In 2009 organiseerde ik op de valreep nog snel een borrel voor Contentgirls. Het was een gezellige avond (in zussen) en omdat ik het saai vond om niet in elk geval iets geinigs te doen, nam ik een stapel geeltjes mee.

Nu zijn geeltjes sowieso natuurlijk meesterlijk (#geeltjes #win), maar we deden er ook nog wat moois mee: iedereen die met de borrel meedeed mocht op de geeltjes opschrijven wát ze van 2009 echt nooit meer wilden zien/horen/meemaken, zodat ik de geeltjes mee naar huis kon nemen en ze vakkundig kon verbranden in mijn houtkachel. Weg met alle rotzooi en welkom 2010.

Ik moet zeggen dat het een prettige oefening was. En ik heb besloten om het dit jaar gewoon weer te doen.

Alleen tijd voor een kerstborrel heb ik niet (we moeten volgende week verbouwen man). Dit keer moet het dus digitaal. Nou ja moet…er moet niks. Maar ik heb een aanbod voor je:

Sla het digitale geeltje hieronder op op je eigen computer. Schrijf er (in paint, in photoshop, met een pen (na uitprinten) of op wat voor manier dan ook) alles op uit 2011 waar je NIKS meer mee te maken wilt hebben, NOOIT meer wilt meemaken of NIET meer wilt zien. 

Ik verzamel dat allemaal en verbrand het tot op de laatste letter. Als bewijs zal ik ook dit jaar weer een fotostripje maken.

Het is een eenmalig aanbod. Jij geeft je ellende aan mij en ik maak het weg! Jawel, dat kan ik!

Je kunt je geeltje uploaden (twitpic, picplz, instagram etc.) en hieronder in de comments de link plaatsen óf je kunt het mailen naar contentgirls@gmail.com.

P.s: je mag zo crea bea zijn als je wilt hoor en insturen mag helemaal anoniem. Liever een eigen geeltje? Gaat uw gang.

================================================================

De eerste brandgeeltjes zijn binnen:

van @Marjan

Van @Contentgirl (me dus )

@Leny_K

Van @Leny_K

Van @Leny_K

Van @Scriptgirl

Van Helma de Boer

In verband met kattenleed en kattenlol en dat allemaal tegelijkertijd, hang ik de komende tijd waarschijnlijk veel hier. Als je niet van katten houdt, dan moet je er wegblijven hoor, anders ben je welkom!

De bel midden op de dag. tenzij je iets besteld hebt, is dat meestal irritant. En ik had niks besteld, dus dat kon alleen maar onzin zijn. Terwijl ik naar beneden rende bedacht ik hoe ik de Jehova’s getuige weg ging werken. 

Mijn eerste verdedigingsmechanisme tegen jezusblaadjes is altijd mijn voordeur. Die hoef ik namelijk helemaal niet open te doen. Het is voldoende om het luik open te slaan en geïrriteerd naar buiten te kijken. Dat is dus precies wat ik deed. Maar op ooghoogte was niemand zichtbaar. Stuurde Jehova nu ook al dwergen naar mijn huis om te getuigen?

Maar nee, voor mijn deur stonden drie meisje van een jaar of 8 (maar pin me daar niet op vast, want ik kan dat nooit goed raden), met in de handen van een van de meisjes een hele kunstige doos.

“Hallo mevrouw, wij verkopen zelfgemaakte kaarten en geven het geld dan aan een goed doel. De kleine kaarten kosten 25 cent en de grote kaarten 50 cent. Wilt u een kaart kopen mevrouw, u mag er zelf eentje uitkiezen.”

Dit alles werd er zo in één keer en in één adem uitgegooid door het langste meisje van het stel. Het meisje links van haar deed de hele tekst zonder geluid mee en het meisje aan de rechterkant van haar keek me verwachtingsvol aan.

Nu heb ik er normaal een hekel aan wanneer men mij 3 trappen naar beneden lokt alleen om wat munten te doneren. Maar tegen zoveel ondernemerschap op die jonge leeftijd, kon ik natuurlijk helemaal niet op. Ik rende naar boven en deed een greep in de kleingeldpot.

Bovenaan de trap hoorde ik de meisjes voor mijn deur tegen elkaar kletsen: “hoeveel zou ze er kopen?” Gegiechel.”Welke zou ze kiezen?” Gegiechel.

In mijn eindeloze goedheid kocht ik uiteindelijk 2 grote  kaartjes voor de prijs van 4 en 2 kleine kaartjes voor de prijs van 4. En ook het geld dat daarna overbleef doneerde ik aan de 3 dames (80 cent). “Succes,” wenste ik ze toe en deed de deur weer dicht. Terwijl ik naar boven liep hoorde ik ze nog net: “wauwww, dat is echt veel geld in één keer.”  Gegiechel.

En zo had ik hun dag gemaakt. Voor maar een paar euro. Dat wordt nog wat met die meiden.

P.s: toen ik de kaarten eenmaal boven las, ging ik echt stuk van het lachen! Sjek het uit…

Natuurlijk kijk ik wel eens naar van die programma’s: een dier komt zwaargewond een kliniek binnen. De dierenartsen kijken gepast verdrietig en de baas is in tranen. We kunnen niks meer voor hem doen, meldt de arts met gepaste zwaarmoedigheid. Een snik ontsnapt het baasje. Hij aait zijn hond of kat, die zichtbaar moeite heeft met ademen nog een laatste keer en houdt zijn pootje goed vast, terwijl de dierenarts een spuitje geeft en het diertje eindelijk mag gaan rusten op de eeuwige jachtvelden. 

En natuurlijk had ik er wel eens over nagedacht. Wat als Shiri heel ziek zou worden of stokoud. Zou ik in staat zijn om die beslissing te nemen? Voor zijn bestwil, omdat hij duidelijk zo niet verder kon. Stiekem dacht ik van niet, maar ergens wist ik ook wel weer dat ik mijn kleine gekke katje niet zou kunnen zien lijden.

En nu is het zo ver. Maar de realiteit blijkt veel minder eenduidig dan televisie. Zelfs reality tv zat ernaast.

Shiri is ziek. Zijn nieren doen nog maar mondjesmaat wat er van ze verwacht mag worden. Het gif in zijn lijf bouwt langzaam maar zeker op en er komt een moment dat hij dat niet meer overleeft. En hij ziet inderdaad een beetje pips. Hij speelt niet en slaapt veel. Hij wil tegen ons aan liggen en geaaid worden. Hij zwerft niet door het huis en geniet niet in de zon. En eten is opeens ook z´n beste vriend niet meer. Hij is ziek.

Maar hij is helemaal niet zo ziek als die dieren op Animal Planet. Hij lijkt helemaal niet zo ziek als die beestjes die het spuitje krijgen en een one way ticket naar de eeuwige jachtvelden. Hij is zichzelf niet, maar doodziek lijkt hij ook absoluut niet. En volgens de dierenarts heeft hij op dit moment geen pijn. Hij heeft geen energie en hij is heel erg misselijk en voelt zich ziek, maar pijn heeft hij niet. Hoe bestel ik dan de spuit voor mijn vriendje? Mijn vriendje die al 13 jaar tegen me aanspint?

Ik heb dus geen idee. We hebben nu maar besloten om het nog een kans te geven. We hebben een grote spuit gekocht waarmee we hem eten kunnen geven, zelfs wanneer hij niet echt wil. We hebben medicijnen mee tegen misselijkheid en maagbeschermers om zijn maag tot rust te brengen. We hebben 300 milliliter water in hem laten spuiten zodat hij niet zo uitgedroogd is en we houden hem zo comfortabel mogelijk. We hopen dat hij voldoende opknapt om nog even mee te gaan.

Maar wanneer we hem zo slapjes zien liggen, kijken we elkaar aan en weten we eigenlijk wel beter. Shiri is stuk en dat kunnen we waarschijnlijk niet meer fixen. Dan pak ik hem op en neem ik afscheid, met wat tranen die hem niks zeggen en wat woorden die hij niet begrijpt. Dan denk ik terug aan alle lol die we hebben gehad omdat hij zo ondeugend was of juist zo lief of omdat we soms ook gewoon ruzie hadden. Dertien jaar is lang hoor. Kat of geen kat. Dertien jaar is lang.

We hebben nog een heel klein beetje hoop. Maar we hebben ook besloten om niet eindeloos te prikken en porren in Shiri. Dat heeft hij namelijk niet verdiend. Mijn kleine vriendje. De man met wie ik de langste relatie van mijn leven heb gehad. De meeste harige man die ik knap vind. En de mafketel die zo graag op mijn toetsenbord ligt en tegen mijn buik aan slaapt.

We hebben nog een klein beetje hoop en we vechten nog een klein beetje door.

Maar verdrietig is het wel.

Aaaaaaaaaaaaaaaah. Schreeuwen, huilen, lachen, gek doen, verdrietig zijn, balen, springen. Ik word gék van alle emoties die in rap tempo door mijn lijf gieren. Vanaf de eerste dag dat Jan schreeuwend van de pijn over de grond kronkelde ben ik niet meer helemaal normaal.

Eerst dacht ik van wel. Ik zei mijn afspraken niet af. Ik bleef mijn todo-lijstjes lekker aanvullen. Ik ging uit eten en uit drinken. Ik dacht: kom op, tis maar een hernia, het kan allemaal veel erger. Ik bleef mezelf onder mijn reet schoppen en schoppen en schoppen. Bleef de humor overal van inzien. Bleef beleefd lachen, terwijl de last op mijn schouders steeds zwaarder werd. Bleef grappen maken terwijl mijn hoofd steeds voller werd. Bleef Jan aan het lachen maken, terwijl ik alle klussen deed, het huis bestierde, zijn klussen ook deed, mijn werk deed en sociaal deed.

Maar langzamerhand raakte het op.

Aaaaaaaaah. Schreeuwen wil ik. Maar dat doe ik niet, want ik ben goed opgevoed en dan maak je niet zo onnodig veel lawaai. Huilen doe ik, maar dan wel in stilte, want ik wil anderen niet storen met mijn grenzeloze vermoeidheid. Lachen, dat blijf ik doen, maar ik ben nu eventjes lachloos.

Gelukkig heb ik een blog. Gewoon even virtueel de ellende, die in vergelijking met álle veel ergere ellende Onwijs meevalt, van me af schreeuwen, schrijven, bloggen, wegdoen.

En nu weer een schop voor mezelf: kom op en kop op!

Morgen is operatiedag. En hoewel ik er onwijs zenuwachtig over ben, betekent het ook dat we vooruit gaan. Diepe, diepe, heel erg diepe zucht.

Je denkt iemand te kennen. Jarenlang trek je samen op. Als het zo uitkomt slaap je in hetzelfde bed. Je zorgt voor elkaar. Jij met eten, hij met warmte. Het is een relatie waar menigeen jaloers op zou zijn. En na al die tijd en alles wat je samen deelt, denk je iemand dus te kennen.

En dan ontdek je iets wat je nooit achter hem had gezocht. Waarvan je niet eens wist dat hij het kon. Iets wat hij blijkbaar al die tijd voor je geheim heeft weten te houden. Terwijl jullie lief en leed deelde. Terwijl hij er was voor elk succes en elk falen. Hij voor je klaarstond als je in tranen was en je weer aan het lachen wist te maken met zijn gekke kunstjes.

Dertien jaar zijn we al samen. En vanmiddag betrapte ik hem voor het eerst. Het hele voorval maakte dat ik mij af ging vragen wat hij nog meer voor mij verborgen hield. Maar dat zal hij mij nooit vertellen. En zo zal die vraag altijd een rol blijven spelen in onze relatie.

Het was geen bijzonder moment – het moment waarop ik de badkamer binnenliep. Niks aan de dag had deze situatie verraden. Mijn Shiri, mijn kleine harige, vaak miauwende, meestal op mijn toetsenbord zittende, achter touwtjes aanrennende, uitgebreid relaxende en soms arrogante Shiri, was op de plee gesprongen en stond daar te poepen in het toilet.

Ongelooflijk. Dertien jaar was hij mijn trouwe huiskat en als het aan mij ligt houden we dat nog een jaar of wat vol samen. En in al die tijd wist ik niet dat hij gewoon naar het toilet kon. Dat die kattenbak blijkbaar een evil spelletje was om mij aan het werk te zetten.

De gedachten racete door mijn hoofd: kon hij ook gewoon zelf zijn Sheba-blikjes openmaken? Ze met mes en vork leegeten? Zat hij wanneer ik  naar mijn werk was te bladeren in De geschiedenis van het denken of had hij misschien een voorkeur voor Nevelen van Avalon of 100 jaar eenzaamheid? Alles kon opeens.

Nou ja….behalve dan doortrekken!

“Nog goedkoper dan Zeeman” riep de verkoper ons toe. Maar dat was helemaal niet waar. Al moet ik toegeven dat het allemaal helemaal niet zoveel hoeft te kosten hier in Istanbul.

Niet in Euro’s en niet in Turkse Lira’s. De kaftan, ringen, kaarsenhouder en natuurlijk noten en baklava maken geen ernstige aanspraak op ons (nu nog minimale) fortuin.

Het is wel even wennen om tijdens het shoppen in daadwerkelijk alle talen van de regenboog te worden aangesproken. Hola, goedemiddag, sjoef (losse spelling), good day. In de Grand Bazaar in Istanbul lijkt het wel dat ene hoekje van de Fata Morgana in de Efteling (of is het andersom?). Koopmannen prijzen hun waar aan en als ze niet in een keer de aandacht trekken, prijzen ze jou aan: beautiful lady, hola morena guapa, schoonheid. Op mijn vergevorderde leeftijd zijn dat soort complimenten als een glas water in de woestijn: verfrissend en levensreddend.

Mijn etnische achtergrond is een mix waar een cocktailshaker van onder de indruk zou zijn. Toch weten deze marktkooplui er elke keer naast te grijpen wanneer ze raden: turks, Marokkaans, Amerikaans, Venezolaans, Braziliaans, Peruaans. Arubaans, Chinees, Duits, Surinaams, Joods, Cubaans, halen ze er blijkbaar niet uit. Ach, ik ben er zelf af en toe redelijk  van in de war, en kan het ze dus vergeven.

Istanbul is een kakofonie van  geluiden, mensen en geuren (en die laatste twee gaan vaak samen), maar interessant is het wel. Qua geschiedenis willen we in Nederland nog wel eens vergeten dat het Ottomaanse rijk er een van belang was. En dat Turkije een rijke historie heeft die veel interessanter is dan die paar gastarbeiders die hun geluk in Nederland kwamen beproeven.

Nederland lijkt opeens klein en onbetekenend. Al zijn we dat niet hoor, don’t worry. We zijn nog steeds het 9e rijkste land ter wereld. En voor een klein landje is dat niet niks.

Maar om een rijke geschiedenis te hebben, is een rijk oorlogsverleden van belang. En daar zijn wij Nederlanders veel te vredelievend voor (althans vergeleken bij een hoop andere volkeren). Te pragmatisch en winstgedreven ook.

Een mooie stad Istanbul. Zeker het bezoeken waard.

De nachten in de Ardennen zijn donker. Niet zoals ze in de stad zijn. Waar het licht van etalages het zwart van de nacht op afstand houdt. Waar de koplampen van de continue stroom auto’s op weg naar ergens anders of juist naar huis zorgen voor een lichtfeest op straat. De nachten in de Ardenne zijn stil. Niet zoals ze in de stad zijn. Waar groepen op weg naar een leuke avond, de stilte proberen te verdrijven met conversatie. En waar zelfs in het diepste van de nacht het geluid van remmende en rijdende treinen de rust verstoort.

Donker en stil zijn de nachten tussen de heuvels en in de bossen. Maar van rust is geen sprake.

Met een boek op schoot en verdiept in een goed verhaal kan het me toch niet ontgaan. Het lawaai dat de stilte met zich meebrengt is oorverdovend. Subtiel, maar alles omvattend. Het geritsel in de struiken, waarvan ik hoop dat het klein wild is. De voetstappen die mijn richting op lijken te komen, terwijl ik wanneer ik uit het raam kijk niemand zie op het pad dat naar mijn huisje leidt.

Geluid leidt een ander leven in de Ardennen. De bomen en bergen maken dat het geluid niet verloopt zoals het in de stad verloopt. Wat ver weg is, klinkt dichtbij. Wat dichtbij is, is bijna onhoorbaar.

Omdat ik toch wil weten waar de voetstappen vandaan komen besluit ik de veilige en warme bank te verlaten en polshoogte te gaan nemen. Ik trek mijn sloffen aan en draai het slot van de deur. Buiten is het koud, maar niet zoals in de stad. De kou is snijdender, scherper. Alsof alle elementen in dit gebied willen benadrukken dat ze anders zijn. Dat ik hier een vreemde ben, die de gebruiken en de taal niet goed kent.

De voetstappen hoor ik niet meer. In de verte blaft een hond. Of is hij dichtbij? Het is moeilijk te bepalen waar het geluid vandaan komt.

Nu ik toch buiten ben bestudeer ik de lucht. Ik zie sterren. Niet een paar, maar ontelbare sterren. Natuurlijk weet ik dat er ontelbare sterren zijn. Maar in de stad blijven ze weg. Verjaagd door de lichten die nooit uit willen. Hier in het donker spelen de sterren ’s avonds zoals de meeste van hen dat sinds het begin der tijden hebben gedaan. Toen de mens de etalage en de auto nog niet kon dromen.

De nacht geeft mij de kriebels. De haren op mijn armen staan overeind. Het donker voelt gevaarlijk, de wind brengt ontij. Dit zijn de momenten waarop oude verhalen weer gaan  leven. De spookverhalen die mijn opa vertelde. De onverklaarbare zaken die hij als visser op zee mee had gemaakt.

Dit zijn de momenten waarop zombies en geesten, vampieren en duivels geen fantasie maar realiteit lijken. De stilte is vettig, als crème die maar niet in wil trekken. Het zwart van de nacht en het subtiele geritsel in de struiken beloven iets donkers. Iets onnatuurlijks. Iets plotselings en gevaarlijks.

Ik stap snel weer naar binnen, trek de deur achter mij dicht en draai de sleutel om. Binnen is het licht en gezellig. Het ruikt naar het eten dat ik nog geen uur eerder heb gegeten. Het ruikt naar een thuis. Niet echt het mijne, maar de geur van mens en van de daarbij horende civilisatie verdrijft het donker en de bijtende buitenlucht.

Snel doe ik nog wat lampen aan en de televisie. Een reclame voor Vifit en het nieuwe seizoen van een spannende serie. Ik voel me weer onderdeel van de realiteit. Hier binnen kunnen zombies en vampieren niet leven. Alleen op het kleine kastje dat ik met een druk op de knop uit kan zetten.

Terug onder de deken en met mijn boek in de aanslag probeer ik niet meer aan die donkere wereld van buiten te denken. Die wereld is pas weer relevant wanneer de zon erop schijnt. Voor een stadskind zijn donker en stil als een poema. Sierlijk, spannend en mooi – maar uiteindelijk gevaarlijk.

Er is niks leuker dan op vakantie gaan met de auto. Nou ja, niks is misschien wat overdreven, maar in de auto stappen en al rijdend op weg naar je bestemming de omgeving echt zien veranderen is een prachtige ervaring.

Met dat idee vertrok ik gisteren naar de Ardennen. Bijna een week lang stilte, rust, konijnen, vogels en bomen – en natuurlijk mijn vriend waarmee ik getrouwd ben. Want alleen naar een verlaten vakantiepark diep in de jungle van België, dat durf ik helemaal niet.

Bijna vier uur duurde de rit. Richting Breda via Eindhoven, richting Maastricht, naar Luik om dan een tijd Seraing te volgen en uiteindelijk langs scherpe bochten en doodenge heuvels, in het pikdonker te arriveren bij de bestemming.

Frappant om te zien hoe de omgeving direct ná de grens compleet  verandert. Van plat Nederland, naar – voor mij als Nederlander – imposante heuvels. Van geordende bouw, naar complete chaos. Van moderne stations, naar overblijfselen uit de jaren ’50. Van asfalt, tot iets dat erop moet lijken, maar vol gaten zit en het uiterste van je banden vraagt.

Opeens realiseer je je hoe geordend Nederland is. Hoe alles langs werkgroepen, vergaderingen en compromissen verloopt, met als resultaat nette vierkanten van wijken en exacte cirkels van steden. Alles langs geordende lijnen en met een doorwrocht plan in het achterhoofd.

En hoewel al die orde iets goeds is. Hoewel mijn hoofd net zo werkt als van andere Nederlanders en ik het fijn vind dat er stadsvernieuwing is en wegverlichting, asfalt en moderne stations. Hoewel ik dat allemaal gewend ben en inmiddels verwacht, heeft de chaos die ik hier aantref ook een vreemde aantrekkingskracht. De afwijkingen en krommingen in de organisatie bieden ook karakter en charme. Tien huizen op een rij, die allemaal compleet verschillend zijn bieden elk wel een bijzonder gezicht en weten samen tóch een compleet geheel te zijn.

Bijzonder.

Gelukkig verblijf ik op een vakantiepark met – in de zomer – veel Nederlanders, zo getuige de Nederlandse vlag die wappert bij het gebouw van de receptie. Een park dat een verzameling huist aan uniforme vakantieverblijven die ordelijk op gelijke afstand van elkaar zijn neergezet. Voel ik me toch nog een beetje thuis. Nu snel even vergaderen over wat we vanmiddag gaan doen. Kijken of we een compromis kunnen bereiken.

p.s: de meeuw was de enige die ik onderweg kon vastleggen…als chauffeur is fotograferen lastig.

Net voor kerst is de beste tijd voor een borrel. Dus organiseerde ik voor Contentgirls.nl op de valreep nog een kerstborrel. Erg gezellig. Binnen bij Zussen, terwijl het buiten zo hard vroor dat ik naar huis ben geschaatst. Het leek me leuk als iedereen al z´n frustratie van 2009 nog even snel kwijt kon. Ik bedoel, het nieuwe jaar met frustraties starten is natuurlijk een slecht plan.

Dus nam ik een stapel geeltjes en pennen mee en mocht iedereen opschrijven waar ze in 2010 niks meer van wilden horen en/of zien. Ik zou er dan voor zorgen dat al die geeltjes hun einde vonden in onze houtkachel. Er gaat namelijk niks boven ritueel verbranden. Ook had ik beloofd dat ik dat alles in beeld zou brengen…gewoon zodat de geeltjesschrijvers niet het idee hebben dat ik andere rare voodoo met hun frustraties uithaal.

Het heeft iets langer geduurd dan verwacht…maar op de laatste avond van het jaar wist ik net op tijd de geeltjes brandend te krijgen. Klik op de afbeelding om het in z’n originele formaat te bekijken.

Als kind was televisie kijken uit den boze. Sesamstraat en the storyteller, misschien de berenboot of de Fabeltjeskrant. Maar voor de rest leerden mijn zusje en ik om onszelf te vermaken met een boek of door hutten te bouwen op het balkon en in onze speelkamer. Ja, het leven van een stadskind gaat niet over rozen. Die heb je namelijk niet in hartje Utreg’.

Maar er was één moment per jaar dat die strenge tv-regels werden opgeschort. Een paar dagen van televisiehemel: kerst! En in die mooie oude tijden was televisie met kerst ook nog echt speciaal. Niet alleen omdat er minder zenders waren en je dus geen groot vooronderzoek hoefde te doen om te bedenken wat je allemaal ging kijken. Maar ook omdat alle normale programma’s het veld moesten ruimen voor de speciale kerstprogrammering.

Soaps, politieseries, actiefilms en thrillers werden van tv geweerd. Met kerst was er geen list, bedrog en geweld. Alle films hadden een prachtig moraal. Alle programma’s een kerstwonder. En alles eindigde “nog lang en gelukkig”. Heerlijk.

Kerstavond begon het altijd al. De boom versierd, heerlijke geuren uit de keuken en de cadeaus onder de boom die maar een boodschap hadden: “open mij”. Buiten de kou en – toen veel vaker dan nu – de sneeuw, binnen in huis een cocon van warmte en wonderen. En elk jaar weer het verhaal van Dickens over Ebenezer Scrooge. Koek en snoep en kerstkransjes. Familie en gezelligheid en happy endings. Lege straten, dichte winkels en speciale televisie. Alsof de hele wereld even helemaal stilstond om kerst te vieren.

Magisch vond ik dat altijd. Als een kleine vakantie van het dagelijkse.

Nu, vele jaren later, vele jaren ouder en wijzer en ook cynischer is die magie niet meer hetzelfde. Nachtenlang uitkijken naar kerst past gewoonweg niet in mijn drukke agenda. En als het eenmaal zo ver is, zijn het gewoon 2 vrije dagen waarop ik werk in kan halen waar ik daarvoor geen tijd heb gehad. Op televisie geen pauze van geweld en verdrietige films. Soaps en andere programma’s gaan gewoon door alsof 25 december hetzelfde is als 16 december.

Jammer.

Maar ja, tijden veranderen en mensen ook. En het heeft weinig zin om je daartegen te verzetten.

WRONG!

Dit jaar ga ik in elk geval de televisie naar mijn hand zetten. Een weg vinden in de wirwar aan kanalen en kerstfilms en uitzendingen en ervoor zorgen dat alleen kerstspul mijn huiskamer inkomt. Oh ja en ik ga koekjes bakken. Kerstkoekjes om precies te zijn. En sneeuwballen gooien vanaf het balkon en als er nog genoeg sneeuw ligt misschien zelfs een héél klein sneeupoppetje maken. En werken doe ik pas weer vanaf de 27ste. Dit jaar doe ik weer eens een ouderwetsch gezellige kerst.

Deze films kan ik jullie trouwens aanraden. Happy endings en kerstwonderen included:

Donderdag 24 december:

RTL 4
16:05: Shrek the Halls
20:30 All you need is love Kerstspecial

RTL 5
16:45 Santa Claus

SBS 6
18:05 The Santa Clause
20:00 Merry Madagascar
20:30 Harry Potter and the Goblet of fire

Één
21:55 Oliver Twist

BBC1
15:15 The chronicles of Narnia: The lion, the witch and the wardrobe
17:25 Over the hedge
18:45 Shrek 2

BBC2
22:00 Hound of the Baskervilles

Vrijdag 25 december:

RTL 5
17:10 A Christmas carol
20:30 Miracle on 34th street

RTL7
20:30 Monty Python’s The meaning of life

SBS6
18:30 The Santa Clause 2
20:30 Happy feet

Één
14:55 Elf

Hallmark
15:30 Mr. Saint Nick

Sci fi channel
15:30 Dragon Hunter
17:05 Dungeons & Dragons
18:50 Adventures Of Pinocchio
20:30 Casper

Merry christmas allemaal!

Het begon eigenlijk al in de wachtkamer. Het leek wel kinderspeeluur. Maar dat was het ergste nog niet. De dame die te laat was – om een serie onduidelijke redenen -vond het daarnaast ook belangrijk dat we elk van de 4 telefoongesprekken die ze (in de korte tijd dat ze zat te wachten) had, volledig konden volgen.

Het kan niet anders dan dat het publiek van Oprah zich zo voelt als ik me in die wachtkamer voelde: alsof er van mij een keuze (zij of de persoon aan de andere kant van de telefoon) werd verwacht en natuurlijk een applaus na elk van haar spitsvondigheden.Veertig minuten zat ik in die kleine kamer met rare stoeltjes en oude tijdschriften. De kinderen gingen weg. De telefonerende vrouw werd opgeroepen. En ik zat daar maar. De Linda te lezen. Wist je dat je in je huwelijkse voorwaarden op kunt laten nemen van wie een dood huisdier is? Ik nu wel.

Maar eindelijk was het zo ver. De deur ging voor de zoveelste keer open, de huisartsdame sprak mijn naam uit, stak haar hand uit en schudde die van mij alsof ze helemaal niet in me ging snijden. Nogal dwingend werd mij verzocht om niet rechts-, maar linksaf te slaan. Daar waar de martelkamer met bedrieglijk vriendelijk open deur op mij stond te wachten.

“Ga maar even op de bank zitten en trek je schoenen uit.”

Hier had ik op gerekend. Voor het eerst in 10 jaar had ik – speciaal voor de huisarts – twee dezelfde sokken aan. Jawel, het was me vanmorgen gelukt om twee (2!) dezelfde sokken te vinden. En dat ondanks alle inspanningen van de kabouters-die-van-elk-paar-sokken-een-sok-jatten en natuurlijk van het monster-dat-in-de-wasmachine-leeft-en-op-een-sokdieet-is.

Het genie achter de bij elkaar horende sokken ontging mijn huisarts compleet. Zonder omhaal stak ze een naald in mijn been en verdoofde mij voordat ik appelboor kon zeggen. Hoewel dat verdovingsmiddel niet al te graag je been in gaat en nogal pijnlijk z’n weg vindt naar de te verdoven plek, kan ik niet zeggen dat ik het erg vond om verdoofd te worden. Het appelboortje werd tevoorschijn gehaald en binnen een mum van tijd hield de huisartsdame met een tangetje een aanzienlijk stukje van mijn huid vast, om het daarna met een schaar voor eeuwig te ontdoen van de band die dat stukje mij had met de rest van mijn lijf.

Dat laatste stukje was verschrikkelijk. Natuurlijk ben ik een watje. Zelfs mijn innerlijke Hercules is een watje. Maar het idee dat de dokter wat uit mijn been knipt maakt dat mijn lunch geminimaliseerd is tot een klein beetje groentesoep.

Aan de andere kant leef ik nog en zit mijn been er nog aan. Twee zaken waar ik vanmorgen nog niet helemaal van overtuigd was. En nu snel die twee dezelfde sokken uitdoen. Het voelt gewoon niet natuurlijk.

“Dan pakken we een appelboortje en halen we wat van je been weg.” In alle 34 jaar dat ik leef, heeft mijn huisarts nog nooit keukengerei met mij besproken en al zeker niet in relatie tot mijn ledematen. Van de schrik deed ik alsof ik het allemaal maar normaal vond: “Oh ja, geen probleem hoor. Appelboortje? Natuurlijk, ik snap het.”

Eenmaal thuis ( een minuut of 2 later) realiseerde ik me opeens dat ik geen idee had waarom deze huisarts een stukje van mijn been wilde wegboren. Oké, ik heb al een jaar een irritante uitslag op mijn been. En oké inmiddels ben ik de jeuk die dat veroorzaakt ook goed zat. En ja, de crèmes die ik er tot nu toe voor kreeg deden helemaal niks. Nou ja, de eerste crème maakte mijn been wit. En dan bedoel ik mijn huid. Een soort Michael Jackson zonder het danstalent, maar wel nog in leven. Dat smeersetlje heb ik dus al heel snel de prullebak in gemikt. Het laatste smeerseltje maakte me niet wit, maar de uitslag ook niet weg.

Logisch op zich dat de huisarts het laboratorium wilde betrekken. Fijn ook, want wit is qua huidskleur nog wel te doen, maar groen bijvoorbeeld zou ik veel vervelender vinden als bijwerking.

Maar goed, eenmaal thuis dus begon ik me af te vragen waarom er een appelboortje bij moest worden gehaald. En waarom ik – als 34-jarige- niet gewoon die vraag aan mijn huisarts had voorgesteld. Ik leer het ook nooit. Stoer doen levert zo weinig op. Ja appelboor -verrassingen, maar of ik daar blij van word…Nu heb ik met al mijn stoerdoenerij dus geen enkel idee wat ze volgende week dinsdag met mijn been gaan doen. Ik neem aan dat ik na de ingreep gewoon nog kan lopen. Ik neem voor het gemak maar aan dat mijn huisarts het me wel zou melden als ik na de ingreep in een rolstoel door het leven moet. Ik neem het aan, maar ik weet het natuurlijk niet. En de grenzeloze drama-queen in mij maakt zich toch wat zorgen. Over naalden en bloed…maar vooral over appelboortjes.

Gewoon een avondje bij de houtkachel. Ik voel me een verwend, decadent enigst kindje. Ben ik overigens niet, mocht  je je daar zorgen over maken. Maar een houtkachel waarin grote blokken hout in voor een weldadige warmte zorgen schept een sfeer als van middeleeuwse royalty.

En ik heb het verdiend hoor, al zeg ik dat vooral zelf. Na 3 maanden verbouwing, 2 maanden op een tuinstoel bij gebrek aan een spiksplinternieuwe bank en een verhuizer die de net gelegde vloer en het net geschilderde plafond vakkundig sloopte, mag ik nu best – als een koningin van het internet – decadent genieten van mijn houtkachel.

Een houtkachel maakt je onoverwinnelijk.

Dat wist je niet he. Niet erg, er zijn weinig mensen die dat kleine feitje kennen. Het maakt niet uit wát je met wie dan ook meemaakt. Gooi ‘s avonds wat houtblokken in je kachel, vergeet de aansteekblokjes niet en een vuurtje en voordat je het weet ben je de winnaar van elke mentale of fysieke strijd of vechtpartij.

Heerlijk, weldadig, luxe.

Het klinkt als een vakantie in een 5-sterren resort. En dat is het ook. Maar dan voor je hoofd. En zonder kuilgravers. Wat een beetje vuur wel niet kan doen.