zijn waar ik dan uitgebreid naar heb gestaard. Oké, ik weet het – ik heb een bril nodig.
Geluk zit in de kleine dingen. Nergens wordt dat idee meer kracht bijgezet, dan wanneer je reist met het OV. Jarenlang heb ik die versie van Guantanamo Bay zoveel mogelijk weten te vermijden.
“Nog goedkoper dan Zeeman” riep de verkoper ons toe. Maar dat was helemaal niet waar. Al moet ik toegeven dat het allemaal helemaal niet zoveel hoeft te kosten hier in Istanbul.
