Er is iets vet mis met mijn comments. Geen idee wat, maar het lijkt me een goed moment om te upgraden naar de nieuwste versie van WordPress.  Hopelijk lukt me dat vanavond en anders in elk geval toch in de komende dagen. Tot die tijd: als je geen reacties kan plaatsen heb ik dus geen hekel aan je

Download deze versie van It’s raining men

http://www.xa4a.net/media/weather.mp3

Hij is binnen. Speciaal voor jullie, maar eigenlijk specialer voor ons. Luister maar als je durft (klik hierboven op het playknopje)
Hieronder de tekst met de uitvoerders erbij:

Xaf = moi
Am = mijn zusje
Xiom = mijn nichtje
ilh = een vriendin
Char= collega
Arn= vriend
Sjon = vriend
Tif = vrouw van mijn nichtje/vriendin

Hi – Hi! (am)
We’re your Weather Girls (tif)
- Ah-huh – (allen)
And have we got news for you – (xiom)
You better listen! (xaf)
Get ready, all you lonely girls (ilh)
and leave those umbrellas at home. (char)
- Alright! – (xaf/sjon)

Humidity is rising – Barometer’s getting low (xaf) – how low (arn)
According to all sources, the street’s the place to go (xaf)
Cause tonight for the first time (xaf)
Just about half-past ten (xaf)
For the first time in history (xaf)
It’s gonna start raining men. (xaf)

Allemaal:
It’s Raining Men! Hallelujah! – It’s Raining Men! Amen!
I’m gonna go out to run and let myself get
Absolutely soaking wet!
It’s Raining Men! Hallelujah!
It’s Raining Men! Every Specimen!
Tall, blonde, dark and lean
Rough and tough and strong and mean

God bless Mother Nature (tif)
she’s a single woman too (am)
She took off to heaven (char)
and she did what she had to do (am)
She taught every angel (ilh)
to rearrange the sky (ilh)
So that each and every woman could find her perfect GIRL (xiom)

It’s Raining Men! (xaf)

Allemaal:
Hallelujah! – It’s Raining Men! Amen!
It’s Raining Men! Hallelujah!
It’s Raining Men! Ame———nnnn!

Xaf:
I feel stormy weather / Moving in about to begin
Hear the thunder / Don’t you lose your head
Rip off the roof and stay in bed

Xaf:
God bless Mother Nature, she’s a single woman too
She took off to heaven and she did what she had to do
She taught every angel to rearrange the sky
So that each and every woman could find her perfect guy

Allemaal:
It’s Raining Men! Hallelujah! – It’s Raining Men! Amen!
It’s Raining Men! Hallelujah! – It’s Raining Men!

(Arabieren-gil: xiom)
(Giechelen: am)

Mijn relatie met verrassingen is onder de beste omstandigheden dubieus. Enerzijds vind ik het jammerlijk wanneer het mijn zusje weer eens niet lukt om een geheim voor zich te houden. Anderzijds word ik doodzenuwachtig wanneer ik niet weet wat me te wachten staat. Afgelopen zaterdag was dan ook een regelrechte marteling voor mijn persoon. Ik had me goed gedragen en geen enkele poging gewaagd om informatie bij mijn zusje, mijn collega of mijn nichtje los te peuteren. Ik had dus oprecht geen idee wat mijn zusje had bekokstoofd voor mijn vrijgezellenfeest. Zaterdag begon ik daar spijt van te krijgen. Vooral ook omdat alledrie de bovenstaande plaaggeesten, onafhankelijk van elkaar mij dreigende sms-jes stuurden: “maakt niet uit wat je aantrekt, niemand ziet het toch onder dat kippenpak”. En: “Het kan warm worden in zo’n gorrilapak. “. En meer van dat soort spul. Leuk. Fantastisch. Fijn.

Tegen een uurtje of 5 begonnen de zenuwen goed te gieren. Wat als ik het niet leuk zou vinden. Ik oefende alvast mijn enthousiaste gezicht voor de spiegel. Erg veel bakte ik er overigens niet van. Of wat als het an sich wel leuk was, maar vooral voor hen en minder voor mij. Pfffff van de zenuwen werd mijn blaas spontaan zwak. Mijn voeten steeds zwaarder. Mijn rookgedrag steeds verslaafder.

18:30 was het zover. Ik moest in Havana op komen draven. Even overwoog ik om fashionably late te komen. Zodat ik hen ook een beetje kon verrassen. Maar ik bedacht al snel dat dat misschien helemaal niet zo leuk was voor de organisator. Precies om 18:30 liep ik dan ook Havana binnen. Mijn zusje zat al – met het meest triomfantelijke hoofd dat ze kon bedenken – aan de nacho’s. Of ik ook een hapje wilde..de strippers kwamen zo. Pfff zoveel zenuwen doen nacho’s stinken. Geen hap wilde door mijn keel.

De rest van de vrienden meldde zich algauw aan. Eenmaal compleet – min altijd laat vriendin Ilham – togen we op weg naar…..nou ja, dat wist ik dus nog niet. Ergens vlak bij de dom belden we aan. Nou ja, ik mocht niet in de buurt van de bel komen, want het was mij nog steeds verboden om te weten wat er ging gebeuren. Een trap op, een deur door, een grote kamer met bar in. Het zag er in elk geval mooi uit. Maar ik wist nog niks. Nadat iedereen van een drankje was voorzien, werd het grote geheim eindelijk onthuld: we gingen een CD opnemen.

WAAAAAH coooooool! En niet het minste nummer hoor: it’s raining men van the weather girls. WAAAAH cooooool! En iedereen moest meedoen. Iedereen moest een stukje solo zingen. Ghegheghe, and the joke was on them Ik heb mijn vrienden en familie nog nooit zo hard zien terugkrabbelen. Gelukkig zijn zij stukken minder autistisch dan ik en deden ze allemaal superleuk mee. Eerst met z’n allen de studio in om de koortjes in te zingen. Toen een voor een. Ik natuurlijk als eerste. Wat ik niet wist is dat er in de studio een camera hing. Terwijl ik stond te bléren keken en luisterden mijn medezangers mee vanuit de bar. Ha, gelukkig kon ik hen later ook bekijken. Dat maakte het een en ander weer eerlijk.

Het uiteindelijke resultaat is wat mij betreft echt hypergaaf. Als het goed is komen de CD’s morgen of overmorgen binnen. Je begrijpt dat onze nieuwste oude hit direct via deze site te beluisteren zal zijn. Als je durft dan tenminste

Mijn kater is van  dien aard, dat ik nu weinig kan vertellen over mijn vrijgezellen. Typen doet namelijk pijn. Dus voor nu maar alleen even een foto:

Graag 19 april 2007 reserveren in je agenda!!
 
Je wordt dan om 18.30 verwacht in – dat ga ik jou niet aan je neus hangen – . Graag uitgaans kleren aandoen.

Dit mailtje kreeg ik 2 weken geleden van mijn zusje. Ook wel bekend als “de organisator van mijn vrijgezellenparty”. Je snapt dat ik er enigszins zenuwachtig van werd. Vooral de evil laugh die zij wist te produceren toen ik haar belde – als reactie op deze engigheid – zorgde voor slapeloze nachten. Een kippenpak, een gekke hoed, naakt door de stad banjeren. Wat heeft mijn zusje voor huwelijksstraf voor me bedacht? Weet jij het? ik dus niet.

Maar ja, stel dat ik het wel zou weten. Zou dat leuker zijn? Naar alle waarschijnlijkheid niet. Vandaar dat ik ook geen poging heb gedaan erachter te komen. Mijn zusje kan namelijk geen geheimen bewaren (tip: kijk geen spannende film met haar, als zij ‘m al heeft gezien.). Maar weten is in dit geval niet leuker dan niet weten. Ik heb het dus gelaten. Met moeite. Groots van mij, of wel?!

Morgen om 18:30 zal ik het eindelijk weten. Er zit niks anders op dan een megacoole uitgaansoutfit kopen. Wat is het leven toch zwaar.

p.s.: ik kreeg het bericht dat mensen geen reacties kunnen plaatsen. Als jij er last van hebt, laat het dan even weten: http://www.xa4a.net/contact/

Ik ben sinds kort begonnen aan een cursus Creatief Schrijven bij de LOI. Niet omdat ik denk dat ik van deze cursus creatief leer schrijven. Ook niet omdat ik nou weet wát creatief schrijven is en het graag wil leren. Eigenlijk vooral omdat ik steeds minder schrijf. En hoe minder ik schrijf….hoe minder ik schrijf.

Nu staat er in mijn hangkamer (iedereen zou een eigen hangkamer moeten hebben) een blauwe map van de LOI. Er valt blijkbaar veel te vertellen over creatief schrijven, want de map zit propvol papier. Hoewel ik de map al een week in huis heb, ben ik nog niet begonnen aan mijn cursus. Om exact dezelfde reden dat ik steeds minder schrijf: geen tijd. Dat schiet dus niet op.

Gelukkig is er een incentive. Als ik alle huiswerkopdrachten maak, krijg ik namelijk een heus certificaat van de LOI. Een certificaat dat ik achter mijn bureau aan de muur kan hangen. En als dan iemand twijfelt aan mijn kunnen op het gebied van creatief schrijven, kan ik er even subtiel naar wijzen. Het liefst met mijn kin, want je wil niet teveel nadruk leggen op dat soort dingen. Het intimideert toch een beetje he.

Vandaag ga ik dus echt van start met de eerste opdracht. Die luidt: leg een notitieblok naast je bed en begin elke dag met het volschrijven van 3 pagina’s met wat er ook op dat moment in je opkomt. Of zoiets he. In het kader van de crusus schrijf ik de opdracht ook maar even creatief op. Ook in het kader van geen zin hebben om naar boven te lopen.

Anyways, mocht ik tijdens deze cursus wat zinnigs schrijven (ik geef geen garanties – het is geen voorwaarde om het certificaat te krijgen), dan plaats ik het op mijn weblog. Lukt dat niet, dan is dit zeer waarschijnlijk het laatste postje over deze cursus.

In mijn werk heb ik veel te maken met freelancers. Aangezien we het laatste jaar (en de komende jaren ook nog) bezig zijn met een aantal grote projecten, zal de stroom free-lancers nog wel even aanhouden. Voor het laatste project schoven in totaal 10 van deze eenmanszaakjes aan. En ik moet zeggen dat veel van hen fantastisch werk leveren en ik het helemaal niet erg zou vinden als ze hun zaak aan de wilgen zouden hangen en vast bij ons in dienst kwamen. Jammer genoeg zijn er ook f-lancers van het andere soort. Mensen waarvan ik niet snap hoe ze 1. erbij kwamen voor zichzelf te beginnen. En 2. voor elkaar krijgen om steeds jobs te krijgen.

Ik weet niet waarom ik verbaasd ben. Ondanks minimaal functioneren hebben wij deze mensen ook binnengehaald en gehouden voor de duur van het project. We moesten nou eenmaal verder en daar heb je mensen voor nodig. Dat die mensen zorgen voor onevenredig veel problemen (dat gaat vaak samen met minimaal presteren blijkt) en dat veel van het werk dat ze hebben gedaan over moest, hebben we uiteindelijk voor lief moeten nemen.

Hoe het in z’n werk gaat begrijp ik. Wat ik niet begrijp is dat mensen – freelance of niet – zichzelf geen hogere eisen stellen. En dan misschien wel juist als freelancer, aangezien je afhankelijk bent van je netwerk en hoe mensen het werken met jou ervaren. Maar ook als vast kracht lijkt het me niet meer dan normaal dat je voor jezelf de lat hoog legt. Binnenkomen, staren naar je scherm en wachten tot de dag voorbij is, is niet alleen asociaal naar je collega’s toe, maar moet toch ook wat met jezelf doen.

Als ik het niet basaal leuk heb op mijn werk, zowel inhoudelijk als met mijn collega’s, dan zoek ik wat anders. Frustratie hoort erbij. Het kan nou eenmaal niet altijd feest zijn, maar als de frustratie zwaarder gaat wegen dan wat het werk mij oplevert, ben ik weg. Ik werk teveel en te hard om het dag in dag uit niet naar mijn zin te hebben.

Maar goed, weet ik veel wat er zich afspeelt in de hoofden van mensen. Misschien was er sprake van een mid-life crisis. Misschien was ons project niet uitdagend genoeg. Misschien waren we wel slechte collega’s. Wie zal het zeggen.

Als documentairemaker Rogier Timmermans in 2001 voor het eerst naar zijn tante Petra rijdt, kan hij niet vermoeden dat hij aan het begin staat van een ingewikkelde zoektocht. Om hem onbekende redenen verdwijnt ze twintig jaar eerder uit zijn leven om te gaan wonen bij kunstschilder Anton Heyboer, die op dat moment samen met vier vrouwen een kluizenaarsbestaan leidt. Petra’s relatie met Heyboer en de vier vrouwen blijkt intrigerend, maar tegelijkertijd niet te bevatten. Toch lukt het Timmermans aan de hand van steeds nieuwe ontdekkingen het motief van zijn tante bloot te leggen. Een fascinerende ontdekkingsreis die ver doordringt in de ongrijpbare wereld van Anton Heyboer.

Ik heb de beschrijving maar even geplikt (gepikt –> geknipt en geplakt). Maar deze documentaire is écht bere-interessant. Een kijkje in een vreemde, afstandelijke familie. Leert je je eigen familie weer relativeren. Kijken dus.

Daar stond ik dan met 20 kilo jurk en een afpas oempa loempa aan mijn voeten die op strategische plekken vouwen maakten en spelden prikten. Af en toe keek ik naar mezelf in de grote passpiegel. Prachtige jurk, hoofd van een oorwurm. De borrel van de avond ervoor had z’n sporen achtergelaten. Maar met zo’n jurk maakte dat niks uit.

Nog een maand. Nog een maand voordat ik met jurk en al een verbintenis aanga die feitelijk niks veranderd, maar toch leidt tot zenuwen, kriebels (maar dan wél leuke kriebels) en plotselinge inzichten over of het wel c.q. niet een goed idee is.

De ene afpas oempa loempa bleek niet genoeg. De gulden regel is 1 oempa loempa per 10 kilo jurk. Een tweede oempa loempa begon ook spelden te prikken. Langzamerhand begon ik een beetje duizelig te worden van het lange staan. De eerste oempa loempa had me daarvoor gewaarschuwd, maar ik had haar niet geloofd. Volhouden. Niks zeggen en er gewoon niks van aantrekken dat de kamer langzaam begint te draaien.

Eindelijk was het spelden klaar. Geen seconde te laat ook. Eindelijk mocht ik weer bewegen. Wat een fantastische jurk. Lange sleep, prachtige kleur, supercoole schoenen. Het is dan maar voor één dag. Maar de jurk mag er wezen. Na een paar rondjes te hebben gelopen om er zeker van te zijn dat ik op de grote dag niet over mijn eigen sleep zou struikelen, mocht hij weer uit. Moest hij weer uit. Ben ik dan toch een tuthola? Ach laat het gaan, dacht ik bij mezelf. Met de afspraak dat ik over 2 weken mijn jurk ook echt op mocht komen halen verliet ik de winkel.

Nog één maand.

Er ís een spotje waar ik de kriebels van krijg:

Jij niet?

Een kaartje voor u

Wilders heeft het maar zwaar. Iedereen is tegen hem. Het kabinet, moslims, de linkse kerk, met hun linkse ontwikkelingswerkhobby’s, premier Balkenende, het woord Crisis. Alles en iedereen is tegen arme Wilders. En dan doet hij maandenlang (naar alle waarschijnlijkheid persoonlijk op z’n eigen laptopje) z’n best om een hele slimme film in elkaar te draaien. Een film met muziekjes, plaatjes én slimme tekstjes en dan wint hij er – in de peilingen van Maurice – maar één zetel mee. Al dat knippen en plakken en opzoeken in de Dikke van Dale voor niks geweest.

Maar ons Geertje is een kloeke ridder, die laat zich niet zomaar tegenhouden door mensen die argumenten hebben. Nee, argumenten kun je niet tegenover irrationele angst zetten. Dat weet iedereen, maar zeker kloeke Geertje.

Wat denken ze nou wel daar bij links – en dat is iedereen behalve Geertje en de mensen die op hem stemmen -, dat hij in al die grenzeloze redelijkheid trapt. Nou dan moeten ze echt vroeger op staan. Geertje heeft nog een hele zak vol retoriek, verse propaganda, en net niet aan te pakken discriminatie, haat- en angstzaaierij. Daar kan hij nog tijdenlang uit putten. Maar moeilijk is het wel hoor. Om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Maar hij laat zich ondanks alle tegenslagen en alle aanvallen op zijn persoon door niks en niemand tegenhouden. En daarom is Geertje martelaar van de week. Zou hij het ook schoppen tot martelaar van het jaar? We duimen voor je Geertje.

Doe Dr. Phil maar het raam uit, hij is niet meer nodig. In deze fantastische online tijden kan ook de psychologie van de ijskoude grond gewoon online (met dank aan Toaske). 

you are a realist.
you are direct, enjoy playing devil’s advocate and neither fear nor avoid discussions.
you are emotional and naive, they care little for details and are a risk-taker.
they are secure, stubborn, and stick to their ideals.
you are a good listener
you have a good sex life

Nou ik weet het allemaal niet hoor, maar een ding staat vast na het tekenen van dit varkentje: ik kan in elk geval echt niet tekenen.

Waag het er anders zelf ook even op.

Het is zondag en dat is de dag des heres. De dag bij uitstek om een emotionele oproep te doen. Mijn oproep betreft een woord. Mocht je een van die onschuldige zielen zijn die denkt dat woorden geen pijn kunnen doen, laat ik je dan uit die droom helpen. Er zijn woorden die gewoonweg fout zijn. Kwark is zo’n woord. Fouter kan bijna niet. Het woord kwark, maakt bijna dat je het spul kwark niet binnen kunt houden. Persoonlijk noem ik kwark dan ook geen kwark. Dat spul of dinges is wat mij betreft zelfs nog een aantrekkerlijkere duiding.

Maar goed, kwark kan wat mij betreft (voorlopig) blijven. Om kwark kan ik op zich wel heen. Dat geldt veel minder voor het woord waar ik vanaf wil. Niet dat ik daar niet omheen kán, maar ik wíl er liever niet omheen. Ik pleit dat ook niet voor een complete afschaffing van dit woord, maar wel om een minimale aanpassing.

Constatering. Dat is het woord waarvan ik in de genen wil wroeten. Een lelijk woord met een prachtige betekenis. Is het niet heerlijk om zaken te constateren. Is het niet bijna beter om te constateren dan om te vinden? Laat ik voor de duidelijkheid benadrukken dat ik met het werkwoord an sich niks mis kan vinden. Het gaat mij echt om de variant met het scheldwoord aan het einde. Nergens voor nodig en het doet af aan de betekenis van dit woord. De Belgen begrijpen dat. Zij gebruiken al jaren het veel mooiere woord Constatatie. Klinkt toch mooier?! Natuurlijk is het risicovol om te doen wat de Belgen doen, maar het is vast niet voor niks dat zij van die 10 voor taal sterren zijn, waar wij Nederlanders hopeloze underachievers blijven als het op onze eigen taal aankomt.

Ik wil voor 2008 dan ook voorstellen dat we constatatie (her)introduceren in de Nederlandse taal. Ik wil jou, als lezer, vragen om vanaf nu constatering in de ban te doen en constatatie met veel liefde binnen te halen in je dagelijkse taalgebruik.

Ik dank u voor uw aandacht.