Frans la Poutré (mijn vader heeft in tegenstelling tot zijn broer de accent aigu op zijn e laten staan)

Een mooi stuk. Zo heb ook ik mijn verhalen over la Poutre. Ik heb ook een paar jaren gewoond boven de winkel. Toen Frans hoorde dat ik een studieopdracht kreeg en in juni naar Utrecht zou komen heeft hij meteen de bovenverdieping leeggemaakt van huurders. “Ruben gaat voor” zei hij. Dat het allemaal anders liep en ik pas in oktober kwam was niet erg. Jaren later (ik had toen geen geld. Arme student) heb ik hem de 4 maanden huur gegeven maar hij weigerde het pertinent. 
Zo nu en dan moest ik op de winkel passen en kreeg opdacht geen ene boek te mogen verkopen want zei hij. “dit zijn allemaal mijn kinderen, deze boeken”  

La Poutre was een soort vader voor ons. Mijn moeder heeft hem nooit ontmoet maar ken alle verhalen over hem. Zo ook de andere broers en zusjes die hem nooit ontmoet hadden. Ook ik heb Frans voor het laatst gezien tijdens jouw huwelijk Xav en hij was nog helemaal dezelfde La Poutre. Herkende mij meteen natuurlijk.
Net zoals Myriam al schreef, loop ik ook altijd langs de Schoutenstraat als ik in Nederland ben om toch maar een glimp van Lapie te kunnen vangen (of van de geesten want die kende ik ook allemaal). Wat een tijd.

Frans rust zacht. Ik zal je missen.  

Ruben
      

Bedankt voor je reactie. Ik vind het fijn om te horen dat zowel jij als je moeder mijn schrijven mooi vinden.

Ik kan me de winkel ook herinneren als een plek waar allerlei verschillende soorten en maten van mensen binnen vielen. De context kende ik natuurlijk niet zo goed. Volgens mij was ik 9 toen we verhuisde (naar 2 straten verderop ). Niet dat ik daarna niet meer in de winkel kwam. Dat bleef ik doen totdat lapje het daar voor gezien hield. 

Tot dinsdag.

Xaviera

Wat een prachtig verhaal. Prachtig geschreven en een mooi persoonlijk beeld van hoe je het hebt beleefd. fantastisch dat mijn vader zo’n enorme betekenis voor je heeft gehad! Je inspireert mij ook in deze tijd van herinnering en rouw waarin ik nu zit, nu mijn vader afgelopen woensdagnacht is overleden. 
Jouw verhaal is herkenbaar voor mij, voor mij was de winkel ook een belangrijk onderdeel van mijn opvoeding, En mijn vader heeft ook oneindig veel vragen over het waarom, waarom, waarom aangehoord en steeds weer beantwoord. Hij gaf altijd veel ruimte om me te ontwikkelen. Onbeperkt opvoeden was zijn credo zou ik zeggen nu.
Zoals ik al heel jong mijn eigen taal had ontwikkeld  dat vond ie prachtig en daar ging ie helemaal in mee. en al mijn plannen en mijn ambities, altijd ruimte geven en mogelijk maken was wat ie deed. Ook al paste mijn hele sportieve leven niet bij zijn voorkeuren. in mijn tienerjaren heeft de winkel mij breed gevormd, de boeken, de ontmoetingen, het verkopen van boeken en posters. en overal meegaan boeken inkopen, van heel vroeg op de markt, naar de veiling, naar  de verloren voorwerpen van de NS. en altijd op zoek naar verrassende zaken.  
Ik heb net het verhaal over telefoon voorgelezen aan mijn moeder Mieke van 79.  Zij vond het ook prachtig. De winkel was ook voor mij een magische plek. Ik was als Zoon van Frans ook vanaf hele jonge leeftijd in de winkel. Als zoon van een jaar of tien/elf was ik daar in een oceaan van kennis en verwondering. En het was inderdaad een hotspot die veel mensen aantrok. 
Hij was voor heel veel mensen een plek waar alle gekke dingen konden, waar veel gelegenheid was voor progressieve verandering, met allerlei posters, speldjes, tijd- en vlugschriften van progressieve bewegingen. 
Faciliteren en mogelijk maken om creatief te zijn en je te ontwikkelen. Dat deed hij. en dat heeft me gevormd tot wie in ik nu ben. dat doe ik ook heel veel in mijn leven en werk als coach en trainer. Daarvan ben ik me nu extra bewust. 
En natuurlijk is er verdriet, het lijkt wel of mijn hoofd vol watten zit. En tegelijk weet ik dat hij genoten heeft. Frans de flaneur, de levensgenieter, daar heb ik ook zeker veel van meegenomen in mijn leven. Een leven vanaf nu waarin mijn vader een herinnering is, de beelden van wie hij was blijven, zijn essentie is levend. Sappie, wat is het mooi wat je heb gedeeld over zijn essentie. tot dinsdag 14 februari 13.30 in de Geertekerk waarin we afscheid gaat nemen van Frans.      
tot gauw
Michel La Poutre