Het is alweer even geleden, maar ik weet het nog goed: 2012, het jaar dat ik eindelijk de wereld veranderde. Achteraf bleek het niet eens zo vreselijk moeilijk, in elk geval veel minder moeilijk dan men mij had willen doen geloven. En ik was er bijna ingetrapt. Heel 2011 had ik nog geen poging gewaagd om de wereld te veranderen. Had ik toen maar geweten dat het zo simpel was, dan had ik mijn tijd wel beter kunnen besteden.

Het begon al in januari op een niet al te koude winterdag (want de winterdagen van 2012 waren helemaal niet zo koud. Ik lag in bad, dé plek in huis waar denken het beste wordt gestimuleerd. Met het water op z’n heetst en het raam op een kier voor de broodnodige koude lucht, werden mijn hersenen op slag geprikkeld. “Wat een ellende is er toch,” dachten mijn hersenen. “Honger, armoede, verdriet, pijn, onvrijheden,” mijmerde mijn hersenen er lustig op los.

” Maar daar kan ik toch niks aan doen? Zei ik hardop tegen één van mijn katten, die nieuwsgierig naar al dat gedenk op de rand van het bad was gaan zitten. Hij keek me verwonderd aan. Alsof hij wilde zeggen: “Als jij met je twee duimen en je zelfbewustzijn niks kan doen, dan zijn we verloren kind” Mijn kat was nog geen jaar oud, maar het zijn wijze dieren, dus vergaf ik hem voor zijn duiding van mij.

In mijn hersenen hing een gespannen stilte. Zoals altijd, net voordat er iets bedacht wordt. En in die stilte nam ik een beslissing: “Ik ga de wereld maar eens veranderen.”

Ik begon bij mezelf. Michael Jackson had me dat eens aangeraden, maar dat was toen even aan me voorbij gegaan omdat ik te verward was over zowel zijn sekse als zijn huidskleur. Maar nu hij er niet meer was, bleek zijn advies toch waardevol. Met mijn ogen op mezelf gericht, nam ik een beslissing over hoe de wereld eruit moest zien. Bedacht ik, waar ik voor wilde staan. Vormde ik een mening over wie ik in die wereld was. Ik stond er lang hoor, voor die spiegel. En hoewel ik het er steeds kouder kreeg van buiten, werd ik steeds warmer van binnen. Ik had mijn plek in de chaos gevonden.

Nu ik mezelf in het geheel kende, was het tijd om te ondernemen. Dus praatte ik met deze en discussieerde ik met gene. Ik schreef en ik oreerde, maar wat ik vooral deed was leven wat ik had ontdekt.

Overal waar ik kwam hoorde ik hoongelach. “Principes? Wat een onzin, wat heb je daar nou aan?” en “De wereld veranderen? Dat kan toch niemand?” maar ook “Dat is mijn zaak allemaal niet, dat moeten ze zelf maar uitzoeken.” En “ze” was altijd een ander. Iemand wiens schoenen nooit gedragen waren door degene die hen het zelf maar uit liet zoeken.

Maar daar trok ik me helemaal niks van aan. Het was 2012 en ik had me voorgenomen om de wereld te veranderen. Ik wist wat ik wilde en ik kende mijn plek, hoongelach was van voorbijgaande aard. Dus bleef ik doen, waarvan ik dacht dat ik het moest doen. Bleef ik trouw aan wie ik dacht dat ik moest zijn. Bleef ik gaan al ging nog niet meteen iedereen met me mee. Want het ging mij wél aan, hoe die ander ervoor stond. Ik had er wel een rol in, als ik er alleen maar bij bleef staan en kijken en dus een verantwoordelijkheid. Dus ploegde ik door, door hoongelach en realiteitszin heen, alsmaar door en verder.

En de mensen die hadden gelachen – niet allemaal hoor – zagen mijn vastberadenheid en namen steeds vaker de tijd om echt te luisteren. En steeds vaker keken ze stiekem eens in hun eigen spiegel en vroegen zich af: “Wie ben ik in dit geheel? En waar sta ik dan voor?” Alsof mijn eigen badmoment besmettelijk was en na een lange incubatietijd eindelijk symptomen begon te vertonen bij de besmette populatie. En een paar van hen wist op het hoogtepunt van hun eigen besmetting, vol enthousiasme anderen aan te steken. Een sneeuwbal die ooit klein en onbetekenend was begonnen, rolde steeds zichtbaarder door een steeds grotere groep mensen.

Wie ben ik? En wat is mijn plek? Waar sta ik voor? En hoe wil ik mijn rol pakken?

De antwoorden stonden niet in The Secret en werden niet besproken bij Dr. Phil of Oprah. Maar zaten in het hoofd en hart van ieder die zich de vragen durfde te stellen. Van elk mens dat onderdeel wilde zijn van een groter geheel dan zijn familie, zijn dorp, zijn land, zijn werelddeel. Voor elk individu die zich realiseerde dat als het met 1 mens niet goed gaat, het eigenlijk met alle mensen niet goed gaat.

Een sneeuwbal was het, die langzaam maar zeker groeide en rolde en onderweg steeds meer waarde verzamelde, een koor van ideeën begeleid door een orkest van keuzes. Zo groot groeide deze sneeuwbal dat hij niet meer te stoppen was. Dat overheden en politie en wetten en regels, en subsidies en censuur en groot geld en klein omver werden gerold en er nog maar 1 ding telde: we moeten de wereld veranderen.

Met open mond keek ik naar de live-uitzending die integraal en wereldwijd via televisie, internet en radio werd uitgezonden. “De wereld is veranderd,” vertelde de nieuwslezer met een geëmotioneerde stem. En ik dacht terug aan die dag in bad, met mijn kat die mij vanaf de rand aanstaarde. En aan de keuzes die ik had gemaakt en hoe ik had volgehouden ondanks tegenslag en hoongelach. En ik dacht terug aan al die anderen die een keuze hadden gemaakt en ook hadden volgehouden, omdat ze geloofden dat de wereld anders kon. En ik dacht aan een sneeuwbal en zijn nederige start. Terwijl ik keek naar de wereld op mijn televisie in mijn huiskamer, wist ik dat die makkelijk te veranderen was, als je maar volhoudt.

Meer over Mijn moment van 2012

In 2009 organiseerde ik op de valreep nog snel een borrel voor Contentgirls. Het was een gezellige avond (in zussen) en omdat ik het saai vond om niet in elk geval iets geinigs te doen, nam ik een stapel geeltjes mee.

Nu zijn geeltjes sowieso natuurlijk meesterlijk (#geeltjes #win), maar we deden er ook nog wat moois mee: iedereen die met de borrel meedeed mocht op de geeltjes opschrijven wát ze van 2009 echt nooit meer wilden zien/horen/meemaken, zodat ik de geeltjes mee naar huis kon nemen en ze vakkundig kon verbranden in mijn houtkachel. Weg met alle rotzooi en welkom 2010.

Ik moet zeggen dat het een prettige oefening was. En ik heb besloten om het dit jaar gewoon weer te doen.

Alleen tijd voor een kerstborrel heb ik niet (we moeten volgende week verbouwen man). Dit keer moet het dus digitaal. Nou ja moet…er moet niks. Maar ik heb een aanbod voor je:

Sla het digitale geeltje hieronder op op je eigen computer. Schrijf er (in paint, in photoshop, met een pen (na uitprinten) of op wat voor manier dan ook) alles op uit 2011 waar je NIKS meer mee te maken wilt hebben, NOOIT meer wilt meemaken of NIET meer wilt zien. 

Ik verzamel dat allemaal en verbrand het tot op de laatste letter. Als bewijs zal ik ook dit jaar weer een fotostripje maken.

Het is een eenmalig aanbod. Jij geeft je ellende aan mij en ik maak het weg! Jawel, dat kan ik!

Je kunt je geeltje uploaden (twitpic, picplz, instagram etc.) en hieronder in de comments de link plaatsen óf je kunt het mailen naar contentgirls@gmail.com.

P.s: je mag zo crea bea zijn als je wilt hoor en insturen mag helemaal anoniem. Liever een eigen geeltje? Gaat uw gang.

================================================================

De eerste brandgeeltjes zijn binnen:

van @Marjan

Van @Contentgirl (me dus )

@Leny_K

Van @Leny_K

Van @Leny_K

Van @Scriptgirl

Van Helma de Boer

Een blog voor Arubanen (op Aruba). Anders snap je er toch niks van. Weet je dat ook weer.

Op Aruba woont een man. Deze man is een Nederlander. Leuke mensen. Ik ben er zelfs met eentje getrouwd.

Deze specifieke man is de baas van het ziekenhuis op Aruba. Een belangrijke baan. Want op een eiland met 100.000 inwoners zijn dit soort mensen van grote impact. Beslissingen raken algauw iedereen.

Hij zal niet lang meer  baas zijn van het ziekenhuis. De beste man heeft nog maar 40 dagen om het verschil te maken. En dat zal hijdoen…dat heeft hij zich duidelijk voorgenomen.

Want volgens deze man zijn Arubanen niet zoveel waard. Ze spreken niet goed genoeg Nederlands. Zijn niet zo direct als de Nederlanders. Dansen teveel en houden teveel van muziek. En zijn ook nog eens onmogelijk beleefd, in plaats van recht voor zijn raap. Dat vindt de man maar niks. Dat kan natuurlijk allemaal nooit tot goede resultaten leiden. De man zal wel even laten zien hoe het moet.

Dus verving de man alle hoofden van het ziekenhuis door recht-voor-z’n-raap, het-gaat-om-het-resultaat, Nederlanders. Een kwestie van alle cultuurverschillen in je eigen voordeel (cultuur) uitleggen. Dat voelt ook lekker, merkte de man..dus ja.

En in die laatste 100 dagen die hij had, werd het chickie van de man ook nog eens tot opvolger benoemd. Misschien dacht de man toen zelf wel: “Hmmm, dat is niet zo netjes..” Maar ach, hij deed het voor Aruba’s bestwil. Zij was tenminste Nederlands.

Een leuke man, deze directeur van het ziekenhuis die het gelukkig beter weet dan alle anderen. Echt iemand die ik eens voor mijn verjaardag wil uitnodigen. Dan zal hij trouwens niet kunnen komen, want de man heeft het te druk met zijn nieuwe plannen. Want waarom zou hij stoppen bij het ziekenhuis.

Na zijn carrière als directeur en hoofden-ontsla-man, wil hij op Aruba blijven en een werving- en selectiebureau starten. Wel een hele specifieke hoor: om Nederlanders naar Aruba te halen. Je weet wel, die mensen die wél goed zijn in hun werk.

Een leuke man zei ik al. Maar er zijn nog meer leuke mannen zo om hem heen hoor.

Zo is er de raad van toezicht van het ziekenhuis. Want ja, je zou denken dat wat die man aan het uithalen is, op z’n zachts gezegd niet erg netjes is. En dat een onafhankelijke raad zijn megalomane idioterie kan pareren.

Dat zou je denken ja…

Maar de raad is niet onafhankelijk. In de raad zit namelijk een pillen pusher. Zijn grootste klant? Het ziekenhuis natuurlijk. Dus golfen ze samen met de man en bevalt de goede relatie die ze met hem en straks met zijn vriendinnetje hebben ze wel. “Ga zo door,” zeggen ze na een birdie en drinken nog een cocktail in het clubhuis.

Maar wacht…het ziekenhuis is toch van de belastingbetaler? Daar zou de minister toch wat in moeten kunnen betekenen? Die moet de man en zijn consorten toch de wacht aan kunnen zeggen?

Ja, dat zou je denken. Maar ja…ook die lijkt in deze in elk geval niet erg onafhankelijk. Want als je als minister van Volksgezondheid ook een hele rits apotheken in je bezit hebt (of in elk geval in het bezit van je familie), ja dan zijn je belangen bij een goede relatie met die man nu, en zijn ‘dinnetje straks, al net zo groot.

Het is weer een rommeltje. Een onnodig rommeltje. Een verhaal met een idiote man, die zichzelf beter vindt dan iedereen die anders is dan hij. Van financiële belangen in plaats van landsbelang en mensbelang. Van ego’s en alweer zo’n gast die uit Nederland komt en de inboorlingen wel even zal laten zien hoe het moet.

Toen ik dit filmpje zag, dacht ik dat het op Curacao erg was gesteld met de manier waarop Nederlanders zich daar soms misdragen (op een manier die ze hier thuis niet eens zouden overwegen). Maar op Aruba mag er ook wel wat veranderen. Belachelijk.

Soms baal ik van dat hele internetgedoe. En dat is bijzonder hoor, dat je het even weet. Want ik houd van internet, met heel mijn hart. Zonder internet bestond ik niet…een soort van. Zonder internet had ik niet het leven gehad wat ik nu heb. En daar ben ik best blij mee. Maar soms, soms baal ik ervan.

Ik baal ervan als we het hebben of social media experts bestaan en ons zo onwijs druk maken daarover dat we er zelfs tijd in steken. Ik baal ervan als we “waarde delen” en “social doen”. Ik baal ervan. Echt, dat doe ik.

Want weet je: waarde toevoegen doe je niet alleen online. Yeah, I said it. Dat doe je niet alléén online. Dat is een way of life. Gul zijn, empathisch zijn, delen en gunnen. Dat is leuk online mens, maar dat is maar een klein aspect.

Soms baal ik er gewoon dik van dat we praten over onze Klout-score en ranking op social chiefs. Heel soms denk ik: zijn we gek ofzo? Soms baal ik van dat gesprek, terwijl we in de wereld meer dan genoeg eten hebben (wat heb jij vandaag weggegooid?), maar er toch mensen sterven van de honger.

Ik probeer niet te balen hoor, want balen is niet echt iets voor mij. Balen is niet productief op zichzelf. Maar toch doe ik het, wanneer ik bedenk dat sommige mensen niks hebben en anderen alles. Dat sommige mensen een huis hebben en veilig zijn en anderen niet.

Ben ik een lefty? Who cares. Geen idee. Zei ik al Who cares? Who cares! lefty, righty, whatever. Menselijkheid, daar gaat het om. En als mens, baal ik gewoon als andere mensen niet zo kunnen genieten van onzin als ik. Want dat wil ik uit het leven: genieten en anderen helpen ook te genieten. Want hoe leuk is het nou om alles te hebben, als anderen niks hebben…..niks aan, merk ik steeds vaker. Met al mijn jurken en tassen en jassen en schoenen en flat screens en tablets en telefoons….toch baal ik wanneer een jongen als Mauro en jongens en meisjes zoals hij niet veilig zijn.

Toch baal ik daarvan. Al is het niks voor mij.

Eigenlijk was ik van plan kerst en oud en nieuw dit jaar over te slaan. Eigenlijk wilde ik er een soort van doorheen slapen. Gewoon 2010 zo snel mogelijk afsluiten. Want hoewel 2010 best wat hoogtepunten had (bijvoorbeeld het congres dat ik organiseerde) en leuke klussen (zoals de congressen waar ik sprak, maar ook zeker de workshops die ik gaf) en best gezellig was bij vlagen (met mijn vriend en mijn kat en een paar goede vrienden) was het niet het meest geslaagde jaar van mijn leven. Niet dat ik dat doorhad, want ondanks mijn eindeloze gezever ben ik best positief ingesteld – maar zo tegen het einde van dit jaar kan ik alleen maar concluderen dat het niet Mijn jaar was.

Eigenlijk hoopte ik dus op een snel en pijnloos einde van 2010.

Maar dat liet mijn zusje niet toe. Ze nodigde zichzelf uit met kerst en haar vriend bleek met oud en nieuw in het buitenland te zitten, dus kon ik niet anders dan haar uitnodigen. Familie, je mot er wat mee. En weet je, eigenlijk ben ik daar best blij mee.

Nu neem ik samen met de mensen waar ik van hou afscheid van 2010 en zo hoort het ook. En het is niet alleen afscheid van 2010 Het is afscheid van de afgelopen jaren.

Afscheid van gezeik, gezeur en gedoe. Afscheid van iedereen die bij gebrek aan eigen karakter anderen afkraakt. Afscheid van mensen die geen hol  kunnen, maar wel met ellebogen te werk gaan. Afscheid van leugenaars en valse nichten. Afscheid van niksnutten, die hun niksnutterigheid denken te kunnen verbloemen door de aanval te openen. Afscheid van lelijke spelletjes en geschiedsvervalsing. Afscheid van goede daden die slecht ontmoeten. Afscheid van lui die bij gratie van de stilte van anderen hun dirty deeds kunnen doen. Afscheid van achterklap en potenzagerij. Afscheid van vertrouwenbeschamers en afscheid van kleine denkramen.

Maar vooral afscheid van het deel van mezelf dat altijd op de vuist moet met dit soort lui. No more!

Há!

Screw you guys!

Behalve jij. Jij bent leuk! En 2o11 wordt ons jaar: het jaar van de leuke mensen!

[facebook_ilike]

Deze campagne van Save the Childeren benadrukt nog maar eens dat het leven een loterij is. Je hebt simpelweg geluk dat je dit vanuit een warm huis aan het lezen bent, je buik vol is van je smakelijke ontbijt en je met een kop koffie wakker zit te worden in vredestijd.

Dat toeval is ook exact wat het zo onwijs sneu maakt om trots te zijn op je afkomst, huidskleur, geboorteland. Blij zijn met het winnen van een miljoen in de staatsloterij is prima en logisch. Trots erop zijn is eigenlijk maar raar!

Wat medicijnen kunnen betekenen….Indrukwekkend.

Soms kom je op het web iets tegen waarvan je denkt. Zo…dat is nog eens écht onwijs waar. Dit kwam ik net tegen…

http://www.youtube.com/watch?v=fHRDfut2Vx0

Hij gaat snel, dus hieronder de tekst om mee te zingen.

Fuck the motherfucker, fuck the motherfucker,
Fuck the motherfucker hes a fucking motherfucker.
Fuck the motherfucker, fuck the fucking fucker,
Fuck the motherfucker hes a total fucking fucker
Fuck the motherfucker, fuck the motherfucker,
Fuck the mother fucker, fuck him, fuck the motherfucker.
Fuck the motherfucker, fuck the motherfucking pope.

Fuck the motherfucker, and fuck you motherfucker
If you think that motherfucker is sacred.
If you cover for another motherfucker whos a kiddy-fucker,
Fuck you, youre no better than the motherfucking rapist.
And if you dont like the swearing that this motherfucker forced from me
And reckon it shows moral or intellectual paucity
Then fuck you motherfucker, this is language one employs
When one is fucking cross about fuckers fucking boys

I dont give a fuck if calling the pope a motherfucker
Means you unthinkingly brand me an unthinking apostate.
This has nowt to do with other fucking godly motherfuckers
Im not interested right now in fucking scriptural debate.
There are other fucking songs and there are other fucking ways,
Ill be a religious apologist on other fucking days,
But the fact remains if you protect a SINGLE kiddy fucker
Then Pope or Prince or Plumber, youre a fucking mother fucker.

See I dont give a fuck what any other motherfucker
Believes about Jesus and his motherfucking mother.
Ive no problem with the spiritual beliefs of all these fuckers
While those beliefs dont impact on the happiness of others,
But if you build your church on claims of fucking moral authority
And with threats of hell impose it on others in society,
Then you, you motherfuckers, can expect some fucking wrath
When it turns out youve been fucking us in our motherfucking asses.

So fuck the motherfucker, and fuck you motherfucker
If youre still a motherfucking papist.
If he covered for a single motherfucker whos a kiddy-fucker,
Fuck the motherfucker, hes as evil as the rapist.
And if you look into your motherfucking heart and tell me true
If this motherfucking stupid fucking song offended you,
With its filthy fucking language and its fucking direspect,
If it made you feel angry, go ahead and write a letter,
But if you find me more offensive than the fucking possibility
The pope protected priests when they were getting fucking fiddly
Then listen to me motherfucker – this here is a fact,
You are just as morally misguided as that motherfucking,
Power-hungry, self-aggrandized bigot in the stupid fucking hat.

Gewoon iets om over na te denken…

Ik verveel me echt stierlijk. Al 2 dagen lig ik – uiteraard mét laptop – ziek te wezen. Het vervelende is alleen, dat wanneer ik lig, ik me best oké voel. Zolang ik maar niet opsta. Irritant, want zodra ik me oké voel wil ik weer dingen gaan doen. Maar goed, ik heb een laptop, dus ik kan surfen, klikken, lachen, leren, kletsen en met dank aan JiJab, filmpjes maken.

Ik ben nou niet bepaald een photoshopqueen. Maar toen ik dat CDA-nieuwtje hoorde, kon ik deze poging niet laten…Maar serieus…ik zie het verschil niet…

Ik zit de afgelopen weken met stijgende verwondering te kijken naar het CDA. Als overtuigd atheïst is het niet bepaald mijn partij. Een absolute scheiding van kerk en staat zou me helemaal niet slecht uitkomen. Mijn beeld van het CDA is dan ook dat het een partij is, met gekke gristenen – in de beleving van een atheïst een pleonasme.

Maar opeens blijkt dat clubje gekke gristenen de afgelopen weken niet alleen dissidenten te huizen (heeft iemand Castro al gebeld?), maar ook gewoon ouderwetsche principiële rakkers.

Klink, die ten halve bedacht dat zijn principes zwaarder wegen dan de wil om te regeren. Ferrier en Koppenjan die zich tegen de stroom in uitspraken. Hitsch Ballin die al slissend een goed punt maakte. En vandaag tijdens het CDA congres een hele hoop mensen die niet alleen de praktische (what’s in it for me) kant bekeken, maar zich bewust waren van kwesties die gaan over principes en toon.

Al met al ben ik prettig verrast. Al met al, bekijk ik het CDA nu wel ietsje anders. Lid worden zit er voor mij niet in. Maar wat meer nuance in mijn beeld van deze partij en haar leden is wel geboren. Een historisch moment vind ik zelf. Maar goed, wel alleen voor mezelf hoor!

Oh ja…Maxime mag van mij trouwens naar huis. Krokodillentranen doen me weinig.

Vrijdag 6 augustus. Noteer het maar in je kalender. Vrijdag 6 augustus 2010, de dag dat ik de jeugd van tegenwoordig opgaf. Al kan het ook best de dag zijn waarop ik officieel volwassen werd.

Toen ik vanmorgen wakker werd, mijn nest uitrende, een snel ontbijtje naar binnen werkte en sneller dan het geluid wist te douchen en mij aan te kleden, had ik nog geen vermoeden van het gezicht dat deze dag mij zou tonen. Totdat ik instapte in de bus, mijn abonnement liet zien en ging zitten met de nieuwste in mijn hand, had ik geen idee. Maar mijn Viva-plezier duurde niet lang. Een moeilijk muziekje verstoorde mijn concentratie (zat ik daar net de anybody te beoordelen). Natuurlijk zijn de moeilijke muziekjes van de telefoons van allerlei types inmiddels gemeengoed. Dat was dan ook niet het probleem. Maar de dame die opnam, deed dat niet zomaar niet subtiel, maar zette haar telefoontje op de speakerstand om vervolgens uitgebreid te kwebbelen met een vriendin.

Nu schijnt dat onderzoek heeft uitgewezen dat de reden dat mensen zich storen aan telefoongesprekken via mobiel, is dat ze alleen maar één kant van het gesprek horen. Sinds vanmorgen weet ik dat dit niet waar is. Ook de conversatie in zijn volle glorie is niet te verdragen irritant en niet te vergeten asociaal natuurlijk.

De trein bracht op deze dag vreugde en wanhoop. Vreugde om de twee gepensioneerde dames  die een dagje Amsterdam deden en gezellig kwebbelend hun plannen uit de doeken deden. Wanhoop om de gozer met het hippe haar die zijn muziek zo hard had staan, dat ik mezelf niet langer kon horen denken. Waar de koptelefoon exact voor diende werd me niet duidelijk, maar weer werd het niks met de Viva.

Een kop koffie en een ontbijtsigaretje later, waren mijn ochtendtrauma’s gelukkig vergeten. Vol goede moed ging ik aan de slag met de meest monsterlijke Excel die ik in lange tijd in elkaar heb gedraaid. Bijna 9 uur en vele formules en tabbladen later kon ik met een tevreden gevoel mijn laptop weer in mijn tas stoppen en begon de grote thuisreis.

Ach en wee. Al op station Sloterdijk werd ik herinnerd aan mijn avonturen van die ochtend. Twee jongeren stonden bij de rookpaal met elkaar te converseren. In de 5 minuten dat ik – nog steeds met mijn Viva – naast hen stond te wachten op de trein, leerde ik een heel arsenaal aan nieuwe scheldwoorden. De meeste gebaseerd op ziektes, sommige in een andere taal (da’s dan wel weer lekker multi-culti), allemaal grof en onnodig. Tuurlijk ben ik ooit eens jong geweest, maar het ergste wat ik toen zei was shit. Ik wist niet eens dat je van de ziekte kanker een scheldwoord kon maken tot ik een jaar of 16 was.

Gelukkig bracht de 2e klas treincoupé respijt. Niet dat het nou altijd stil is in een stiltecoupé, maar in deze coupé hield iedereen zich netjes aan de regels. Vol vertrouwen trok ik mijn Viva uit mijn tas en besloot te beginnen bij het dramatische waargebeurde verhaal waar ik altijd erg van kan genieten. Waar het over ging kan ik je alleen niet vertellen. Nog voordat ik de juiste bui had opgebouwd voor het drama dat mij te wachten stond, werd ik overvallen door een onverdraaglijke stank. Schuin tegenover mij vond mijn neus algauw de bron van de vette lucht. Een jongmens zette net zijn tanden in een dikke vette hamburger. Zo eentje van een snelle-hap-zaak die koning is in het  maken van hamburgers. Best lekker in de mond. Niet te harden in de lucht. Een afgesloten coupé met airconditioning biedt weinig ontsnappingsmogelijkheden. Ik vouwde mijn Viva dan ook maar dubbel zodat ik het makkelijke blaadje dan maar als waaier tegen de stank kon gebruiken. Lang nadat het jongmens de burger had doen verdwijnen, zat ik nog te waaien. Het dramatische verhaal vergeten, maakte ik mezelf de belofte om vooral veel groente te eten vanavond.

Eenmaal uit de trein en weer in de lucht van perron-rookpaal-zwetend Nederland, begaf ik me maar snel richting bus. Weer moest mijn Viva zich alleen in mijn tas vermaken. Van lezen in de bus doet mijn maag rare dingen en gaat de wereld draaien.

Gelukkig was er niet meer dan één halte nodig om mij bij mijn eigen stekje te brengen. Niet ver van mijn huis zag ik een allernaarst tafereel. Drie doodenge honden waren elkaar aan het besnuffelen. Je kent het type wel, van die honden die graag bijten. Kunnen ze ook niks aan doen hoor. Maar toch is het zo. Het waren overigens ook niet de honden die me op de zenuwen werkten. Het waren de baasjes. Van die opgeschoten nep-gangster-wannabees die met dat soort honden rondlopen om tof te doen. Van die gasten die zeggen: “ik kon die gozer echt goed weet je” en “hij is veel groter als mij man”. Hoe snel kun je lopen zonder te rennen? Best snel heb ik vandaag geleerd.

Al rennend greep ik mijn sleutels uit mijn tas (geen kleine prestatie weet iedereen die wel eens iets specifieks uit een damestas heeft willen graaien) draaide ze in het slot, stapte de schaduw in en deed de deur achter me dicht. Eindelijk thuis…

Eindelijk thuis? Ja, dat wel. Maar terwijl ik mijn jas nog niet eens uit had, hoorde ik lawaai op straat. Aan de overkant stonden 3 types (ook weer mét vechthond) uitgebreid te staan voor het huis van mijn overburen. Uitgebreid staan is een nieuwe kunst, maar de beoefenaars zijn er zeer bekwaam in. Een van de staanders, draaide zich plots om, trok zijn rits open, trok zijn dingetje uit zijn broek en plaste de gevel van mijn overbuurman onder.

“Heyyyy….!” Riep ik nog, maar mijn ramen waren dicht en de staanders alweer op weg.

Nu vraag ik je…Word ik nou oud of is er echt iets mis met die jeugd van tegenwoordig? Misschien weet de Viva het.