Een paar weken geleden won ik een leuke prijs. geheel onverwacht overigens en dat zonder enige vorm van valse bescheidenheid. Toen ik me ergens in 2011 aanmeldde voor echick van het jaar, dacht ik helemaal niet dat ik zou winnen. Ik zat dat jaar ook al in de miss Nerd verkiezing en in de Twitteraar van het jaar verkiezing. Best geinig allemaal, maar ik vond het eerlijk gezegd ook al gewoon leuk om mee te doen of te worden gevraagd om mee te doen.

Tegen de tijd dat eChick stond te gebeuren, had ik niet zo’n zin meer om allerlei mensen te vragen om op me te stemmen. Ik vond ik het na al die andere stem-dingen wel genoeg geweest. Niet dat ik niet wilde winnen – pfff, wie wil nou niet winnen – maar ik vond het wel even mooi geweest met zeuren over wedstrijden. Achteraf denk ik dat ik daarom het hele drama rondom de organisatie, maar ook reacties van allerlei soort op de echick-wedstrijd totaal niet heb meegekregen. Sterker nog, ik weet niet eens precies wat “het drama” was en ken maar een beperkt deel van de reacties op het logo, de naam, de nominaties etc. etc. En het meeste daarover heb ik zelf pas meegekregen nádat de hele verkiezing voorbij was.

Ik was dan ook redelijk onbevangen op de avond van de uitreiking. En oprecht blij met de winst, die voelde als een vorm van erkenning. Wie vindt dat nou niet leuk. Ik ben veel en graag online. Ik maak van alles en nog wat en dat doe ik al jaren. En als ik dat allemaal niet leuk zou vinden zou ik dat natuurlijk nooit doen. Maar het is soms wel hard werken. En dan bedoel ik de hele organisatie achter Contentgirls, maar ook de vele mails en tweets en messages die ik elke dag krijg met – soms best ingewikkelde – vragen. Vragen die ik meestal probeer te beantwoorden. Ik klaag niet hoor, ik stel alleen dat ik een groot deel van mijn tijd kwijt ben aan zaken om mijn core business (mijn bedrijf) heen. Hoort erbij, maar zo’n prijs, met uiteindelijk een vakjury, voelt gewoon fijn – dat wil ik eigenlijk alleen maar zeggen.

Wat ik minder fijn vond waren de reacties die ik daarna las. Natuurlijk mag iedereen zijn of haar mening uiten, maar dat betekent niet dat ik er dan niks van vind. Het “Wat een stomme prijs, stomme organisatie, stom proces, stomme naam,…maar Xaviera heeft wel verdiend gewonnen”-feestje dat ik hier en daar voorbij zag komen, vond ik niet echt fantastisch. Het is me nog steeds niet duidelijk of ik nou onwijs beledigd moet zijn of juist niet. Ik heb toen besloten om er maar niet op te reageren. Zoals gezegd: to each his own (opinion) en het leek mij in elk geval niet de bedoeling dat allerlei sterke en coole chicks (jawel, I said it) elkaar in de haren gingen vliegen (iets waar ik sowieso op tegen ben). Laat maar, dacht ik.

Afgelopen vrijdag verscheen een artikel van Thomas Marzano op Marketingfacts over de merkwaarde van de eChick award. Dat ik zijn analyse nogal magertjes vond, heb ik hem wel duidelijk gemaakt, maar dat de reacties wel erg ver gingen (kijkt u zelf maar als ze er nog staan) vond ik nogal grenzeloos (dat marketingfacts overging tot het editten van reacties, vond ik nog wel het ergste overigens, maar dat terzijde).

Sinds publicatie van dat artikel, zit mijn dm vol met berichten: de ene vreselijk boos op mij – omdat ik anders had moeten reageren (op drama wat totaal aan mij voorbij is gegaan), de andere overstuur omdat de toon van de discussies over het onderwerp steeds grimmiger wordt, dan weer een beschuldiging, dan weer een dreigement (niet aan mijn adres overigens hoor, voor alle duidelijkheid), leugens en waarheden.

Waar ben ik in terecht gekomen?

Over het algemeen ben ik wanneer ik online ben aan het werk. Dm’en is niet mijn ding zeg maar, want het neemt teveel tijd en aandacht. Ik merk nu hoe weinig op de hoogte ben van alle sympathieën en antipathieën die spelen tussen allerlei mensen. Ik merk nu ook dat ik dat eigenlijk wel prima vind. Tuurlijk zijn er allerlei mensen online die ik irritant vind en zijn er mensen die ik totaal cool vind. Maar ik heb nu het gevoel dat ik in het Complete verhaal van de Tina terecht ben gekomen: chantage op het internaat (al had intrige dan beter gepast). En ik vind er niet zoveel aan.

Ik ben er dus klaar mee. Ik vertrouw ook niks meer wat ik hoor of lees (want ik lees steeds gekkere dingen over steeds grotere leugens aaaaah). En als ras-autist lijkt dit me het moment om af te haken. Wat ik wel gewoon ga doen is genieten van de prijzen die ik heb gewonnen en koesteren van de superreacties die ik van een hele hoop mensen heb gehad. Want al met al, ben ik nog steeds heel blij met de eChick-award! So sue me…!

Ooit stond ik in Ouders van Nu. Niet als ouder, want bij Ouders van Nu tellen ze kattenmoeders niet, maar als kind van 7. Een rol die mij op mijn 7e op het lijf geschreven was. Het item ging over…eigenlijk heb ik geen idee waar het over ging. Ik weet wel nog dat er een fotograaf naar ons huis kwam en dat hij van mij en mijn beste vriendinnetje van toen foto’s zou gaan maken.

Op die foto’s werden wij geacht een bordspelletje te spelen. We mochten niet doen alsof we speelden, we moesten er écht en oprecht mee bezig zijn (authentiek zeg maar, in new speak). Hoe het spelletje heette weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet is dat ik direct een hékel had aan de entertainment die Ouders van Nu had bedacht. De essentie van het spel was namelijk als volgt: je kón niet winnen. Niet omdat het zo moeilijk was…nee nee, de point van het spel was dat je samenwerkte en tot het einde van het spel kwam. Maar aan het einde van dat spel had dus niemand gewonnen.

Wat een freaking stom spel zeg. Het poldermodel als manier om kinderen te martelen (en ze daarbij dan uitgebreid te fotograferen). Ik vond het  maar niks.

Laat ik toegeven dat ik redelijk competitief ben. Het hoogste cijfer van de klas (wanneer ik naar school ging dan) or bust. Als eerste bij de finish line, of niet meedoen. Minimaal een 8, maar als ik wist dat ik dat niet zou halen, dan liever een 1. Dus vulde ik dan alleen mijn naam in op het antwoordenblaadje en liep met onwijze swagger (die had ik toen) naar de docent, nog geen 5 minuten nadat het proefwerk was uitgedeeld. Keihard winnen of keihard falen. Maar wel keihard in elk geval dus.

Nu heb ik geleerd dat dit heel erg On-Nederlandsch is. Niet het winnen zelf (we winnen heus wel eens wat hier…best veel zelfs), maar het Willen winnen. En win je dan ondanks dat je het eigenlijk helemaal niet wilde, dan word je geacht die winst in ontvangst te nemen met uiterste onverschilligheid, gecombineerd met gepaste ingetogenheid op een bedje van zelfonderschatting. Heel ingewikkeld allemaal, die mix tussen wel ambitieus zijn maar niet te graag voorop willen lopen, dé attitude van deze tijd.

Het zal wel door mijn Allochtonistaanse afkomst  (The people’s republic van Allochtonië) komen dat ik dat vreemd vind. Dacht ik onwijs dik geintegreerd te zijn, blijkt ik er helemaal naast te zitten.

En laat ik benadrukken: dat ik winnen leuk vind, betekent niet dat ik er plezier aan beleef als een ander verliest. Het betekent ook niet dat ik valsspeel om het te kunnen doen (winnen dus). Ook niet dat ik naar doe over mensen die winneriger zijn dan ik. Al helemaal niet dat ik stemmingmakerij inzet rondom de winst van winnaars. Dát vind ik net zo onaangenaam als the next person (gaat het nog taalpurist?). Nee nee, het is heel simpel: ik prefereer winnen boven verliezen (second place, first loser). Ik vind het prettig als ik me iets voorneem, er (indien nodig) mijn best voor doe en een ander (docent, mijn vader (!), vrienden, een leidinggevende) dat erkent.

Winnen doe je trouwens ook niet alleen maar bij wedstrijden. Nee nee, in het leven kun je van álles een wedstrijd maken. Zelf vind ik dat altijd een prima manier om mezelf te motiveren. Ik zoek iemand waarvan ik vind dat ze iets – wat ik ook wil kunnen – beter doen dan ik ….en ik probeer van ze te winnen. Heb ik gewonnen, dan zoek ik iemand die het nóg beter kan en probeer ik dáar weer van te winnen. Gewoon door mijn best te doen, hard te werken en nou ja…de dingen die je doet…om te winnen. Daar heeft die ander helemaal geen last van en ik profiteer er al helemaal van, want zo blijf ik “mezelf uitdagen” (de dubbele-bullshit-bingo-haakjes worden u aangeboden door Never Ending Web).

Ik weet niet meer exact waarom ik met deze blog startte. Ik weet wel redelijk zeker dat het niet zoveel met de echick award te maken had. Het was toen namelijk nog woensdag en ik had geen vaag vermoeden dat ik ook maar iets zou winnen. Misschien heb ik de discussie over wedstrijden die woedt op het web wel voorbij zien gaan en hebt u mij geinspireerd. Misschien heb ik raar gedroomd of iets raars gegeten. In elk geval is het inmiddels vrijdagnacht, heb ik de laatste 4 alinea’s erbij geschreven én heb ik wel gewonnen. Leuk was dat joh. Met prijzen en dingen. En een podium waarop ik kon praten over een boodschap die veel belangrijker is dan of je nou wel mag winnen of niet.

En nee, dat winnen was niet het belangrijkste ooit. Kind, er zijn toch zoveel belangrijkere dingen op de wereld. Maar het stimuleert me wel. Om een grotere uitdaging te zoeken natuurlijk. Is er bijvoorbeeld een Nobelprijs van het web en wie moet ik verslaan om die te winnen? Of ben ik nu echt te ambitieus?

Toch nog even een p.s’je:

P.S (ik zei het toch): FYI tot nu toe waren alle reacties die ik heb gehad op die echick award onwijs awesome. Dus ik klaag niet hoor. Daarvoor dank aan alle bijna 1000 mensen die me op allerlei plekken hebben gefeliciteerd! U is keitof en ik zie u graag enzo

Zo, het is nu echt helemaal 2012. Alweer een paar dagen hoor, maar ik moest nog even erin groeien. Zo’n nieuw jaar voelt toch een beetje als een nieuw paar schoenen. De eerste paar keer dat je ze aan hebt, wringt het gewoon een beetje. En al zijn ze nog zo mooi, je vermijdt ze stiekem, omdat de pijn toch teveel steekt.

Maar ik ben helemaal bij, helemaal gearriveerd in het jaar dat volgens de Maya’s geen vervolg meer nodig heeft. Niet omdat we vergaan hoor. Maar om de simpele reden dat het een most fantastic year wordt. Na 2012 hebben we niks meer te willen. Zo’n jaar dus.

Ja, je leest het goed: 2012 wordt een mooi jaar. Crisis, einde van de wereld, Geert Wilders en alle andere nare dingen ten spijt, voel ik aan mijn water (links naast mijn nieren) dat dit het jaar van mooie dingen wordt.

Erger dan 2011 kan het in elk geval niet worden. Met de hernia van Jan, oververmoeidheid van mij, een dode kat. En had ik al gezegd Geert Wilders? Nee, 2011 was simpelweg een trut van een jaar.

Gelukkig is die ellende voorbij. Dit jaar gaat alles lukken, is iedereen leuk en veranderen alle coaches van carrière.

Meer kan ik er nu even niet over kwijt, ik zit namelijk nog te broeden op Mijn Moment van 2012. Maar dat meer hier bloggen in 2012 een thema wordt, dat staat vast. Weet je dat ook weer!

Mijn eerste baantje was niet bepaald mijn grootste carrièremove. Maar op je 18e is bedrijfsleider zijn bij Cool Cat nog best een kick. Niet alleen mocht ik wel 3(!) collega’s aansturen, maar daarnaast had ik ook nog mijn “eigen” winkel. Jawel, van de Cool Cat in De Boogaard (Rijswijk) was ik de baas.

Pretenties had ik hier niet over hoor. Als ik het mij goed herinner betaalden ze me net iets meer dan 1000 Gulden om verantwoordelijk te zijn voor het reilen en zeilen van de kassa en de voorraad. Pretenties kon ik me dus helemaal niet veroorloven. Ik was gewoon een kledingzaakmiepje. Helemaal niet erg, maar ook niet erg spannend.

Winkels met dameskleding lopen over van de kledingszaakmiepjes. Dames (en heren) die tijdelijk of voor langere tijd van retorische vragen hun werk hebben gemaakt: “Kan ik u helpen?” De grootste groep ervan even pretentieloos als ik toen. Prima en mooi, iemand moet het doen.

Pretentieloosheid is in mannenwinkels afgeschaft. Zaken zoals Suit Supply of New taylor, maar ook Cavallaro hebben gozers in dienst (meestal gozers) met de arrogantie van een professor in de kleding-o-logie en de minachting voor de gewone mens behorend bij een toekenning van de Nobelprijs voor de das.

Afgelopen zaterdag was ik even in de stad met mijn vriend (waarmee ik getrouwd ben). Hij wilde wel wat nieuw kledingspul en om dat te scoren bezochten we een aantal van die mannenwinkels.

Achter de kassa van een zo’n winkel een gastje (nog vers in de pukkels), met niet alleen patches op de ellebogen van zijn jasje, maar uiteraard ook vettig – zogenaamd nonchalant – haar. Als klap op de vuurpijl (indien mogelijk nóg nonchalanter) een meetlint om zijn nek gehangen: een mens weet nooit wanneer er een noodmeting plaats moet vinden. En zo’n mens kan dan maar beter voorbereid zijn.

En dat deze gozers hun werk serieus nemen, blijkt uit het totale gebrek aan humor waarmee ze het uitvoeren. Wanneer ik toch een beetje lacherig word van een dikke discussie over de kleur van dassen en pochets en of die mogen matchen (uhm…?) en mij daarbij – geheel per ongeluk – een giechelgeluid ontsnapt, word ik door zowel de gozer als mijn vriend vernietigend aangekeken. Gevoelig voor dat soort subtiele hints, ontsnap ik in de stilte die valt, snel naar buiten om een sigaret te roken: de perfecte ontsnappingssmoes die je redt uit elke situatie.

Buiten overpeins ik wat dat toch is: die neiging van mannen om van een niet al te uitdagende baan een soort topcarrière te maken. Om van: “Kan ik u ergens mee helpen?” De eerste zin op weg naar Richard Branson-schap te maken. En natuurlijk weet ik wel dat er nog wat ruimte zit tussen Cool Cat en Suit Supply….maar die ruimte is veel kleiner dan je aan de hand van de pukkel- c.q. pochetmaffia zou denken.

Gelukkig hebben mannenwinkels in elk geval één voordeel. Want net zoals er strafbankjes bij Steps te vinden zijn, waar mannen comfortabel kunnen wachten terwijl hun vriendin elke jurk in de ruimte past, hebben mannenwinkels vrouwenbankjes waar wij dan weer kunnen chillen terwijl er druk gediscussieerd wordt over de kleur van een willekeurig pochet. Dan is het best vol te houden.

Een blog voor Arubanen (op Aruba). Anders snap je er toch niks van. Weet je dat ook weer.

Op Aruba woont een man. Deze man is een Nederlander. Leuke mensen. Ik ben er zelfs met eentje getrouwd.

Deze specifieke man is de baas van het ziekenhuis op Aruba. Een belangrijke baan. Want op een eiland met 100.000 inwoners zijn dit soort mensen van grote impact. Beslissingen raken algauw iedereen.

Hij zal niet lang meer  baas zijn van het ziekenhuis. De beste man heeft nog maar 40 dagen om het verschil te maken. En dat zal hijdoen…dat heeft hij zich duidelijk voorgenomen.

Want volgens deze man zijn Arubanen niet zoveel waard. Ze spreken niet goed genoeg Nederlands. Zijn niet zo direct als de Nederlanders. Dansen teveel en houden teveel van muziek. En zijn ook nog eens onmogelijk beleefd, in plaats van recht voor zijn raap. Dat vindt de man maar niks. Dat kan natuurlijk allemaal nooit tot goede resultaten leiden. De man zal wel even laten zien hoe het moet.

Dus verving de man alle hoofden van het ziekenhuis door recht-voor-z’n-raap, het-gaat-om-het-resultaat, Nederlanders. Een kwestie van alle cultuurverschillen in je eigen voordeel (cultuur) uitleggen. Dat voelt ook lekker, merkte de man..dus ja.

En in die laatste 100 dagen die hij had, werd het chickie van de man ook nog eens tot opvolger benoemd. Misschien dacht de man toen zelf wel: “Hmmm, dat is niet zo netjes..” Maar ach, hij deed het voor Aruba’s bestwil. Zij was tenminste Nederlands.

Een leuke man, deze directeur van het ziekenhuis die het gelukkig beter weet dan alle anderen. Echt iemand die ik eens voor mijn verjaardag wil uitnodigen. Dan zal hij trouwens niet kunnen komen, want de man heeft het te druk met zijn nieuwe plannen. Want waarom zou hij stoppen bij het ziekenhuis.

Na zijn carrière als directeur en hoofden-ontsla-man, wil hij op Aruba blijven en een werving- en selectiebureau starten. Wel een hele specifieke hoor: om Nederlanders naar Aruba te halen. Je weet wel, die mensen die wél goed zijn in hun werk.

Een leuke man zei ik al. Maar er zijn nog meer leuke mannen zo om hem heen hoor.

Zo is er de raad van toezicht van het ziekenhuis. Want ja, je zou denken dat wat die man aan het uithalen is, op z’n zachts gezegd niet erg netjes is. En dat een onafhankelijke raad zijn megalomane idioterie kan pareren.

Dat zou je denken ja…

Maar de raad is niet onafhankelijk. In de raad zit namelijk een pillen pusher. Zijn grootste klant? Het ziekenhuis natuurlijk. Dus golfen ze samen met de man en bevalt de goede relatie die ze met hem en straks met zijn vriendinnetje hebben ze wel. “Ga zo door,” zeggen ze na een birdie en drinken nog een cocktail in het clubhuis.

Maar wacht…het ziekenhuis is toch van de belastingbetaler? Daar zou de minister toch wat in moeten kunnen betekenen? Die moet de man en zijn consorten toch de wacht aan kunnen zeggen?

Ja, dat zou je denken. Maar ja…ook die lijkt in deze in elk geval niet erg onafhankelijk. Want als je als minister van Volksgezondheid ook een hele rits apotheken in je bezit hebt (of in elk geval in het bezit van je familie), ja dan zijn je belangen bij een goede relatie met die man nu, en zijn ‘dinnetje straks, al net zo groot.

Het is weer een rommeltje. Een onnodig rommeltje. Een verhaal met een idiote man, die zichzelf beter vindt dan iedereen die anders is dan hij. Van financiële belangen in plaats van landsbelang en mensbelang. Van ego’s en alweer zo’n gast die uit Nederland komt en de inboorlingen wel even zal laten zien hoe het moet.

Toen ik dit filmpje zag, dacht ik dat het op Curacao erg was gesteld met de manier waarop Nederlanders zich daar soms misdragen (op een manier die ze hier thuis niet eens zouden overwegen). Maar op Aruba mag er ook wel wat veranderen. Belachelijk.

Een IDFA film kijken en daarna de uitzending van P&W bijwonen…ach waarom niet dacht ik toen ik de aankondiging op televisie zag. Bij IDFA was ik in mijn journalistieke tijd al eens geweest en dat was best leuk. Bij Pauw en Witteman nog niet en hoewel ik het echt twee pubers vind, zou de filmmaker er dan wel bij zijn en dat leek me wel leuk.

“Welkom bij deze speciale voorstelling,” zei de VARA-dame. “Ik heb nieuws voor u, de makers van de documentaire zitten vanavond Niet in de uitzending. Er is maar 1 gast en dat is Johan Cruyff ” Gemorrel, gemompel, gemopper, dit publiek had niet zo’n zin ‘an voetbal. Ik ook niet echt trouwens, maar ja….Johan Cruyff , het kan slechter.

De documentaire: niet echt fantastisch. Hoewel het onderwerp (het rechtssysteem in Congo en de manier waarop het was doorgeslagen mbt verkrachtingsslachtoffers, maar vooral daders, onder invloed van NGO’s) zich er best voor leende hoor. En ach, ik heb ook wel wat geleerd.

Na de film was het tijd voor de P&W-uitzending. Eindelijk zag ik de 2 meest puberale oudjes van Nederland. Witteman met zijn grijze voorkomen en Pauw met zijn colbert en cowboyboots (!! uhm..!!). Met een verrassend vrouwelijke stem legde lange Pauw ons uit hoe het allemaal zou lopen. We mochten voor de uitzending vragen stellen aan Cruyff . En dan wat we maar wilden.

“Wie wil? De eerste krijgt een consumptiebon” Zonder dat ik er zelf al teveel controle over had, schoot mijn hand de lucht in.

“Goedenavond meneer Cruyff ,” zei ik beleefd (want ik ben goed opgevoed heur), “bent u meer een kattenmens of een hondenmens?”

Dat soort dingen wil ik gewoon weten weet je wel. Cruyff moest even heel serieus nadenken over mijn vraag. “ik heb ze allebei gehad,” liet hij mij en de rest van het publiek weten. “Honden moet je uitlaten he…” Dat begint goed, dacht ik nog: “Maar ja, die kattenbak schoonmaken is ook geen feest. Ik denk dat ik een hondenmens ben.”

Ik zat me een partij zenuwachtig te wezen zeg. Ik ook met mijn vragen…

“Maar is er een verschil dan,” Ik had niet verwacht dat Witteman me een vervolgvraag zou stellen. In mijn hoofd dacht ik…uhm uhm uhm…Maar ik zei, alsof ik al de hele avond op die vraag had zitten wachten:

“Kattenmensen zijn gewoon wat scherper en slimmer. Hondenmensen zijn afhankelijker.” “Aanhankelijker bedoel je zeker..?” Verbeterde het grijzere deel van het puberduo mij.
“Nee AFhankelijker, ” verbeterde ik hem net zo hard weer terug.

Trillende handjes,een snel kloppend hart. Zo’n voetballegende gaat je toch niet in de koude kleren zitten hoor.

Maar het hoogtepunt van mijn avond, kwam pas na de uitzending. Toen we met z’n allen naar buiten liepen. Terwijl ik zat te bedenken dat ik thuis direct mijn vader zou bellen om hem te vertellen dat ik Zijn held had ontmoet.

“Maar ik vind katten wel leuk hoor…” achter mij stond Johan. “Ik had zelf een siamees” Liet hij me weten.

Samen bespraken we kort en krachtig de ins en outs van katten en honden. Fantastisch echt, want die Johan – zo bleek vóór, maar ook tijdens de uitzending – is een hele toffe vent! Ik schudde na ons katten- (siamees dus) en hondenpraatje (dobermans) voor de goede orde nog even zijn hand (om dat ook aan mijn vader te kunnen vertellen) en liep met een huppel in mijn looopje weer richting auto. Dat was nog eens een leuk avondje. Zelfs al hád Pauw dan meer make up op dan ik.

Er was een tijd dat ik me echt gek schreef. van maatschappelijk bewogen columns, tot onzinnige blogs en van korte verhalen, tot toch zeker 3 hoofdstukken van een (nog te schrijven) boek. Gewapend met pen en papier schreef ik me een gat in de dag en tot diep in de nacht.

En hoewel ik tegenwoordig nog best wat teksten produceer (voor bijv. Contentgirls, maar ook voor Tekstblad en voor mijn persoonlijke blog en Cattish.nl en Redseats.nl), is mijn productie de laatste tijd onaangenaam minimaal.

Tijd om mezelf aan het werk te zetten – schiet nu al weken door mijn hoofd. Tijd om pen bij de hoorns te vatten en papier in het nekvel te grijpen en net zolang ernaar te staren tot er wat uitkomt. Een erg inefficiënte manier om je het schrijvende deel van je brein weer aan de praat te krijgen kan ik je vertellen.

Dit is het plan: doe vooral mee!

Na meerdere mislukte pogingen, heb ik nu een nieuw plan bedacht. Een plan dat een aantal van mijn favoriete elementen bij elkaar brengt. Het plan is als volgt:

• Elke week deel ik een schrijfopdracht uit (ik ben gék op opdrachten uitdelen). Niks ingewikkelds, een korte plot die een invalshoek biedt om mee aan het schrijven te gaan.
• Elke week stuur ik dat naar een lijst van mensen die het leuk vinden om mee te doen met deze schrijfexcercitie (leuk element nr. 2: we doen het samen).
• Zij (wij dus, want ik ook) krijgen dan een week om een kort verhaal te schrijven, met de prompt als inspiratie. Dat verhaal mag niet langer zijn dan 1200 woorden (willekeur, nóg zo’n favo van mij) en niet korter dan 350 woorden (dan kan het lekker verkeren)
• Dat verhaal komt op een website te staan, waar de deelnemers alleen toegang toe hebben. Zo kunnen ze elkaar van feedback voorzien (jawel, tis toch een beetje crowdsourcen, nog zo’n mooi element).
• ik verwacht dat dat zinnig en leuk wordt omdat we allemaal even kwetsbaar zijn: we hebben immers allemaal een stuk ingezonden. (de democratisering van internet).
• Voor degene die dat willen kunnen de verhalen die zij hebben geschreven ook nog eens openbaar worden gemaakt, zodat ze hun werk kunnen showen en van de goegemeente nog meer feedback kunnen ontvangen en eindeloze complimenten natuurlijk (hé, personal branding kind).

Ik heb nog wel een domeintje over en een mailinglist paraat. Dus, lijkt het jou ook leuk om vanaf volgende week 4 weken lang te schrijven? Meld je dan aan. Site enzo komen er dus nog aan!

Oh en mocht je 4 weken lang vinden? Dan doe je minder. En mocht je 4 weken te kort vinden? De kans is groot dat als het leuk is, dat ik dan gewoon lekker doorga. Niet te moeilijk doen, het is voor de leuk en de oefening.

Aanmelden doe je via deze link. Da’s vooral omdat het aanmeldformulier alle opmaak verliest als ik het in dit bericht plaats en het nu heel vroeg in de ochtend is en dat nu dus niet ga fixen

En als je scant:

Aanmelden doe je hier

Ik ben benieuwd!

Soms baal ik van dat hele internetgedoe. En dat is bijzonder hoor, dat je het even weet. Want ik houd van internet, met heel mijn hart. Zonder internet bestond ik niet…een soort van. Zonder internet had ik niet het leven gehad wat ik nu heb. En daar ben ik best blij mee. Maar soms, soms baal ik ervan.

Ik baal ervan als we het hebben of social media experts bestaan en ons zo onwijs druk maken daarover dat we er zelfs tijd in steken. Ik baal ervan als we “waarde delen” en “social doen”. Ik baal ervan. Echt, dat doe ik.

Want weet je: waarde toevoegen doe je niet alleen online. Yeah, I said it. Dat doe je niet alléén online. Dat is een way of life. Gul zijn, empathisch zijn, delen en gunnen. Dat is leuk online mens, maar dat is maar een klein aspect.

Soms baal ik er gewoon dik van dat we praten over onze Klout-score en ranking op social chiefs. Heel soms denk ik: zijn we gek ofzo? Soms baal ik van dat gesprek, terwijl we in de wereld meer dan genoeg eten hebben (wat heb jij vandaag weggegooid?), maar er toch mensen sterven van de honger.

Ik probeer niet te balen hoor, want balen is niet echt iets voor mij. Balen is niet productief op zichzelf. Maar toch doe ik het, wanneer ik bedenk dat sommige mensen niks hebben en anderen alles. Dat sommige mensen een huis hebben en veilig zijn en anderen niet.

Ben ik een lefty? Who cares. Geen idee. Zei ik al Who cares? Who cares! lefty, righty, whatever. Menselijkheid, daar gaat het om. En als mens, baal ik gewoon als andere mensen niet zo kunnen genieten van onzin als ik. Want dat wil ik uit het leven: genieten en anderen helpen ook te genieten. Want hoe leuk is het nou om alles te hebben, als anderen niks hebben…..niks aan, merk ik steeds vaker. Met al mijn jurken en tassen en jassen en schoenen en flat screens en tablets en telefoons….toch baal ik wanneer een jongen als Mauro en jongens en meisjes zoals hij niet veilig zijn.

Toch baal ik daarvan. Al is het niks voor mij.

Mijn vakantie is voorbij. Mijn jetlag echter is nog volop aanwezig en mijn irritante verkoudheid (rechtstreeks uit de knoek van Aruba) neemt ook nog geen afscheid.

Wat heb ik genoten. Aruba blijft toch ook een beetje thuis. En met een gevoelstemperatuur van 40 graden Celsius, een heel warm thuis ook nog. En niet alleen Aruba was warm: (de haven van) St. Thomas, (de haven van) Barbados, St. Kitts, St. Lucia, (de haven van) St. Maarten en San Juan kunnen er ook wat van. Ik ging de herfst (maar tegenwoordig ook de zomer) van Nederland bijna missen.

Ja, dit was de vakantie der vakanties. Van 9 september tot 2 oktober verbleef ik op Aruba, een aantal van die bovengenoemde eilanden en 3 dagen in San Juan. Heerlijk, mooi, interessant en op een voor mij nieuwe manier. Om mijn vaders 60ste verjaardag te vieren (hij wordt 28 oktober 60) gingen we deze vakantie namelijk met z’n allen op cruise.

Wat kan ik erover zeggen. Van alles echt. Maar erover schrijven, vind ik veel lastiger. Ik ben dan ook van plan om het bij zeggen te houden. Want dat ik mijn cruise ervaringen wil vastleggen, dat staat vast. Dit moet ik namelijk absoluut onthouden. Op de cruise zelf heb ik niet echt heel veel gefilmd. Vooral niet omdat ik 3 volle dagen superziek was. Jawel, ik ben een lucky bastard. St. Thomas en Barbados heb ik gemist, omdat ik kostend in mijn hut zat (cruise jargon weet je wel). Geveld door een voedselvergiftiging en ook nog eens zeeziek. Dat laatste kon ik oplossen met pillen, dat eerste moest ik gewoon zien te overleven. Wat een narigheid. Wel filmde ik wat op de dag dat ik weer beter was. Ik zie nog wat bleekjes en ben nogal geopinieerd. Je moet  het me maar vergeven, ik had niet ‘s werelds best bui!

http://www.youtube.com/watch?v=tETngQ3F8Q8

Die kilo’s die ik van het ziek zijn kwijt was geraakt, ben ik van het eten op Aruba gewoon weer aangekomen. Een dieet is dan ook niet meer te vermijden. Maar ik heb dan ook erg lekker gegeten. Onder anderen bij Coco Plum. Dat tentje wil ik toch even genoemd hebben, want wat kun je daar lekker eten én drinken en de eigenaar is echt een onwijs geinige gozer met een oplossende attitude (I’ll make it work for you) en dat kan ik appreciëren. Ben je dus ooit op Aruba, dan moet je daar zeker heen. Hier een filmpje, dat eigenlijk niets toevoegt, maar wel ook over Coco plum info bevat!

http://www.youtube.com/watch?v=GzpSzwaIVGw

Naast eten, ziek worden, niet eten en dan weer wel eten, heb ik nog heus wel meer gedaan tijdens mijn vakantie. Strandhangen, airco-hangen, discotheek-hangen, maar ook een paar keer uitgebreid gezongen. Drie keer zelfs (de cruise alleen al liep over van de karaoke). Dat heeft Jan ook maar eens op video gezet. Altijd leuk voor het nageslacht (al weet ik niet of katten dit zo interessant vinden).

http://www.youtube.com/watch?v=uABGC-ZdRto

Mercedes Benz is toch zo’n kek nummer he. Op de cruise deed ik een veel minder kek nummer: I will survive. Maar ik kende er maar 2 van de liedjeslijst en Raining men had ik al gedaan (die video is nog in het bezit van mijn zwager trouwens). Karaoke..lame? Ja! Maar met een liveband dan wel weer leuk-achtig. De dame naast mij is de zanger(es) redder. Zing je vals? gaat het niet goed met de tekst? Dan valt zij dus in. Anywho, je hoort de Altijd enthousiaste Yanks op de achtergrond. Qua publiek – ook bij karaoke – moet je echt Yanks inhuren, die kunnen er wat van

http://www.youtube.com/watch?v=LDCUffkw79Y

Nou, veel meer video heb ik niet. Behalve dan wat natuur van…St. Kitts denk ik..of misschien St. Lucia. Nou ja, mooi in elk geval, maar wel heeeeel kort

http://www.youtube.com/watch?v=CPwbJT723PY

Mijn cruise verhaal komt dus nog. Voor nu ga ik even mijn jetlag verslaan en jou, met Wordfeud uiteraard!

op dag 2 hebben we ook een beetje gefeest. Wel na nog wat strand trouwens. Maar goed, we bezochten dus een bar, met een vergunning die Zo oud was, dat hij niet meer leesbaar was. Volgens die vergunning mochten ze dus wel alcohol verkopen, maar niet voor je inschenken. Als je wat wilde drinken, dan kocht je een mini-flesje en een blikje fris en mocht je dat staand aan de bar zelf mixen en drinken. Stoelen? verboden! De tent mag in niks op een bar lijken, maar is een winkel…wel eentje waar je dus je baco binnen mag drinken!

Wat een lieve mensen daar! De mevrouw achter de toonbank was al over de 80 en de tent was van haar. Ik kan je een bezoekje aanraden. Het is even wennen, maar de gastvrijheid maakt het gebrek aan stoelen goed.

Verder kun je hier alle foto’s bekijken of op de 6 hieronder klikken voor een grotere versie!

Dag 1 was warm en stranderig! Klik op de afbeelding hieronder voor een grotere versie. Of, bekijk de foto’s gewoon.

De zee. Wat een vreselijk ding is het toch. Vreselijk mooi. Maar ook vreselijk eng. Vol met haaien, walvissen, en Nemo zit er ook ergens, al schijnt die nogal vaak kwijt te zijn. Allemaal niks voor mij: ik ben hydrofoob.

De lucht. Wat een afschuwelijk gebeuren is het toch. Afschuwelijk gaaf. Maar ook afschuwelijk om in te vliegen. Want wees nou eerlijk, mensen kunnen helemaal niet vliegen. We zijn toch geen ganzen ofzo (en ik geen Niels Holgersson)?

Toch ga ik zowel de lucht als de zee in de ogen kijken. En kind, wat slaap ik er slecht van.

Mijn levensmotto (what’s a motto? I dunno, what’s the motto with you?) is heel simple. Ben je ergens bang voor? Doe het dan zoveel mogelijk.

Zo was ik ooit vreselijk bang voor het podium. Echt kotsend, trillende handjes en angstzweet bang. De oplossing? Simpel: zoveel mogelijk het podium opzoeken. En dan het liefst op de meest ingewikkelde manier die ik kon vinden. Eerst door woordvoerder te worden van een moeilijke onderwerpenclub (dat bracht me op radio en televisie) toen door in een Spaanstalige (duh) salsaband te gaan zingen, daarna door even de politiek in te gaan (oh man, wat een stress) en nu door op congressen als een gek over het podium te stuiteren.

Ik ben er nog niet helemaal vanaf hoor, maar ik ben al een heel eind.

Maar vliegen en ook zwemmen, is helemaal niet nodig. Het zit me helemaal niet in de weg, dat ik er niet zoveel aan vind. En ik vlieg ook heus wel eens. Sterker nog, alleen vliegen over de zee vind ik echt totale waanzin.

Vrijdag vertrek ik dus naar Aruba. Van Aruba vertrek ik dan een weekje later naar Puerto Rico. Daar stap ik op een cruiseship om dan na 9 dagen weer terug te vliegen naar Aruba en daarvandaan moet ik natuurlijk een week later weer naar Nederland.

Wat een rampzalige rampigheid op een stokje. Mijn nachten zijn gevuld met vliegtuigen in vlammen en boten in brokjes. Haaien en orkanen, windhozen en vervelende stewardessen. Dat laatste lijkt misschien niet zo erg, maar dan zou je mijn dromen moeten zien.

Maar goed, ik overleef het wel. En als ik het niet overleef, dan mag jij ál mijn oranje sokken hebben. Lucky bastard!

Toen ik 16 werd was dat spannend, want toen mocht ik van mijn ouders stappen.

Toen ik 18 werd was dat spannend want toen mocht ik autorijden..

Toen ik 21 werd was dat spannend want toen mocht ik in Amerika ook een borrel bestellen… en was ik officieel volwassen..

Toen ik 30 werd was dat spannend want nu was ik geen twintiger meer en voelde ik me voor het eerst in balans

Nu ik 36 word is de mijlpaal dat ik vanaf nu niet zomaar zonder meer kinderen moet/kan krijgen…weet niet zeker hoe hard ik mijn verjaardag moet vieren hoor!

Maar ja, ik vier het toch maar. Born on the 12th of July. Kreeft en 36. Jarig dus!

(p.s.: doe je mee? Slechte e-cards (midi’s, comic sans..ect.) welkom op jarig@xa4a.net)

Hij stierf in mijn armen. Ik mis hem nu al. Het huis is doodstil. Het verdriet is keihard. Dag baby, love you.