Een paar weken geleden won ik een leuke prijs. geheel onverwacht overigens en dat zonder enige vorm van valse bescheidenheid. Toen ik me ergens in 2011 aanmeldde voor echick van het jaar, dacht ik helemaal niet dat ik zou winnen. Ik zat dat jaar ook al in de miss Nerd verkiezing en in de Twitteraar van het jaar verkiezing. Best geinig allemaal, maar ik vond het eerlijk gezegd ook al gewoon leuk om mee te doen of te worden gevraagd om mee te doen.

Tegen de tijd dat eChick stond te gebeuren, had ik niet zo’n zin meer om allerlei mensen te vragen om op me te stemmen. Ik vond ik het na al die andere stem-dingen wel genoeg geweest. Niet dat ik niet wilde winnen – pfff, wie wil nou niet winnen – maar ik vond het wel even mooi geweest met zeuren over wedstrijden. Achteraf denk ik dat ik daarom het hele drama rondom de organisatie, maar ook reacties van allerlei soort op de echick-wedstrijd totaal niet heb meegekregen. Sterker nog, ik weet niet eens precies wat “het drama” was en ken maar een beperkt deel van de reacties op het logo, de naam, de nominaties etc. etc. En het meeste daarover heb ik zelf pas meegekregen nádat de hele verkiezing voorbij was.

Ik was dan ook redelijk onbevangen op de avond van de uitreiking. En oprecht blij met de winst, die voelde als een vorm van erkenning. Wie vindt dat nou niet leuk. Ik ben veel en graag online. Ik maak van alles en nog wat en dat doe ik al jaren. En als ik dat allemaal niet leuk zou vinden zou ik dat natuurlijk nooit doen. Maar het is soms wel hard werken. En dan bedoel ik de hele organisatie achter Contentgirls, maar ook de vele mails en tweets en messages die ik elke dag krijg met – soms best ingewikkelde – vragen. Vragen die ik meestal probeer te beantwoorden. Ik klaag niet hoor, ik stel alleen dat ik een groot deel van mijn tijd kwijt ben aan zaken om mijn core business (mijn bedrijf) heen. Hoort erbij, maar zo’n prijs, met uiteindelijk een vakjury, voelt gewoon fijn – dat wil ik eigenlijk alleen maar zeggen.

Wat ik minder fijn vond waren de reacties die ik daarna las. Natuurlijk mag iedereen zijn of haar mening uiten, maar dat betekent niet dat ik er dan niks van vind. Het “Wat een stomme prijs, stomme organisatie, stom proces, stomme naam,…maar Xaviera heeft wel verdiend gewonnen”-feestje dat ik hier en daar voorbij zag komen, vond ik niet echt fantastisch. Het is me nog steeds niet duidelijk of ik nou onwijs beledigd moet zijn of juist niet. Ik heb toen besloten om er maar niet op te reageren. Zoals gezegd: to each his own (opinion) en het leek mij in elk geval niet de bedoeling dat allerlei sterke en coole chicks (jawel, I said it) elkaar in de haren gingen vliegen (iets waar ik sowieso op tegen ben). Laat maar, dacht ik.

Afgelopen vrijdag verscheen een artikel van Thomas Marzano op Marketingfacts over de merkwaarde van de eChick award. Dat ik zijn analyse nogal magertjes vond, heb ik hem wel duidelijk gemaakt, maar dat de reacties wel erg ver gingen (kijkt u zelf maar als ze er nog staan) vond ik nogal grenzeloos (dat marketingfacts overging tot het editten van reacties, vond ik nog wel het ergste overigens, maar dat terzijde).

Sinds publicatie van dat artikel, zit mijn dm vol met berichten: de ene vreselijk boos op mij – omdat ik anders had moeten reageren (op drama wat totaal aan mij voorbij is gegaan), de andere overstuur omdat de toon van de discussies over het onderwerp steeds grimmiger wordt, dan weer een beschuldiging, dan weer een dreigement (niet aan mijn adres overigens hoor, voor alle duidelijkheid), leugens en waarheden.

Waar ben ik in terecht gekomen?

Over het algemeen ben ik wanneer ik online ben aan het werk. Dm’en is niet mijn ding zeg maar, want het neemt teveel tijd en aandacht. Ik merk nu hoe weinig op de hoogte ben van alle sympathieën en antipathieën die spelen tussen allerlei mensen. Ik merk nu ook dat ik dat eigenlijk wel prima vind. Tuurlijk zijn er allerlei mensen online die ik irritant vind en zijn er mensen die ik totaal cool vind. Maar ik heb nu het gevoel dat ik in het Complete verhaal van de Tina terecht ben gekomen: chantage op het internaat (al had intrige dan beter gepast). En ik vind er niet zoveel aan.

Ik ben er dus klaar mee. Ik vertrouw ook niks meer wat ik hoor of lees (want ik lees steeds gekkere dingen over steeds grotere leugens aaaaah). En als ras-autist lijkt dit me het moment om af te haken. Wat ik wel gewoon ga doen is genieten van de prijzen die ik heb gewonnen en koesteren van de superreacties die ik van een hele hoop mensen heb gehad. Want al met al, ben ik nog steeds heel blij met de eChick-award! So sue me…!

Mijn zusje heeft een zware tijd achter de rug. Het hoe en wat is niet aan mij om te vertellen, maar je moet maar van me aannemen dat het vervelend is met een hoofdletter K.

“Kom maar even naar Aruba,”  zeiden mijn ouders dan ook toen ook zij alle perikelen kenden. Waarop mijn zusje een ticket boekte en voor een weekje richting het Arubaanse vertrok. Fijn: even weg, even thuis.

Gisteren vertrok zij weer deze kant op. Samen met mijn moeder dit keer. Die zou toch al voor wat cursussen naar Nederland komen en besloot om samen te vliegen. Dat is nou eenmaal gezelliger. Leuk, mijn zusje weer terug en mijn moeder erbij. Zo vaak zie ik haar niet.

Maar de douane van Schiphol zag dat anders. Niks leuk, maar verdacht. “Mevrouw, wilt u even meekomen.” Waarop een onbeschoft verhoor volgde en een verbod om alleen naar het toilet te gaan. Mijn zusje werd by association ook maar gewoon gestraft. “U mag alleen plassen met de deur open en een grote boodschap is verboden.”

59 wordt mijn moeder dit jaar. Ze is pedagoge en helpt ouders die moeite hebben met de opvoeding van hun kinderen en kinderen die last hebben van het gebrek aan opvoeding van hun ouders. En hoewel je haar die 59 niet zou geven, is ze wel een chique dame op leeftijd. Ach nou ja…in elk geval niet piepjong meer.

Dat ze 2 dagen voor vertrek haar ticket boekte, maakte haar een potentiële bolletjesslikker. Mijn moeder werkt hard, mijn ouders verdienen prima. Twee dagen van tevoren een ticket boeken – best idioten van de douane – is voor geroutineerde reizigers zoals mijn ouders helemaal niet zo bijzonder. En bolletjes hoeft ze al helemaal niet te slikken. Trouwens, mijn moeder weegt nog geen 50 kilo. Met slechts 1 bolletje zou het al keihard uitpuilen.

Ik ben zo eindeloos pissig nu. Onbeschofte douaniers. Idioot slechte profiling. Eikels. Had ik al klootzakken gezegd.

Mijn zusje en mijn moeder hebben het allemaal maar over zich heen laten komen. Al klonk mijn zusje net dichter bij tranen dan bij de relaxtheid die ze nu zou moeten hebben. Ik blijf toch zo hopen dat ze mij een keer zo’n kamer intrekken. Wat een plezier ga ik hebben met de eindeloze stampij die ik ga maken.

Eikels.

(vanaf mijn telefoon en tijdens een sigaretje: sorry voor eventuele fouten)

Ik houd me vast alsof mijn leven er vanaf hangt. Over de arm van hem, net onder de tas van haar heb ik nog een stukje vrije stang gevonden. Als een volleerde zeeman in een perfecte storm heb ik mijn voeten optimaal geplant. Bij elke zwaai buig ik door de ene of door de andere knie en leun ik met mijn gewicht op de ene of op de andere voet. Klagen doe ik niet. Het is een wonder dat ik überhaupt binnen ben. 

Garanties krijg je niet, wanneer je bus 11 richting de uithof pakt op het Neude. Het is de eerste halte na Utrecht Centraal, ook het startpunt dit blik op wielen. Toch is het risico groot dat wanneer de deuren open gaan, je aankijkt tegen een volgepakte meute die je schaapachtig aankijkt. Tsja, lijken de schaapachtige gezichten te zeggen, je mag het proberen hoor, maar of het lukt…

Soms doe ik dat: proberen. Ik wurm mezelf onder armen (ik ben niet zo lang) en tussen rugzakken door. En passant wring ik mijn eigen arm in bijzondere bochten om met mijn OV-chipknipdinges een piepgeluidje uit de automaat te toveren. En dan ben ik binnen. Maar dat is nog maar het begin van de ellende.

De chauffeur geeft gas alsof hij in een rally rijdt. Maar anders dan bij de gemiddelde rally wordt er vaak en hard geremd. Studenten (bestemming Uithof) en docenten (bestemming Uithof), ambtenaren (bestemming provinciehuis) en kinderen (bestemming ziekenhuis), vliegen door de bus bij elke trap op de rem.

Bochten zijn een extra uitdaging – lijkt het – voor de bestuurder. Het doel: op twee wielen er doorheen. Ik heb het nog niet mee mogen maken, maar neem aan dat er een prijs aan vastzit als het de chauffeur lukt om op 2 wielen door de bocht te vliegen, er minimaal 14 mensen op de grond liggen en hij dan bij het eerstvolgende stoplicht de rest van de passagiers plat weet te krijgen.

Zwetend arriveer ik bij de universiteit. Een combinatie van angst en keihard werken om overeind te blijven in al het rijgeweld dat de dollemansrit met zich meebrengt. Voor mij is een sportschool niet nodig. Drie keer per week, tweemaal daags bus 11 en de calorieën vliegen eraf.

Want de terugweg is niet veel beter. Misschien zelfs nog wel wat erger.

Want waar op de heenweg de bus na de halte bij het Provinciehuis langzamerhand leegloopt, biedt de terugweg naar het centrum geen enkel soelaas. Vanaf de Uithof zit de bus prop- en propvol. En bij elke halte is het weer de vraag hoeveel mensen nu weer een poging gaan wagen om zich erbij te duwen. De chauffeur is wat dat betreft een echte liberaal. De deuren gaan open, hoe vol de bus ook zit en de boodschap is: als jullie het toestaan kunnen die 10 nieuwe passagiers er ook nog best bij.

En vaak lukt dat met wat geduw en getrek gek genoeg ook nog wel. Puntje voor de chauffeur zou je denken.

Maar dat valt tegen. Want behalve erin (een heleboel erin), moet deze en gene er ook nog gewoon uit (een paar). En geloof me, dat valt niet mee. Olympisch worstelen is niks vergeleken bij het gevecht dat ik moet voeren om door de menigte bij de deur te komen. De deur waar ik bij instappen tegenaan leunde, maar die nu door de subtiel bewegende mensenmassa steeds verder van mij verwijderd is geraakt.

Ook hier komt mijn geringe lengte weer van pas, net als mijn talent voor de flexibele dans die limbo heet overigens. De chauffeur kan het meestal niet erg appreciëren en zet de deuren het liefst aan het piepen nog vóórdat ik (en anderen) goed en wel buiten ben. De laatste stap wordt een sprongetje en uitchecken zit er niet in. Mijn OV-saldo gaat als een dolle, want eenmaal buiten kan ik naar mijn centen fluiten. En dat is minder vrolijk dan het rijmschema doet vermoeden.

Maar terwijl ik op weg naar huis een sigaretje opsteek om de zoveelste overwinning op de dood en verdrukking te vieren, ben ik dat alweer vergeten. Ik leef nog en dat is wat telt.

lees meer over Mijn moment van 2012

Het waren er wel een paar, waaronder een de boeking van Anouk, die wereldwijd doorbrak en mij de reisplannen liet uitvoeren. Van privéjet tot aan alle hotelkamers die geboekt moesten worden. Zo nu en dan moest ik mee, wat helemaal niet erg was. Weekendje Dubai weekje Auckland. Ik had zelfs een optreden kunnen regelen van 2 maanden aan boord van de Norwegian Epic. En als dank daarvoor mocht ik 2 maanden mee varen met  mijn gezin.

Wat ook wel een leuke uitdaging was: het communicatiebedrijf dat  na het zien van mijn leuke aanbieding, mij vroeg om elke maand een bedrijfsreis te organiseren. Van touren met Landrovers in de Schotsenhooglanden tot aan diepzeevissen in de golf van Mexico. De eindreis van het jaar was een deel van de Dakar in Argentinië na doen. Dit heb ik kunnen regelen met 4 Toyota Landcruisers over de ruta 40 met een helikopter over de Iguazu watervallen,  een bezoek aan El Calalafate en vandaaruit met een privévlucht naar Ushuaia en een tocht met de `Einde  van de wereld trein`. Het was geweldig.  De eerste plannen voor 2013 zijn al gemaakt. Het bedrijf wil met een wagen in de samba parade in de Sambodromo tijdens het carnaval van Rio.

Door dit alles en natuurlijk ook mijn filmpjes die ik had gepost na mijn avonturen werd ik benaderd door het nieuwe productiehuis `Winger’ van Winston Gerschtanowitz om een programma te presenteren: The Amazing Race.  Ik mag wel stellen dat 2012 echt mijn jaar was!

Dit is het moment van…
Wellicht kent iedereen me al na al die jaren in de reisbranche, je kunt via mij echt de hele wereld over. Als je op reis wilt en het even niet meer weet who you gonna call? Zuléma!

Ooit stond ik in Ouders van Nu. Niet als ouder, want bij Ouders van Nu tellen ze kattenmoeders niet, maar als kind van 7. Een rol die mij op mijn 7e op het lijf geschreven was. Het item ging over…eigenlijk heb ik geen idee waar het over ging. Ik weet wel nog dat er een fotograaf naar ons huis kwam en dat hij van mij en mijn beste vriendinnetje van toen foto’s zou gaan maken.

Op die foto’s werden wij geacht een bordspelletje te spelen. We mochten niet doen alsof we speelden, we moesten er écht en oprecht mee bezig zijn (authentiek zeg maar, in new speak). Hoe het spelletje heette weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet is dat ik direct een hékel had aan de entertainment die Ouders van Nu had bedacht. De essentie van het spel was namelijk als volgt: je kón niet winnen. Niet omdat het zo moeilijk was…nee nee, de point van het spel was dat je samenwerkte en tot het einde van het spel kwam. Maar aan het einde van dat spel had dus niemand gewonnen.

Wat een freaking stom spel zeg. Het poldermodel als manier om kinderen te martelen (en ze daarbij dan uitgebreid te fotograferen). Ik vond het  maar niks.

Laat ik toegeven dat ik redelijk competitief ben. Het hoogste cijfer van de klas (wanneer ik naar school ging dan) or bust. Als eerste bij de finish line, of niet meedoen. Minimaal een 8, maar als ik wist dat ik dat niet zou halen, dan liever een 1. Dus vulde ik dan alleen mijn naam in op het antwoordenblaadje en liep met onwijze swagger (die had ik toen) naar de docent, nog geen 5 minuten nadat het proefwerk was uitgedeeld. Keihard winnen of keihard falen. Maar wel keihard in elk geval dus.

Nu heb ik geleerd dat dit heel erg On-Nederlandsch is. Niet het winnen zelf (we winnen heus wel eens wat hier…best veel zelfs), maar het Willen winnen. En win je dan ondanks dat je het eigenlijk helemaal niet wilde, dan word je geacht die winst in ontvangst te nemen met uiterste onverschilligheid, gecombineerd met gepaste ingetogenheid op een bedje van zelfonderschatting. Heel ingewikkeld allemaal, die mix tussen wel ambitieus zijn maar niet te graag voorop willen lopen, dé attitude van deze tijd.

Het zal wel door mijn Allochtonistaanse afkomst  (The people’s republic van Allochtonië) komen dat ik dat vreemd vind. Dacht ik onwijs dik geintegreerd te zijn, blijkt ik er helemaal naast te zitten.

En laat ik benadrukken: dat ik winnen leuk vind, betekent niet dat ik er plezier aan beleef als een ander verliest. Het betekent ook niet dat ik valsspeel om het te kunnen doen (winnen dus). Ook niet dat ik naar doe over mensen die winneriger zijn dan ik. Al helemaal niet dat ik stemmingmakerij inzet rondom de winst van winnaars. Dát vind ik net zo onaangenaam als the next person (gaat het nog taalpurist?). Nee nee, het is heel simpel: ik prefereer winnen boven verliezen (second place, first loser). Ik vind het prettig als ik me iets voorneem, er (indien nodig) mijn best voor doe en een ander (docent, mijn vader (!), vrienden, een leidinggevende) dat erkent.

Winnen doe je trouwens ook niet alleen maar bij wedstrijden. Nee nee, in het leven kun je van álles een wedstrijd maken. Zelf vind ik dat altijd een prima manier om mezelf te motiveren. Ik zoek iemand waarvan ik vind dat ze iets – wat ik ook wil kunnen – beter doen dan ik ….en ik probeer van ze te winnen. Heb ik gewonnen, dan zoek ik iemand die het nóg beter kan en probeer ik dáar weer van te winnen. Gewoon door mijn best te doen, hard te werken en nou ja…de dingen die je doet…om te winnen. Daar heeft die ander helemaal geen last van en ik profiteer er al helemaal van, want zo blijf ik “mezelf uitdagen” (de dubbele-bullshit-bingo-haakjes worden u aangeboden door Never Ending Web).

Ik weet niet meer exact waarom ik met deze blog startte. Ik weet wel redelijk zeker dat het niet zoveel met de echick award te maken had. Het was toen namelijk nog woensdag en ik had geen vaag vermoeden dat ik ook maar iets zou winnen. Misschien heb ik de discussie over wedstrijden die woedt op het web wel voorbij zien gaan en hebt u mij geinspireerd. Misschien heb ik raar gedroomd of iets raars gegeten. In elk geval is het inmiddels vrijdagnacht, heb ik de laatste 4 alinea’s erbij geschreven én heb ik wel gewonnen. Leuk was dat joh. Met prijzen en dingen. En een podium waarop ik kon praten over een boodschap die veel belangrijker is dan of je nou wel mag winnen of niet.

En nee, dat winnen was niet het belangrijkste ooit. Kind, er zijn toch zoveel belangrijkere dingen op de wereld. Maar het stimuleert me wel. Om een grotere uitdaging te zoeken natuurlijk. Is er bijvoorbeeld een Nobelprijs van het web en wie moet ik verslaan om die te winnen? Of ben ik nu echt te ambitieus?

Toch nog even een p.s’je:

P.S (ik zei het toch): FYI tot nu toe waren alle reacties die ik heb gehad op die echick award onwijs awesome. Dus ik klaag niet hoor. Daarvoor dank aan alle bijna 1000 mensen die me op allerlei plekken hebben gefeliciteerd! U is keitof en ik zie u graag enzo

Het is alweer even geleden, maar ik weet het nog goed: 2012, het jaar dat ik eindelijk de wereld veranderde. Achteraf bleek het niet eens zo vreselijk moeilijk, in elk geval veel minder moeilijk dan men mij had willen doen geloven. En ik was er bijna ingetrapt. Heel 2011 had ik nog geen poging gewaagd om de wereld te veranderen. Had ik toen maar geweten dat het zo simpel was, dan had ik mijn tijd wel beter kunnen besteden.

Het begon al in januari op een niet al te koude winterdag (want de winterdagen van 2012 waren helemaal niet zo koud. Ik lag in bad, dé plek in huis waar denken het beste wordt gestimuleerd. Met het water op z’n heetst en het raam op een kier voor de broodnodige koude lucht, werden mijn hersenen op slag geprikkeld. “Wat een ellende is er toch,” dachten mijn hersenen. “Honger, armoede, verdriet, pijn, onvrijheden,” mijmerde mijn hersenen er lustig op los.

” Maar daar kan ik toch niks aan doen? Zei ik hardop tegen één van mijn katten, die nieuwsgierig naar al dat gedenk op de rand van het bad was gaan zitten. Hij keek me verwonderd aan. Alsof hij wilde zeggen: “Als jij met je twee duimen en je zelfbewustzijn niks kan doen, dan zijn we verloren kind” Mijn kat was nog geen jaar oud, maar het zijn wijze dieren, dus vergaf ik hem voor zijn duiding van mij.

In mijn hersenen hing een gespannen stilte. Zoals altijd, net voordat er iets bedacht wordt. En in die stilte nam ik een beslissing: “Ik ga de wereld maar eens veranderen.”

Ik begon bij mezelf. Michael Jackson had me dat eens aangeraden, maar dat was toen even aan me voorbij gegaan omdat ik te verward was over zowel zijn sekse als zijn huidskleur. Maar nu hij er niet meer was, bleek zijn advies toch waardevol. Met mijn ogen op mezelf gericht, nam ik een beslissing over hoe de wereld eruit moest zien. Bedacht ik, waar ik voor wilde staan. Vormde ik een mening over wie ik in die wereld was. Ik stond er lang hoor, voor die spiegel. En hoewel ik het er steeds kouder kreeg van buiten, werd ik steeds warmer van binnen. Ik had mijn plek in de chaos gevonden.

Nu ik mezelf in het geheel kende, was het tijd om te ondernemen. Dus praatte ik met deze en discussieerde ik met gene. Ik schreef en ik oreerde, maar wat ik vooral deed was leven wat ik had ontdekt.

Overal waar ik kwam hoorde ik hoongelach. “Principes? Wat een onzin, wat heb je daar nou aan?” en “De wereld veranderen? Dat kan toch niemand?” maar ook “Dat is mijn zaak allemaal niet, dat moeten ze zelf maar uitzoeken.” En “ze” was altijd een ander. Iemand wiens schoenen nooit gedragen waren door degene die hen het zelf maar uit liet zoeken.

Maar daar trok ik me helemaal niks van aan. Het was 2012 en ik had me voorgenomen om de wereld te veranderen. Ik wist wat ik wilde en ik kende mijn plek, hoongelach was van voorbijgaande aard. Dus bleef ik doen, waarvan ik dacht dat ik het moest doen. Bleef ik trouw aan wie ik dacht dat ik moest zijn. Bleef ik gaan al ging nog niet meteen iedereen met me mee. Want het ging mij wél aan, hoe die ander ervoor stond. Ik had er wel een rol in, als ik er alleen maar bij bleef staan en kijken en dus een verantwoordelijkheid. Dus ploegde ik door, door hoongelach en realiteitszin heen, alsmaar door en verder.

En de mensen die hadden gelachen – niet allemaal hoor – zagen mijn vastberadenheid en namen steeds vaker de tijd om echt te luisteren. En steeds vaker keken ze stiekem eens in hun eigen spiegel en vroegen zich af: “Wie ben ik in dit geheel? En waar sta ik dan voor?” Alsof mijn eigen badmoment besmettelijk was en na een lange incubatietijd eindelijk symptomen begon te vertonen bij de besmette populatie. En een paar van hen wist op het hoogtepunt van hun eigen besmetting, vol enthousiasme anderen aan te steken. Een sneeuwbal die ooit klein en onbetekenend was begonnen, rolde steeds zichtbaarder door een steeds grotere groep mensen.

Wie ben ik? En wat is mijn plek? Waar sta ik voor? En hoe wil ik mijn rol pakken?

De antwoorden stonden niet in The Secret en werden niet besproken bij Dr. Phil of Oprah. Maar zaten in het hoofd en hart van ieder die zich de vragen durfde te stellen. Van elk mens dat onderdeel wilde zijn van een groter geheel dan zijn familie, zijn dorp, zijn land, zijn werelddeel. Voor elk individu die zich realiseerde dat als het met 1 mens niet goed gaat, het eigenlijk met alle mensen niet goed gaat.

Een sneeuwbal was het, die langzaam maar zeker groeide en rolde en onderweg steeds meer waarde verzamelde, een koor van ideeën begeleid door een orkest van keuzes. Zo groot groeide deze sneeuwbal dat hij niet meer te stoppen was. Dat overheden en politie en wetten en regels, en subsidies en censuur en groot geld en klein omver werden gerold en er nog maar 1 ding telde: we moeten de wereld veranderen.

Met open mond keek ik naar de live-uitzending die integraal en wereldwijd via televisie, internet en radio werd uitgezonden. “De wereld is veranderd,” vertelde de nieuwslezer met een geëmotioneerde stem. En ik dacht terug aan die dag in bad, met mijn kat die mij vanaf de rand aanstaarde. En aan de keuzes die ik had gemaakt en hoe ik had volgehouden ondanks tegenslag en hoongelach. En ik dacht terug aan al die anderen die een keuze hadden gemaakt en ook hadden volgehouden, omdat ze geloofden dat de wereld anders kon. En ik dacht aan een sneeuwbal en zijn nederige start. Terwijl ik keek naar de wereld op mijn televisie in mijn huiskamer, wist ik dat die makkelijk te veranderen was, als je maar volhoudt.

Meer over Mijn moment van 2012

Zo, het is nu echt helemaal 2012. Alweer een paar dagen hoor, maar ik moest nog even erin groeien. Zo’n nieuw jaar voelt toch een beetje als een nieuw paar schoenen. De eerste paar keer dat je ze aan hebt, wringt het gewoon een beetje. En al zijn ze nog zo mooi, je vermijdt ze stiekem, omdat de pijn toch teveel steekt.

Maar ik ben helemaal bij, helemaal gearriveerd in het jaar dat volgens de Maya’s geen vervolg meer nodig heeft. Niet omdat we vergaan hoor. Maar om de simpele reden dat het een most fantastic year wordt. Na 2012 hebben we niks meer te willen. Zo’n jaar dus.

Ja, je leest het goed: 2012 wordt een mooi jaar. Crisis, einde van de wereld, Geert Wilders en alle andere nare dingen ten spijt, voel ik aan mijn water (links naast mijn nieren) dat dit het jaar van mooie dingen wordt.

Erger dan 2011 kan het in elk geval niet worden. Met de hernia van Jan, oververmoeidheid van mij, een dode kat. En had ik al gezegd Geert Wilders? Nee, 2011 was simpelweg een trut van een jaar.

Gelukkig is die ellende voorbij. Dit jaar gaat alles lukken, is iedereen leuk en veranderen alle coaches van carrière.

Meer kan ik er nu even niet over kwijt, ik zit namelijk nog te broeden op Mijn Moment van 2012. Maar dat meer hier bloggen in 2012 een thema wordt, dat staat vast. Weet je dat ook weer!

lees meer over Mijn moment van 2012

Dit keer Marcel Vergonet over zijn moment van 2012…!

Toch super dat hij gaat reageren en dan een interview geeft in de studio van FreshTV..

 

Mark Zuckerberg gaat “In The Pocket” openhartig vertellen over de toekomst van facebook en geeft me dan te kennen erg blij te zijn met Google+ omdat hij dankzij de komst van het nieuwe platform zelf weer verder kan met aanpassingen.

Hij was er namelijk zelf nog niet opgekomen om vrienden in adressenlijstjes te plaatsen zodat je content kunt delen met specifieke mensen. Jammer gaat “de Zuck” het wel vinden! Mensen worden namelijk minder zichtbaar voor elkaar en dat drukt ook op zijn commerciële belang. Mensen die deelnemen aan Social Media veranderen nu langzamerhand in individuen.. Hij is bang dat de individualisering toeslaat en er niet meer openlijk met de wereld gecommuniceerd wordt.

Reinout Oerlemans van Eyeworks gaat de aflevering met Zuckerberg zien en neemt daarna snel contact met mij op om van “In The Pocket” een dagelijkse talkshow te maken. Prime Time nog wel. Oerlemans is zelfs zo enthousiast dat hij de film New Kids recyclo direct stopzet. Ook alle afleveringen van Oh Oh Cherso in Ethiopië worden uitgesteld. In 2012 zijn we dus dagelijks te zien op RTL4, 5, 7 en 8.

In 2013 worden alle afleveringen nog eens herhaald op RTL9. Deze zender is gestart in maart 2012. Wat ook erg fijn is, is dat ik zelf niet meer alle onderwerpen hoef aan te kondigen. Dat wordt gedaan door Doutzen Kroes. Na Nova Zembla maakt zij een carrière-move ze is ook een logische tweede optie naar mijn mening. Het is ook niet niks om modellenwerk te combineren met een kindje.

Waar ik nog het meest dankbaar voor ga zijn, is dat we iedere week een discussie hebben tussen twee uitersten. Neem nu de discussie tussen Tim Cook van Apple en Larry Page van Google. Larry wordt best wel pissig wanneer Tim het gaat hebben over de traagheid van de Android gestuurde SmartPhone. Larry laat zich dan eigenlijk best wel op de kast jagen! Hij haalt echt fel uit en begint een relaas over designer-rotzooi en de niet-”open source” houding van Apple bla bla bla jade jade jade… Persoonlijk vind ik het dan allemaal een beetje kinderachtig en zal ik ingrijpen door mezelf in de discussie te mengen. Ik bedoel: de gebruiker bepaalt zelf wel wat hij prettig vindt om te gebruiken. Daar hoeven ze dan op dit niveau niet over te bekvechten.

Verder zullen de volgende onderwerpen de revue gaan passeren:

• Hyves gaat definitief beginnen met stoppen,
• Na de Google+ Circles maken ook de – squares + triangles en crosses – hun intrede op Google+ om te kunnen concurreren tegen SonyPlaystation,
• Justin Timberlake maakt een parodie op “Alice”. Het nummer zal gaan heten “MySpace? where the fuck is MySpace”

…en het meest spraakmakende onderwerp van het jaar zal zijn dat Geert Wlders zijn eigen Social Media platform gaat krijgen. Hij zal het “PVVreconnected” gaan noemen. Uiteindelijk zal dit platform gehackt worden door extremistische linkse hackers en zullen ze foto’s verspreiden waarop een naakte Geert Wilders te zien is die de liefde bedrijft met een geit. Ik kreeg die foto al van hem vlak na zijn daad.. Kijk eens hoe blij die man kijkt! Het wordt echt zijn jaar…

lees meer over Mijn moment van 2012

Mijn moment van 2012?

Nu 2012 met veel drama aan de vlammen is gevoerd(bewijs volgt nog, wanneer mijn studeerkamer weer betreedbaar is), is het tijd om vooruit te kijken. Op Punkmedia kwam ik een mooie serie blogs tegen van mensen die op (dat verbrande jaar) 2011 terugkeken. Met prachtige foto’s van de bloghost himself. Een heel leuk idee!

Maar terugkijken is eigenlijk niks voor mij! Combineer dat met mijn voorliefde voor fantasiewerelden boven de realiteit en een mooi (afgeleid) idee is geboren.

In plaats van terugkijken op 2011, ben ik benieuwd naar jouw stiekeme fantasieën en dromen voor 2012. Gewoon omdat gisteren geweest is en morgen nog gemaakt moet worden!

De komende tijd ga ik dus wat mensen vragen om hun moment van 2012 te beschrijven (en ergens tussendoor zal ik ook die van mezelf ertussen proppen natuurlijk).

De opdracht: maak het maar zo mooi als je wilt, want in je dromen ben jij de baas hè!

Oh ja, mooie kiekjes heb ik er niet bij gemaakt, maar ik mis dat talent dan ook, getuige ook mijn (met katten gevulde) Flickr-account. Maar iedereen mag wel een mooi plaatje aanleveren dat past bij zijn/haar verhaal..of niet.

De eerste in deze serie is: Robert Keizer en zijn verhaal vind je hier! 

Check alle Mijn Moment blogs

In 2009 organiseerde ik op de valreep nog snel een borrel voor Contentgirls. Het was een gezellige avond (in zussen) en omdat ik het saai vond om niet in elk geval iets geinigs te doen, nam ik een stapel geeltjes mee.

Nu zijn geeltjes sowieso natuurlijk meesterlijk (#geeltjes #win), maar we deden er ook nog wat moois mee: iedereen die met de borrel meedeed mocht op de geeltjes opschrijven wát ze van 2009 echt nooit meer wilden zien/horen/meemaken, zodat ik de geeltjes mee naar huis kon nemen en ze vakkundig kon verbranden in mijn houtkachel. Weg met alle rotzooi en welkom 2010.

Ik moet zeggen dat het een prettige oefening was. En ik heb besloten om het dit jaar gewoon weer te doen.

Alleen tijd voor een kerstborrel heb ik niet (we moeten volgende week verbouwen man). Dit keer moet het dus digitaal. Nou ja moet…er moet niks. Maar ik heb een aanbod voor je:

Sla het digitale geeltje hieronder op op je eigen computer. Schrijf er (in paint, in photoshop, met een pen (na uitprinten) of op wat voor manier dan ook) alles op uit 2011 waar je NIKS meer mee te maken wilt hebben, NOOIT meer wilt meemaken of NIET meer wilt zien. 

Ik verzamel dat allemaal en verbrand het tot op de laatste letter. Als bewijs zal ik ook dit jaar weer een fotostripje maken.

Het is een eenmalig aanbod. Jij geeft je ellende aan mij en ik maak het weg! Jawel, dat kan ik!

Je kunt je geeltje uploaden (twitpic, picplz, instagram etc.) en hieronder in de comments de link plaatsen óf je kunt het mailen naar contentgirls@gmail.com.

P.s: je mag zo crea bea zijn als je wilt hoor en insturen mag helemaal anoniem. Liever een eigen geeltje? Gaat uw gang.

================================================================

De eerste brandgeeltjes zijn binnen:

van @Marjan

Van @Contentgirl (me dus )

@Leny_K

Van @Leny_K

Van @Leny_K

Van @Scriptgirl

Van Helma de Boer

Mijn eerste baantje was niet bepaald mijn grootste carrièremove. Maar op je 18e is bedrijfsleider zijn bij Cool Cat nog best een kick. Niet alleen mocht ik wel 3(!) collega’s aansturen, maar daarnaast had ik ook nog mijn “eigen” winkel. Jawel, van de Cool Cat in De Boogaard (Rijswijk) was ik de baas.

Pretenties had ik hier niet over hoor. Als ik het mij goed herinner betaalden ze me net iets meer dan 1000 Gulden om verantwoordelijk te zijn voor het reilen en zeilen van de kassa en de voorraad. Pretenties kon ik me dus helemaal niet veroorloven. Ik was gewoon een kledingzaakmiepje. Helemaal niet erg, maar ook niet erg spannend.

Winkels met dameskleding lopen over van de kledingszaakmiepjes. Dames (en heren) die tijdelijk of voor langere tijd van retorische vragen hun werk hebben gemaakt: “Kan ik u helpen?” De grootste groep ervan even pretentieloos als ik toen. Prima en mooi, iemand moet het doen.

Pretentieloosheid is in mannenwinkels afgeschaft. Zaken zoals Suit Supply of New taylor, maar ook Cavallaro hebben gozers in dienst (meestal gozers) met de arrogantie van een professor in de kleding-o-logie en de minachting voor de gewone mens behorend bij een toekenning van de Nobelprijs voor de das.

Afgelopen zaterdag was ik even in de stad met mijn vriend (waarmee ik getrouwd ben). Hij wilde wel wat nieuw kledingspul en om dat te scoren bezochten we een aantal van die mannenwinkels.

Achter de kassa van een zo’n winkel een gastje (nog vers in de pukkels), met niet alleen patches op de ellebogen van zijn jasje, maar uiteraard ook vettig – zogenaamd nonchalant – haar. Als klap op de vuurpijl (indien mogelijk nóg nonchalanter) een meetlint om zijn nek gehangen: een mens weet nooit wanneer er een noodmeting plaats moet vinden. En zo’n mens kan dan maar beter voorbereid zijn.

En dat deze gozers hun werk serieus nemen, blijkt uit het totale gebrek aan humor waarmee ze het uitvoeren. Wanneer ik toch een beetje lacherig word van een dikke discussie over de kleur van dassen en pochets en of die mogen matchen (uhm…?) en mij daarbij – geheel per ongeluk – een giechelgeluid ontsnapt, word ik door zowel de gozer als mijn vriend vernietigend aangekeken. Gevoelig voor dat soort subtiele hints, ontsnap ik in de stilte die valt, snel naar buiten om een sigaret te roken: de perfecte ontsnappingssmoes die je redt uit elke situatie.

Buiten overpeins ik wat dat toch is: die neiging van mannen om van een niet al te uitdagende baan een soort topcarrière te maken. Om van: “Kan ik u ergens mee helpen?” De eerste zin op weg naar Richard Branson-schap te maken. En natuurlijk weet ik wel dat er nog wat ruimte zit tussen Cool Cat en Suit Supply….maar die ruimte is veel kleiner dan je aan de hand van de pukkel- c.q. pochetmaffia zou denken.

Gelukkig hebben mannenwinkels in elk geval één voordeel. Want net zoals er strafbankjes bij Steps te vinden zijn, waar mannen comfortabel kunnen wachten terwijl hun vriendin elke jurk in de ruimte past, hebben mannenwinkels vrouwenbankjes waar wij dan weer kunnen chillen terwijl er druk gediscussieerd wordt over de kleur van een willekeurig pochet. Dan is het best vol te houden.

Een blog voor Arubanen (op Aruba). Anders snap je er toch niks van. Weet je dat ook weer.

Op Aruba woont een man. Deze man is een Nederlander. Leuke mensen. Ik ben er zelfs met eentje getrouwd.

Deze specifieke man is de baas van het ziekenhuis op Aruba. Een belangrijke baan. Want op een eiland met 100.000 inwoners zijn dit soort mensen van grote impact. Beslissingen raken algauw iedereen.

Hij zal niet lang meer  baas zijn van het ziekenhuis. De beste man heeft nog maar 40 dagen om het verschil te maken. En dat zal hijdoen…dat heeft hij zich duidelijk voorgenomen.

Want volgens deze man zijn Arubanen niet zoveel waard. Ze spreken niet goed genoeg Nederlands. Zijn niet zo direct als de Nederlanders. Dansen teveel en houden teveel van muziek. En zijn ook nog eens onmogelijk beleefd, in plaats van recht voor zijn raap. Dat vindt de man maar niks. Dat kan natuurlijk allemaal nooit tot goede resultaten leiden. De man zal wel even laten zien hoe het moet.

Dus verving de man alle hoofden van het ziekenhuis door recht-voor-z’n-raap, het-gaat-om-het-resultaat, Nederlanders. Een kwestie van alle cultuurverschillen in je eigen voordeel (cultuur) uitleggen. Dat voelt ook lekker, merkte de man..dus ja.

En in die laatste 100 dagen die hij had, werd het chickie van de man ook nog eens tot opvolger benoemd. Misschien dacht de man toen zelf wel: “Hmmm, dat is niet zo netjes..” Maar ach, hij deed het voor Aruba’s bestwil. Zij was tenminste Nederlands.

Een leuke man, deze directeur van het ziekenhuis die het gelukkig beter weet dan alle anderen. Echt iemand die ik eens voor mijn verjaardag wil uitnodigen. Dan zal hij trouwens niet kunnen komen, want de man heeft het te druk met zijn nieuwe plannen. Want waarom zou hij stoppen bij het ziekenhuis.

Na zijn carrière als directeur en hoofden-ontsla-man, wil hij op Aruba blijven en een werving- en selectiebureau starten. Wel een hele specifieke hoor: om Nederlanders naar Aruba te halen. Je weet wel, die mensen die wél goed zijn in hun werk.

Een leuke man zei ik al. Maar er zijn nog meer leuke mannen zo om hem heen hoor.

Zo is er de raad van toezicht van het ziekenhuis. Want ja, je zou denken dat wat die man aan het uithalen is, op z’n zachts gezegd niet erg netjes is. En dat een onafhankelijke raad zijn megalomane idioterie kan pareren.

Dat zou je denken ja…

Maar de raad is niet onafhankelijk. In de raad zit namelijk een pillen pusher. Zijn grootste klant? Het ziekenhuis natuurlijk. Dus golfen ze samen met de man en bevalt de goede relatie die ze met hem en straks met zijn vriendinnetje hebben ze wel. “Ga zo door,” zeggen ze na een birdie en drinken nog een cocktail in het clubhuis.

Maar wacht…het ziekenhuis is toch van de belastingbetaler? Daar zou de minister toch wat in moeten kunnen betekenen? Die moet de man en zijn consorten toch de wacht aan kunnen zeggen?

Ja, dat zou je denken. Maar ja…ook die lijkt in deze in elk geval niet erg onafhankelijk. Want als je als minister van Volksgezondheid ook een hele rits apotheken in je bezit hebt (of in elk geval in het bezit van je familie), ja dan zijn je belangen bij een goede relatie met die man nu, en zijn ‘dinnetje straks, al net zo groot.

Het is weer een rommeltje. Een onnodig rommeltje. Een verhaal met een idiote man, die zichzelf beter vindt dan iedereen die anders is dan hij. Van financiële belangen in plaats van landsbelang en mensbelang. Van ego’s en alweer zo’n gast die uit Nederland komt en de inboorlingen wel even zal laten zien hoe het moet.

Toen ik dit filmpje zag, dacht ik dat het op Curacao erg was gesteld met de manier waarop Nederlanders zich daar soms misdragen (op een manier die ze hier thuis niet eens zouden overwegen). Maar op Aruba mag er ook wel wat veranderen. Belachelijk.

Een IDFA film kijken en daarna de uitzending van P&W bijwonen…ach waarom niet dacht ik toen ik de aankondiging op televisie zag. Bij IDFA was ik in mijn journalistieke tijd al eens geweest en dat was best leuk. Bij Pauw en Witteman nog niet en hoewel ik het echt twee pubers vind, zou de filmmaker er dan wel bij zijn en dat leek me wel leuk.

“Welkom bij deze speciale voorstelling,” zei de VARA-dame. “Ik heb nieuws voor u, de makers van de documentaire zitten vanavond Niet in de uitzending. Er is maar 1 gast en dat is Johan Cruyff ” Gemorrel, gemompel, gemopper, dit publiek had niet zo’n zin ‘an voetbal. Ik ook niet echt trouwens, maar ja….Johan Cruyff , het kan slechter.

De documentaire: niet echt fantastisch. Hoewel het onderwerp (het rechtssysteem in Congo en de manier waarop het was doorgeslagen mbt verkrachtingsslachtoffers, maar vooral daders, onder invloed van NGO’s) zich er best voor leende hoor. En ach, ik heb ook wel wat geleerd.

Na de film was het tijd voor de P&W-uitzending. Eindelijk zag ik de 2 meest puberale oudjes van Nederland. Witteman met zijn grijze voorkomen en Pauw met zijn colbert en cowboyboots (!! uhm..!!). Met een verrassend vrouwelijke stem legde lange Pauw ons uit hoe het allemaal zou lopen. We mochten voor de uitzending vragen stellen aan Cruyff . En dan wat we maar wilden.

“Wie wil? De eerste krijgt een consumptiebon” Zonder dat ik er zelf al teveel controle over had, schoot mijn hand de lucht in.

“Goedenavond meneer Cruyff ,” zei ik beleefd (want ik ben goed opgevoed heur), “bent u meer een kattenmens of een hondenmens?”

Dat soort dingen wil ik gewoon weten weet je wel. Cruyff moest even heel serieus nadenken over mijn vraag. “ik heb ze allebei gehad,” liet hij mij en de rest van het publiek weten. “Honden moet je uitlaten he…” Dat begint goed, dacht ik nog: “Maar ja, die kattenbak schoonmaken is ook geen feest. Ik denk dat ik een hondenmens ben.”

Ik zat me een partij zenuwachtig te wezen zeg. Ik ook met mijn vragen…

“Maar is er een verschil dan,” Ik had niet verwacht dat Witteman me een vervolgvraag zou stellen. In mijn hoofd dacht ik…uhm uhm uhm…Maar ik zei, alsof ik al de hele avond op die vraag had zitten wachten:

“Kattenmensen zijn gewoon wat scherper en slimmer. Hondenmensen zijn afhankelijker.” “Aanhankelijker bedoel je zeker..?” Verbeterde het grijzere deel van het puberduo mij.
“Nee AFhankelijker, ” verbeterde ik hem net zo hard weer terug.

Trillende handjes,een snel kloppend hart. Zo’n voetballegende gaat je toch niet in de koude kleren zitten hoor.

Maar het hoogtepunt van mijn avond, kwam pas na de uitzending. Toen we met z’n allen naar buiten liepen. Terwijl ik zat te bedenken dat ik thuis direct mijn vader zou bellen om hem te vertellen dat ik Zijn held had ontmoet.

“Maar ik vind katten wel leuk hoor…” achter mij stond Johan. “Ik had zelf een siamees” Liet hij me weten.

Samen bespraken we kort en krachtig de ins en outs van katten en honden. Fantastisch echt, want die Johan – zo bleek vóór, maar ook tijdens de uitzending – is een hele toffe vent! Ik schudde na ons katten- (siamees dus) en hondenpraatje (dobermans) voor de goede orde nog even zijn hand (om dat ook aan mijn vader te kunnen vertellen) en liep met een huppel in mijn looopje weer richting auto. Dat was nog eens een leuk avondje. Zelfs al hád Pauw dan meer make up op dan ik.