Vier jaar geleden was het op 8 mei 28 graden. Om 10 uur ‘s ochtends scheen de zon al fel, terwijl mijn nichtje een gloednieuw gezicht vorm gaf over mijn oude heen. De zomerjurk die ik voor dit make-up- en haarfeest had aangetrokken zou algauw plaatsmaken voor een dramatische rode trouwjurk. Want exact 4 jaar geleden, op die zonnige mei-dag trouwde ik met Jan Kok, de man met de meest Hollandsche naam die ik maar kan verzinnen (oké, dat is dichterlijke vrijheid) en wat was het een mooie dag.

Trouwen was nooit een van mijn ambities. Ik was sowieso niet zo´n vooruitkijker. Op de vraag wat ik als klein kind wilde worden, kom ik niet verder dan balletdanseres. En het klopt wel dat ik dat zeker een jaartje wilde worden, maar zelfs die “passie” was van voorgaande aard. Ik was een dromerig kind, altijd ver weg van iedereen in mijn eigen wereld. Een wereld gevuld met magische wezens en spannende avonturen. Een baan? Ach, die had ik in die wereld helemaal niet nodig.

En als ik – wat later dan – nadacht over mijn “romantische” toekomst, dan dacht ik niet aan trouwen (getsie) of kinderen (getsie getsie), maar aan stoere prinsen op paarden – of liever nog vliegende draken, waarvan ik wist dat die niet bestonden (zowel die prinsen als die draken) en dat was ook niet erg, want mijn alternatief voor de werkelijkheid was veel leuker dan the real thing.

Eenmaal echt volwassen was het niet mijn fantasiewereld die in de weg zat, maar eerder mijn gebrek aan lange termijn planning. Verder dan een jaar vooruit kijken vond ik gewoon doodeng. Ik wilde geen koophuis, geen tweejarig contract op mijn telefoon, geen langlopende verantwoordelijkheden, niet vast in dienst en al helemaal niet mij levenslang aan één persoon committeren. Van het idee alleen al lag ik nachtenlang wakker, de maatschappij vervloekend voor zoveel onzin.

Toch ben ik wel getrouwd he. Vier jaar dus al zelfs. Ik kan het zelf niet geloven. Niet omdat mijn huwelijk niet onwijs leuk is. Maar gewoon omdat ik dat niet van mezelf had verwacht.

Het ging ook allemaal veel minder dramatisch dan in films. Het was eigenlijk gewoon simpel: op een dag hield ik van Jan en Jan hield van mij. Nog wat dagen later zei ik: “we moeten maar eens trouwen. Moet je me wel vragen.”

In Barcelona “verraste” hij mij, zoals alleen mannen je onwijs kunnen “verrassen”. En een half jaar later hadden we het Beste.Feest.Ooit en waren we getrouwd.

Vier jaar later zijn we dat nog steeds (getrouwd én aan het feesten) en is dat nog steeds leuk. Simpel dus. En fijn. Fijn om bij iemand te zijn en je zo thuis te voelen, zo jezelf te kunnen zijn, zo geboren, zo…nou ja – alle clichés die cliché zijn omdat ze waar zijn.

Ik heb wel een kleine anekdote én biecht over mijn huwelijksdag. Het is nu 4 jaar geleden en het delict is verjaard. Ik kan het jullie dus gewoon vertellen.

Oké, Jan is dus een man hé. En zoals je wel weet, lachen mannen altijd om de stomste dingen. In de periode van ons huwelijk, kon je Jan  aan de slappe lach krijgen met het woord “anus”. Vraag me niet waarom, men work in mysterious ways enzo. Goed, we stonden daar dus, op het punt om “Ja” te zeggen op de vraag van de ambtenaar.

Laat me ook kort iets vertellen over mezelf: ik kan niet tegen al teveel serieusheid. Er komt dan altijd een punt waarop ik iets raars moet doen, anders word ik een beetje gek. En zo’n huwelijk – althans het officiële gedeelte – is toch zo’n onwijs serieus gebeuren. Ik kon het dus niet laten…

Op het moment dat de ambtenaar aan Jan de grote vraag voorlegde, zei ik super-mega-sega-zachtjes het woord “anus”. Jawel, vóór ál onze vrienden en familie die was overgekomen uit Aruba, Duitsland én Waddinxveen (vooral dat laatste is een ver buitenland ), fluisterde ik teder het woord Anus. Jan – die wat serieuzer is dan ik – begreep geen bal van wat ik probeerde te zeggen. Op het filmpje zie je hem ook diep nadenken over wat ik nu weer heb bedacht op zo’n ongemakkelijk moment.

En geloof me, dat is maar goed ook. Want hem kennende en ons collectieve gebrek aan gevoel voor decorum – hadden we allebei op de grond gelegen van het lachen. En dan had iemand gevraagd: waarom lachen jullie? En dan had Jan natuurlijk gewoon verteld wat ik gezegd had. Dát hadden mijn ouders niet perse geapprecieerd.

(bij ongeveer 36 seconden)

Maar geef toe….een goede anekdote is het wel. Dat vinden wij in elk geval….en wij zijn getrouwd he- dus dan is dat cool. Vier jaar dus. Nog 38 te gaan! Love you Jan (ow man, dit lijkt wel een romcom)!

Een keiharde gil, geblaas en een klap. Jan en ik rennen naar de keuken, want daar komt het erbarmelijke gemiauw vandaan. Met z’n pootje tussen de scharnieren van het bovenste keukenkastje (dat naar boven toe wegklapt) hangt Nicolai met zijn volle gewicht aan dat ene pootje dus.

“Aaaah,” schreeuw ik. Want in geval van nood, heb je aan mij dus niks. Koelbloedig als altijd maakt Jan Nicolai voorzichtig los. Een keiharde beet in zijn hand is daarvoor zijn beloning. Maar ja, Nicolai heeft duidelijk pijn. Hij hinkelt snel onder de tafel. Geschrokken van zijn eigen idioterie. Zijn poot wordt bijna meteen een stuk dikker dan bedoeld en om het goed te maken begint hij er uitgebreid aan te likken. Het doet duidelijk pijn.

“Goedenavond, spoedkliniek gezelschapsdieren Utrecht…” We kunnen er direct terecht. Als een gek sprinten we naar de auto. Nicolai miauwt in zijn mandje alsof hij eindelijk de baard in zijn keel heeft gekregen. Een diepe, bijna wanhopig klinkende miauw die mijn oren helemaal niet kunnen verdragen. Of het van de pijn is of van het ongenoegen over de onvoorbereide reis weet ik niet. Zo goed spreek ik geen kats.

Bij de kliniek zijn we direct aan de beurt. Met de dierenarts lopen twee dierenartsen in opleiding mee. Ze zijn duidelijk nog niet heel erg goed in praatjes maken. Gelukkig zijn wij dat wel en gelukkig biedt een Bengaal altijd reden tot geklets: “Wat een mooie kat. Die print is echt mooi.”  Dat weten we natuurlijk allang. Intussen ligt Nicolai keihard te rillen en te spinnen. Dat schijnen katten namelijk niet alleen te doen als ze blij zijn (spinnen) maar ook wanneer ze pijn hebben. En dat heeft hij.

Gelukkig heeft de dierenarts goed nieuws: “Het voelt niet gebroken. We geven hem een pijnstiller en dan zou het dit weekend beter moeten gaan. Wordt het nou slechter, kom dan terug. Is het maandag nog niet voldoende verbeterd, ga dan even langs bij je dierenarts. ” Pfew. Opgelucht en bijna net zo trillerig als Nicolai haal ik adem.

Bij de balie mogen we pijnstillers ophalen. Voor ons 3 dames die alledrie in tranen zijn: “Maandag belt het creamtorium,” vertelt de baliedame hen. “Je zorgt toch wel goed voor haar he?” Vraagt de oudste van de drie. Ik voel vreselijk met ze mee. Wat een ramp ook die huisdieren. Je kunt alleen retorisch met ze praten, maar toch zijn ze zoooo gezellig en lief.

“Dat is dan 100 euro,” de baliedame zegt het alsof het niks is. En ach, ik heb het natuurlijk eindeloos voor Nicolai over, maar je zal het maar niet kunnen betalen voor je doodzieke spoedgevalletje (wat bij ons dus wel meeviel, qua doodziek enzo). Nadat ik Nieuw heb gepind kunnen we weer op pad met Nicolai en een dosis pijnstillers voor het weekend. Op de terugweg is hij stil. Waarschijnlijk omdat de pijnstillers beginnen te werken. Als het watje dat ik ben wanneer het op mijn katten aankomt (verder ben ik natuurlijk een bikkel) huil ik stiekem wat tranen weg van opluchting. Toch niemand die het ziet, dus waarom ook niet.

Thuis is het snoepjestijd voor zowel Nicolai als Anastasia. Dat is een taal die ze tenminste direct begrijpen. Met een kus op die harige koppies is het drama weer voorbij voor nu. Pffffffff

De zon schijnt weer fel, de temperatuur is nog niet zomers, maar wel aangenaam en open schoenen zijn weer een serieuze optie. Na een lange net-niet-elfstedentocht-winter, is zo’n zonnige lente natuurlijk welkom. Maar als ik heel eerlijk ben ook een beetje beangstigend. Want om nou te stellen dat ik zomerklaar ben….dat zou ik niet durven.

Toen ik me in januari voornam om deze zomer hyperslank door het leven te gaan, deed ik dat in luxe. In januari lijkt namelijk niets verder weg dan een zomerse dag. Overlopend van de tijd nam ik me voor een kilo of 5 weg te werken voordat het weer me zou dwingen om in het korte rokken en zwierige jurken deel van mijn kast te duiken. Elke maandag weer – in die koude januarimaand – nam ik me een strict dieet, aangevuld met een flinke dosis lichaamsbeweging voor. Elke maandag weer, hield ik dat precies 3 uurtjes vol. Nou ja, dat dieet dus…van dat sporten is het nooit echt gekomen. Al had ik het vreselijk druk met me voornemen dát ik ging sporten, wat zoals je weet ook veel calorieën verbrandt.

En nu is het opeens maart, zelfs bijna april. En weer een maandag. Maar dit keer kan ik niet baden in maanden, want de zon is terug van vakantie en vraagt om gezelschap op willekeurige terrasjes.

Het is dan ook om die reden dat ik net de harde schijven van mijn computer door zat te spitten, op zoek naar een workout van deze of gene. De eerste de beste die ik aanklikte bleek van een schaars geklede dame, die in bikini op en neer sprong op de maat van wat opzwepende muziek. En hoewel haar zilveren haarband en legging met dezelfde glans niet echt mijn steelo waren, waren haar buikspieren en slanke figuur dat wel. Alle stoelen opzij dus in de kamer, filmpje aan, muziek op turbo en springen maar.

Anastasia en Nicolai (mijn twee katten) hadden zich ergens achter mij verschanst. Verbijsterd over zoveel bedrijvigheid en gehuppel. “5-6-7-8,” riep de dame in bikini: “now stretch your arms. Here we go.” Helemaal gefocussed op het beeldscherm, zag ik Anastasia niet op me af sluipen. Als uit het niets sprong ze opeens tegen mijn – blote – been op en beet KEIhard in mijn billen. Alsof ze wilde zeggen: zorg je dat je nog wat vlees overhoudt?” Of misschien wel: “Doe eens normaal man en sta stil!” Of misschien wel: “Waar zijn mijn kattensnoepjes…hier misschien?” of…nou ja…het blijft gissen.

“Auw, Ana!” Riep ik heel hard en een beetje tevreden. Want zeg nu zelf, als dit geen goede reden is om het sporten tot morgen uit te stellen, dan weet ik het ook niet meer!

Mijn schooltijd. Wat heb ik me vermaakt. Mijn docenten hadden het wat moeilijker. Met mij vaak. Mijn god, wat was ik een vervelende puber. Jawel, ik geef het toe. En aan sommige van die leraren wil ik mijn excuses aanbieden. Aan anderen echt totaal niet. En deze anekdote gaat over zo’n andere. Ene meneer Q, wiskundeleraar.

Ik haatte wiskunde. Ik snapte er geen bal van en de leraren die ik had waren eikels. Totdat ik – met behulp van mijn vader – op een dag het licht zag. En het mooie van wiskunde (kwam ik toen achter) is dat als je eenmaal het licht ziet, dat het dan eigenlijk heel mooi wordt. Een 8 stond ik gemiddeld. Na jaren van nippertjes was dat een mooi moment. Dus toen het tijd was om een vakkenpakket te kiezen, moest wiskunde er zeker bij. Appeltjes en eitjes vond ik het namelijk inmiddels (ik vergeet mijn eerste 10 nooit meer).

Dat was het moment dat ik eikel nummer 1 tegenkwam. Mijn decaan, ene mevrouw van Z die ook Engels gaf, maakte mij met veel gevoel voor drama duidelijk dat wiskunde Niks voor vrouwen was. En wiskunde B? Wat een pretenties had ik als miepje. Gelukkig is mijn koppigheid aangeboren en was het ook toen al zeer aanwezig. Met een blik en een sneer maakte ik (16 toen) een einde aan het onzinnige adviesgesprek. Wiskunde B mevrouw van Z, leer er maar mee leven.

Vijf meisjes volgden de lessen van meneer Q, deeltijd wiskunde leraar en voltijds eikel.  Dit was overigens op Aruba, belangrijk om te vermelden voordat ik je vertel dat meneer Q rondreed in een open jeep en altijd naar school kwam  met een mouwloos shirt, waar zijn eens gespierde, maar nu vooral dikke armen uitstaken. Op zijn jeep had hij een sticker geplakt met de tekst “all this and brains too”. Leuk, als hij het niet zo serieus had gemeend, maar dat deed hij wel.

Ik kan me mijn triomf over deze opgeblazen macho nog goed herinneren. Het begon met een weddenschap: “Wie kan uitleggen hoe de ABC-formule tot stand is gekomen (ik weet er het fijne niet meer van hoor), krijgt de volgende les een cola en een snack cadeau” An sich een prijs van niks, maar toen diezelfde meneer Q vervolgens weigerde om zijn verhaal uit te leggen aan de meisjes in de klas en wel uitgebreid de tijd nam om het aan de jongens uit te leggen, was de uitdaging geboren. Meneer Q moest maar eens een toontje lager zingen.

Dat was op een vrijdag.

Het hele weekend bogen mijn vader en ik ons over de wiskundeboeken.  Het was oprecht het gezelligste wat we ooit hebben gedaan. Niet dat we nooit gezellige dingen deden hoor. Maar samen je kop breken over een lastig probleem schept gewoon een band. En het mooie: we kwamen eruit. Yes, dacht ik, die beloning is van mij!

Maandag had ik geen les. Maar mijn behoefte aan triomf was zó groot dat ik mijn ouders ervan overtuigde dat ik ziek was en echt niet naar school kon. Want 7 uur in de les, denkend aan mijn triomf (ik was een en al focus als puber), dat kon ik niet verdragen. Een dagje thuis, met wat boeken deed de tijd veeel sneller voorbij gaan.

En toen was het dinsdag.

“Wie weet het antwoord op mijn vraag van vorige keer?” Zijn blik was al preventief vol glorie. Mijn hand schoot zó snel de lucht in dat de beweging voor het menselijk oog niet langer zichtbaar was. “Ik!” Ik stond op, liep naar het bord, keek de geen-mouwen-dragende-macho niet eens aan en begon de formules uit te spugen. Há, zei ik niet hardop, maar sprak op elk front uit mijn gezicht. Extra Há! Dacht ik direct toen ik meneer Q’s gezicht zag. Niet alleen had zijn meest vervelende leerling het antwoord gegeven, maar ook nog een meissie.

Die dag liep ik met een extra veertje in mijn schoenen. Alsof de wereld van mij was. For the win en dat was mooi.

Meneer Q en ik zijn nooit vrienden geworden. Maar ach, met kerels zoals meneer Q hoef je ook geen vrienden te worden.

lees meer over Mijn moment van 2012

Dit keer hét moment van @rickevers

Een hoogtepunt van 2012 noemen is niet moeilijk. Wie kijkt er niet met plezier terug op de 3-0 overwinning van Nederland op Spanje in de EK-finale. Of de 15 Nederlandse gouden plakken tijdens de Olympische Spelen. Het meest indrukwekkend was misschien wel de ritzege van Robert Gesink in de koninginnerit van de Tour de France en zijn tweede plek in het eindklassement. Heel knap.

Ook voor bloggers was 2012 een goed jaar. Velen werden ontdekt en maakten een overstap naar televisie. Xaviera Ringeling liet in Koffietijd al zien dat ze meer is dan eChick en kreeg haar eigen dierenprogramma bij Net5. Robert Keizer kennen we inmiddels als vaste gast bij Voetbal International, maar was daarvoor echt gewoon stukjesschrijver. Zelf ben ik vooral blij dat ik de kans kreeg om Nico Dijkshoorn op te volgen in DWDD. Een column voorlezen op tv is namelijk veel leuker dan hem op internet plaatsen.

Toch komt mijn ultieme moment van 2012 uit onverwachte hoek. Ook voor mezelf. Want ik heb het lang tegengehouden. Echt heel lang. Maar eigenlijk heb ik altijd geweten dat het uitstel was. Het zou een keer gebeuren. Zij wilde zo graag. In 2011 ging ik al overstag. Het hoefde wat mij betreft niet meteen te gebeuren, maar in de loop van 2012. Eerst maar eens een beetje rondkijken. Als we bij andere mensen op bezoek waren (ik vind visite zo’n stom woord) die er ook eentje hadden, kwam het onderwerp natuurlijk ter sprake. Maar verder verbazingwekkend weinig. Het leek wel of zij er ook minder behoefte aan had. Totdat ik terugkwam van mijn jaarlijkse vriendenweekendje.

Het is al zo’n 15 jaar traditie om met onze vriendengroep een weekendje weg te gaan. Het begon met Centerparcs, maar tegenwoordig zijn we wat creatiever. Vrouwen mogen uiteraard niet mee. Het is een mannenweekend. We drinken, roken sigaren, doen kinderachtige drankspelletjes, boeren, scheten, vreten en proberen continu leuker te zijn dan de ander. En we zitten achter de vrouwen aan natuurlijk. Maar dat laatste vertellen we nooit thuis.

In 2012 was het niet anders. Van 20 tot 23 april was het ouderwets gezellig. In de buurt van Maastricht deze keer. De gesprekken in de kroeg met mooie vrouwen liepen helaas op niets uit. Wij verstonden geen Limburgs, zij hielden niet van een dubbele tong. Maar gezellig was het wel. Het thuiskomen is dan altijd afkicken. Even weer normaal doen. Ik parkeerde de auto en liep richting ons huis. De kindjes stonden te springen in de deuropening: “papa, papa, papa, we hebben een verrassing”. Ik voelde nattigheid. Het was zover.

De eerste weken was het even wennen. Ik heb niet altijd evenveel geduld. En zeker ‘s ochtends werd ik bloednerveus van dat drukke gedoe. Toch begrepen we elkaar beter en beter. We trokken meer samen op en hij liet me ’s ochtends meer met rust. Het hoogtepunt kwam op 24 augustus 2012.

We waren met het hele gezin naar het park gegaan. Ik geloof dat het wel 30 graden was. Heerlijk. En toen kwam het. Hét moment van 2012 vond plaats op een oud bankje in het park. Ik keek in de ogen van mijn vrouw. En samen keken we naar de kinderen. Ze renden, gierden van plezier. Samen met Woefer. Hun allerbeste vriend. Hij zag dat we keken en blafte een keer. Ik liet een traan en wist dat zij dezelfde traan liet. Het mooie van geluk is dat het iets kleins kan zijn. En nooit eerder hadden we ons zo gelukkig gevoeld als toen die ene zomerdag in het park.

Het is zijn thee waar ik de hele tijd aan moet denken. De thee die in het theehoekje achterin de winkel stond te borrelen. Thee zo zwart dat er nog geen schakering voor bedacht is. Met een smaak zo sterk dat mijn papillen niet in staat waren het te verwerken. De geur van thee vermengd met de geur van boeken. Meneer La Poutre die verhalen vertelde over zijn leven, een wereld die voor de 6-jarige die ik toen was, net zo sprookjesachtig klonk als de verhalen uit de boeken van Grimm. Gezellig samen, kletsend in zijn winkel.    

Opgroeien boven een antiquariaat. Wat een geluk. Mijn kindertijd omringd door boeken, nog eens boeken en meer boeken. La Poutre had een tafel gemaakt speciaal voor mij. Een houten tafel waar ik aan kon zitten bij hem in de winkel en waaraan ik de geesten kon schilderen die rondspookten op de etages die hij aan mijn ouders verhuurde. Drie geesten waren het en geen van hen onaardig. Maar wel zo vreselijk aanwezig. Dus kreeg ik een tafel en wat kwasten en papier. In de hoop dat ze alledrie een andere hangplek zouden vinden, zodra ik ze aan het witte doek had toevertrouwd. Jarenlang hing dat schilderij bij Lapje – want zo mocht ik hem noemen – aan de trap. In die winkel vol boeken, mijn eigen kunst.

Een plaaggeest was hij ook soms hoor. Dan vermaakte hij zich vreselijk door met mij te discussiëren, met mij ongelijk geven, zonder reden. En serieuze koter dat ik was, werd ik dan vreselijk boos. Dan dreigde ik met mijn grote ooms die hem wel een lesje zouden leren. Mijn stoere ooms in uniform, die Lapje natuurlijk ook gewoon fantastisch vonden en geen haar op zijn hoofd zouden krenken. Niet dat ik dat echt wilde natuurlijk, maar Lapje moest wel weten dat ik hem best kon hebben, al dan niet in mijn eentje.

En gul was hij ook: “Je mag er 2 uitkiezen,” zei hij dan en voordat hij was uitgesproken was ik al verdwaald in de kinderboekensectie. Zoveel verhalen en avonturen en kiezen kon ik nooit. Dus kreeg ik er dan 3 van Lapje, want dat vond hij helemaal niet erg. En blij als het kind dat ik was, dook ik dan de boeken in en verdween in de verhalen die ze mij vertelden. Van Afke’s tiental, tot Sprookjes van de Lage Landen, terugkeren naar de realiteit was vaak lastig, maar gelukkig had Lapje dan altijd weer een mooie anekdote. Over na-oorlogs Utrecht of over postzegels..dat waren mijn favoriete verhalen.

En nu is hij gestorven.

Hij was ook al oud. En hij heeft een fantastisch leven gehad. Vol spanning en sensatie. Maar ja, dat maakt het allemaal niet perse beter.

Hij was nog op mijn bruiloft een paar jaar geleden. En geen spat veranderd, al ken ik hem al 36 jaar! Nog even vol met verhalen en nog even charmant als altijd. Lapje, met zijn baret en zijn camera. Met zijn humor en zijn oog voor kunst. De opa die ik veel liever had gehad dan de opa die ik had. Maar ja, dat kun je dan niet kiezen.

Soms mis ik zijn winkel nog steeds. De wanden bedekt met boeken, de Moesman-kaarten, de kunstzinnige types die kind aan huis waren en de gevulde koeken die ik altijd mocht halen bij de bakker twee deuren verderop. Een beschermde plek in hartje Utrecht. Waar elke anekdote van gewicht was en geen vraag onbeantwoord bleef. Dan wil ik weer kind zijn en klein en met Lapje kletsen over dat wat een 6-jarige allemaal bezighoudt.

En natuurlijk baal ik van mezelf. Ik baal dat ik de laatste jaren zo weinig op bezoek ben geweest. Niet zo goed wist of ze (hij en zijn vrouw) daar wel zo’n zin ‘an hadden. Stom natuurlijk, want dat had ik ook gewoon kunnen vragen. En nu is het te laat. Maar ja, no use crying over spilled milk. Dus houd ik me nu vast aan wat we nog wel samen deden.

Lapje heeft mij mede gevormd tot wie ik nu ben. Heeft mij geleerd om van boeken te houden en in mijn fantasieën en dromen te geloven. Heeft mij een beschermde plek geboden in alle drukte. Niet dat ik dat thuis niet had, maar wat is het waardevol als je dat naast de meest logische plek, ook kunt vinden op een minder voor de hand liggende plek. Daarvoor wil ik hem bedanken, met mijn schrijven en een traan. Maar vooral wil ik hem plezier wensen op zijn laatste avontuur. En hem kennende gaat hij dat ook uitgebreid hebben.

Dag La Poutre, ik heb van je gehouden.

Goed nieuws: de Marokkanen zijn op. Althans, dat moet bijna wel, gezien de nieuwe idioterie van Greetje: een website waar je klachten kunt melden over mensen uit MOE-landen (Midden en Oost Europeanen). 

Ik had er nog nooit van gehoord. Maar fijn is het wel, dat we niet langer alleen Allochtoon en autochtoon hebben, maar ook medelanders en Nederlanders of niet-westerse allochtoon en westerse allochtoon, maar nu nog meer differentiatie voor de nodige nuance.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik helemaal niks te klagen heb over MOE-landers. Jawel, sommige van hen kunnen zuipen – maar worden er eigenlijk niet veel vervelender van dan de gemiddelde bralstudent die rondhangt in hartje Utreg.

En jawel, een aantal van hen kan schilderen, maar om nou te stellen dat dat meer overlast veroorzaakt dan (lelijke) grafitti op allerlei viaducten, gaat mij te ver.

Maar bij de PVV moet er natuurlijk wel geklaagd worden. Tevreden kiesvee zegt nee tegen de PVV. Dus ja, op de door hen in elkaar gedraaide webplek kun je laten weten of je geluids-, parkeer-, of andere overlast hebt en krijg je zelfs een hokje om je hele verhaal uit de doeken te doen.

En waarom zouden we niet luisteren naar wat de grote blonde idioot ons vraagt? Ik stel dan ook voor dat we hem overstelpen met mooi anekdotes. Positieve anekdotes wel te verstaan.

Ik weet dat jullie een gezonde dosis schrijftalent bezitten. Mijn idee is dan ook:

Ga naar het formulier van Greetje. Vul daar een mooie anekdote in (mag in liedvorm, gedichtvorm, thrillervorm, romanvorm – wat jij wil) en stuur het hem op. Maar voordat je op Verzenden klikt, doe je even copy/paste en plak je jouw mooie anekdote hier in de comments.

De mooiste wint een leuk prijsje. Nog geen idee wat dat moet zijn, maar ik verzin wel wat geinigs!

lees meer over Mijn moment van 2012

Dit keer Sterestherster over haar moment van 2012…!

Mijn moment van 2012 was het moment dat ik naar Peru vertrok. Daar stond ik dan om vijf uur ’s ochtends op Schiphol. De slaap nog in mijn benen, maar mijn hoofd was nog nooit zo wakker. Ik vertrok die dag naar Lima. Voor de 4^e keer in mijn leven. De laatste keer dat ik er was, was in 2006 geweest. De eerste keer in 2003. Ik keek er zo naar uit om mijn vrienden weer te zien en hun kinderen te ontmoeten. Mijn vrienden waren een goede reden om naar de andere kant van de Atlantische Oceaan af te reizen, maar niet de hoofdreden.

Dat was een fotografieproject waar ik me mee bezig zou gaan houden. Al jaren liep ik met het idee rond om te gaan onderzoeken en fotograferen hoe mensen in Zuid-Amerika met vlees omgaan. Hoe en waar worden dieren gefokt en geslacht? Welke gerechten zijn traditioneel voor de diverse landen en volkeren in Zuid Amerika? Welke betekenis heeft vlees in verschillende culturen? Het idee komt voort uit enkele bezoeken aan kleine slachthuizen toen ik in Peru was. Wat een verschil met de slachthuizen die ik in Nederland had bezocht. Sommige slachthuizen bestonden uit een betonnen vloer, muur er omheen, klein afdakje, paar tafels, goot om het vuile water af te voeren en klaar!

In 2011 had ik niet gedacht dat ik het jaar erop in Zuid-Amerika zou zitten om dit project te realiseren. Ik heb aan Xaviera te danken dat het balletje zo snel is gaan rollen. Zij vroeg me begin 2012 mijn moment van het komende jaar te beschrijven. Ik kon mijn fantasie de vrije loop laten. Per slot van rekening is in je hoofd alles mogelijk. Lang hoefde ik niet na te denken. Ik schreef over bovengenoemd “vleesproject”. Mijn blog werd gepubliceerd, ik kreeg er wat leuke reacties op en een week later was ik het hele gebeuren eigenlijk al vergeten. Tot ik een telefoontje kreeg van een redacteur van de Volkskrant. Of ik een keer langs wilde komen om over het project te praten. Natuurlijk wilde ik dat. Om een lang verhaal kort te maken: de Volkskrant vroeg me of voor hen naar Zuid-Amerika wilde gaan en elke twee weken een klein artikel over het project wilde schrijven, inclusief fotoreportage. Je begrijpt dat ik niet lang na hoefde te denken over een antwoord. Natuurlijk wilde ik dat! Via Twitter vond ik binnen no-time iemand die mijn huis wilde huren en, nog belangrijk, voor mijn katten wilde zorgen.

En zo komt het dat ik nu, 31 december 2012, met vrienden op het strand in Peru oud&nieuw vier. Vorige week zat ik nog in Argentinië, maar ik heb even 2 weken “vakantie” van het project genomen om de feestdagen in Lima door te brengen. Wat een tof jaar was 2012! Ik heb zoveel meegemaakt, veel mensen gesproken, gefotografeerd, geschreven, gelachen, gehuild, heerlijke gerechten gegeten. En ja, ook vlees. “Je bent toch vegetariër?” zal je me nu vragen. Dat klopt. Ik ben inderdaad vegetariër, maar hoe kan ik schrijven over vlees, traditionele gerechten en achtergronden hiervan zonder zelf het gerecht geproefd te hebben? Cuy, anticuchos, bakkeljauw, chivito, morcilla, bori-bori, pira caldo zijn slechts enkele van de exotische gerechten die me aangeboden worden deze dagen. Soms moet ik even slikken voor ik een hap van een gerecht neem. Soms komt het spontaan weer naar buiten na het proeven. De eerste keer dat ik een darmpakket van een cavia op mijn bord had liggen, besloot ik dat dit ook direct de laatste keer zou zijn. Gelukkig gaat het steeds beter en raak ik meer en meer gewend aan het feit dat letterlijk elk onderdeel van het dier hier benut wordt als voedsel voor de mens. 

Het is zo leuk om mijn belevenissen en bevindingen via de krant met jullie allemaal te delen. Ik word er helemaal blij van en krijg er erg mooie reacties op. Ik ben nu halverwege mijn reis. Dat betekent dat ik in ieder geval de eerste helft van 2013 net zo blij ga zijn als in 2012. Ik denk trouwens dat de tweede helft van 2013 ook heel goed gaat worden, maar daar kan ik nog geen details over vertellen. Even geduld dus nog!

Dan rest mij niets jullie vanaf het strand in Peru een heel mooi 2013 te wensen. Proost. Op de mooie momenten die nog gaan komen!

Een paar weken geleden won ik een leuke prijs. geheel onverwacht overigens en dat zonder enige vorm van valse bescheidenheid. Toen ik me ergens in 2011 aanmeldde voor echick van het jaar, dacht ik helemaal niet dat ik zou winnen. Ik zat dat jaar ook al in de miss Nerd verkiezing en in de Twitteraar van het jaar verkiezing. Best geinig allemaal, maar ik vond het eerlijk gezegd ook al gewoon leuk om mee te doen of te worden gevraagd om mee te doen.

Tegen de tijd dat eChick stond te gebeuren, had ik niet zo’n zin meer om allerlei mensen te vragen om op me te stemmen. Ik vond ik het na al die andere stem-dingen wel genoeg geweest. Niet dat ik niet wilde winnen – pfff, wie wil nou niet winnen – maar ik vond het wel even mooi geweest met zeuren over wedstrijden. Achteraf denk ik dat ik daarom het hele drama rondom de organisatie, maar ook reacties van allerlei soort op de echick-wedstrijd totaal niet heb meegekregen. Sterker nog, ik weet niet eens precies wat “het drama” was en ken maar een beperkt deel van de reacties op het logo, de naam, de nominaties etc. etc. En het meeste daarover heb ik zelf pas meegekregen nádat de hele verkiezing voorbij was.

Ik was dan ook redelijk onbevangen op de avond van de uitreiking. En oprecht blij met de winst, die voelde als een vorm van erkenning. Wie vindt dat nou niet leuk. Ik ben veel en graag online. Ik maak van alles en nog wat en dat doe ik al jaren. En als ik dat allemaal niet leuk zou vinden zou ik dat natuurlijk nooit doen. Maar het is soms wel hard werken. En dan bedoel ik de hele organisatie achter Contentgirls, maar ook de vele mails en tweets en messages die ik elke dag krijg met – soms best ingewikkelde – vragen. Vragen die ik meestal probeer te beantwoorden. Ik klaag niet hoor, ik stel alleen dat ik een groot deel van mijn tijd kwijt ben aan zaken om mijn core business (mijn bedrijf) heen. Hoort erbij, maar zo’n prijs, met uiteindelijk een vakjury, voelt gewoon fijn – dat wil ik eigenlijk alleen maar zeggen.

Wat ik minder fijn vond waren de reacties die ik daarna las. Natuurlijk mag iedereen zijn of haar mening uiten, maar dat betekent niet dat ik er dan niks van vind. Het “Wat een stomme prijs, stomme organisatie, stom proces, stomme naam,…maar Xaviera heeft wel verdiend gewonnen”-feestje dat ik hier en daar voorbij zag komen, vond ik niet echt fantastisch. Het is me nog steeds niet duidelijk of ik nou onwijs beledigd moet zijn of juist niet. Ik heb toen besloten om er maar niet op te reageren. Zoals gezegd: to each his own (opinion) en het leek mij in elk geval niet de bedoeling dat allerlei sterke en coole chicks (jawel, I said it) elkaar in de haren gingen vliegen (iets waar ik sowieso op tegen ben). Laat maar, dacht ik.

Afgelopen vrijdag verscheen een artikel van Thomas Marzano op Marketingfacts over de merkwaarde van de eChick award. Dat ik zijn analyse nogal magertjes vond, heb ik hem wel duidelijk gemaakt, maar dat de reacties wel erg ver gingen (kijkt u zelf maar als ze er nog staan) vond ik nogal grenzeloos (dat marketingfacts overging tot het editten van reacties, vond ik nog wel het ergste overigens, maar dat terzijde).

Sinds publicatie van dat artikel, zit mijn dm vol met berichten: de ene vreselijk boos op mij – omdat ik anders had moeten reageren (op drama wat totaal aan mij voorbij is gegaan), de andere overstuur omdat de toon van de discussies over het onderwerp steeds grimmiger wordt, dan weer een beschuldiging, dan weer een dreigement (niet aan mijn adres overigens hoor, voor alle duidelijkheid), leugens en waarheden.

Waar ben ik in terecht gekomen?

Over het algemeen ben ik wanneer ik online ben aan het werk. Dm’en is niet mijn ding zeg maar, want het neemt teveel tijd en aandacht. Ik merk nu hoe weinig op de hoogte ben van alle sympathieën en antipathieën die spelen tussen allerlei mensen. Ik merk nu ook dat ik dat eigenlijk wel prima vind. Tuurlijk zijn er allerlei mensen online die ik irritant vind en zijn er mensen die ik totaal cool vind. Maar ik heb nu het gevoel dat ik in het Complete verhaal van de Tina terecht ben gekomen: chantage op het internaat (al had intrige dan beter gepast). En ik vind er niet zoveel aan.

Ik ben er dus klaar mee. Ik vertrouw ook niks meer wat ik hoor of lees (want ik lees steeds gekkere dingen over steeds grotere leugens aaaaah). En als ras-autist lijkt dit me het moment om af te haken. Wat ik wel gewoon ga doen is genieten van de prijzen die ik heb gewonnen en koesteren van de superreacties die ik van een hele hoop mensen heb gehad. Want al met al, ben ik nog steeds heel blij met de eChick-award! So sue me…!

Mijn zusje heeft een zware tijd achter de rug. Het hoe en wat is niet aan mij om te vertellen, maar je moet maar van me aannemen dat het vervelend is met een hoofdletter K.

“Kom maar even naar Aruba,”  zeiden mijn ouders dan ook toen ook zij alle perikelen kenden. Waarop mijn zusje een ticket boekte en voor een weekje richting het Arubaanse vertrok. Fijn: even weg, even thuis.

Gisteren vertrok zij weer deze kant op. Samen met mijn moeder dit keer. Die zou toch al voor wat cursussen naar Nederland komen en besloot om samen te vliegen. Dat is nou eenmaal gezelliger. Leuk, mijn zusje weer terug en mijn moeder erbij. Zo vaak zie ik haar niet.

Maar de douane van Schiphol zag dat anders. Niks leuk, maar verdacht. “Mevrouw, wilt u even meekomen.” Waarop een onbeschoft verhoor volgde en een verbod om alleen naar het toilet te gaan. Mijn zusje werd by association ook maar gewoon gestraft. “U mag alleen plassen met de deur open en een grote boodschap is verboden.”

59 wordt mijn moeder dit jaar. Ze is pedagoge en helpt ouders die moeite hebben met de opvoeding van hun kinderen en kinderen die last hebben van het gebrek aan opvoeding van hun ouders. En hoewel je haar die 59 niet zou geven, is ze wel een chique dame op leeftijd. Ach nou ja…in elk geval niet piepjong meer.

Dat ze 2 dagen voor vertrek haar ticket boekte, maakte haar een potentiële bolletjesslikker. Mijn moeder werkt hard, mijn ouders verdienen prima. Twee dagen van tevoren een ticket boeken – best idioten van de douane – is voor geroutineerde reizigers zoals mijn ouders helemaal niet zo bijzonder. En bolletjes hoeft ze al helemaal niet te slikken. Trouwens, mijn moeder weegt nog geen 50 kilo. Met slechts 1 bolletje zou het al keihard uitpuilen.

Ik ben zo eindeloos pissig nu. Onbeschofte douaniers. Idioot slechte profiling. Eikels. Had ik al klootzakken gezegd.

Mijn zusje en mijn moeder hebben het allemaal maar over zich heen laten komen. Al klonk mijn zusje net dichter bij tranen dan bij de relaxtheid die ze nu zou moeten hebben. Ik blijf toch zo hopen dat ze mij een keer zo’n kamer intrekken. Wat een plezier ga ik hebben met de eindeloze stampij die ik ga maken.

Eikels.

(vanaf mijn telefoon en tijdens een sigaretje: sorry voor eventuele fouten)

Ik houd me vast alsof mijn leven er vanaf hangt. Over de arm van hem, net onder de tas van haar heb ik nog een stukje vrije stang gevonden. Als een volleerde zeeman in een perfecte storm heb ik mijn voeten optimaal geplant. Bij elke zwaai buig ik door de ene of door de andere knie en leun ik met mijn gewicht op de ene of op de andere voet. Klagen doe ik niet. Het is een wonder dat ik überhaupt binnen ben. 

Garanties krijg je niet, wanneer je bus 11 richting de uithof pakt op het Neude. Het is de eerste halte na Utrecht Centraal, ook het startpunt dit blik op wielen. Toch is het risico groot dat wanneer de deuren open gaan, je aankijkt tegen een volgepakte meute die je schaapachtig aankijkt. Tsja, lijken de schaapachtige gezichten te zeggen, je mag het proberen hoor, maar of het lukt…

Soms doe ik dat: proberen. Ik wurm mezelf onder armen (ik ben niet zo lang) en tussen rugzakken door. En passant wring ik mijn eigen arm in bijzondere bochten om met mijn OV-chipknipdinges een piepgeluidje uit de automaat te toveren. En dan ben ik binnen. Maar dat is nog maar het begin van de ellende.

De chauffeur geeft gas alsof hij in een rally rijdt. Maar anders dan bij de gemiddelde rally wordt er vaak en hard geremd. Studenten (bestemming Uithof) en docenten (bestemming Uithof), ambtenaren (bestemming provinciehuis) en kinderen (bestemming ziekenhuis), vliegen door de bus bij elke trap op de rem.

Bochten zijn een extra uitdaging – lijkt het – voor de bestuurder. Het doel: op twee wielen er doorheen. Ik heb het nog niet mee mogen maken, maar neem aan dat er een prijs aan vastzit als het de chauffeur lukt om op 2 wielen door de bocht te vliegen, er minimaal 14 mensen op de grond liggen en hij dan bij het eerstvolgende stoplicht de rest van de passagiers plat weet te krijgen.

Zwetend arriveer ik bij de universiteit. Een combinatie van angst en keihard werken om overeind te blijven in al het rijgeweld dat de dollemansrit met zich meebrengt. Voor mij is een sportschool niet nodig. Drie keer per week, tweemaal daags bus 11 en de calorieën vliegen eraf.

Want de terugweg is niet veel beter. Misschien zelfs nog wel wat erger.

Want waar op de heenweg de bus na de halte bij het Provinciehuis langzamerhand leegloopt, biedt de terugweg naar het centrum geen enkel soelaas. Vanaf de Uithof zit de bus prop- en propvol. En bij elke halte is het weer de vraag hoeveel mensen nu weer een poging gaan wagen om zich erbij te duwen. De chauffeur is wat dat betreft een echte liberaal. De deuren gaan open, hoe vol de bus ook zit en de boodschap is: als jullie het toestaan kunnen die 10 nieuwe passagiers er ook nog best bij.

En vaak lukt dat met wat geduw en getrek gek genoeg ook nog wel. Puntje voor de chauffeur zou je denken.

Maar dat valt tegen. Want behalve erin (een heleboel erin), moet deze en gene er ook nog gewoon uit (een paar). En geloof me, dat valt niet mee. Olympisch worstelen is niks vergeleken bij het gevecht dat ik moet voeren om door de menigte bij de deur te komen. De deur waar ik bij instappen tegenaan leunde, maar die nu door de subtiel bewegende mensenmassa steeds verder van mij verwijderd is geraakt.

Ook hier komt mijn geringe lengte weer van pas, net als mijn talent voor de flexibele dans die limbo heet overigens. De chauffeur kan het meestal niet erg appreciëren en zet de deuren het liefst aan het piepen nog vóórdat ik (en anderen) goed en wel buiten ben. De laatste stap wordt een sprongetje en uitchecken zit er niet in. Mijn OV-saldo gaat als een dolle, want eenmaal buiten kan ik naar mijn centen fluiten. En dat is minder vrolijk dan het rijmschema doet vermoeden.

Maar terwijl ik op weg naar huis een sigaretje opsteek om de zoveelste overwinning op de dood en verdrukking te vieren, ben ik dat alweer vergeten. Ik leef nog en dat is wat telt.

lees meer over Mijn moment van 2012

Het waren er wel een paar, waaronder een de boeking van Anouk, die wereldwijd doorbrak en mij de reisplannen liet uitvoeren. Van privéjet tot aan alle hotelkamers die geboekt moesten worden. Zo nu en dan moest ik mee, wat helemaal niet erg was. Weekendje Dubai weekje Auckland. Ik had zelfs een optreden kunnen regelen van 2 maanden aan boord van de Norwegian Epic. En als dank daarvoor mocht ik 2 maanden mee varen met  mijn gezin.

Wat ook wel een leuke uitdaging was: het communicatiebedrijf dat  na het zien van mijn leuke aanbieding, mij vroeg om elke maand een bedrijfsreis te organiseren. Van touren met Landrovers in de Schotsenhooglanden tot aan diepzeevissen in de golf van Mexico. De eindreis van het jaar was een deel van de Dakar in Argentinië na doen. Dit heb ik kunnen regelen met 4 Toyota Landcruisers over de ruta 40 met een helikopter over de Iguazu watervallen,  een bezoek aan El Calalafate en vandaaruit met een privévlucht naar Ushuaia en een tocht met de `Einde  van de wereld trein`. Het was geweldig.  De eerste plannen voor 2013 zijn al gemaakt. Het bedrijf wil met een wagen in de samba parade in de Sambodromo tijdens het carnaval van Rio.

Door dit alles en natuurlijk ook mijn filmpjes die ik had gepost na mijn avonturen werd ik benaderd door het nieuwe productiehuis `Winger’ van Winston Gerschtanowitz om een programma te presenteren: The Amazing Race.  Ik mag wel stellen dat 2012 echt mijn jaar was!

Dit is het moment van…
Wellicht kent iedereen me al na al die jaren in de reisbranche, je kunt via mij echt de hele wereld over. Als je op reis wilt en het even niet meer weet who you gonna call? Zuléma!

Ooit stond ik in Ouders van Nu. Niet als ouder, want bij Ouders van Nu tellen ze kattenmoeders niet, maar als kind van 7. Een rol die mij op mijn 7e op het lijf geschreven was. Het item ging over…eigenlijk heb ik geen idee waar het over ging. Ik weet wel nog dat er een fotograaf naar ons huis kwam en dat hij van mij en mijn beste vriendinnetje van toen foto’s zou gaan maken.

Op die foto’s werden wij geacht een bordspelletje te spelen. We mochten niet doen alsof we speelden, we moesten er écht en oprecht mee bezig zijn (authentiek zeg maar, in new speak). Hoe het spelletje heette weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet is dat ik direct een hékel had aan de entertainment die Ouders van Nu had bedacht. De essentie van het spel was namelijk als volgt: je kón niet winnen. Niet omdat het zo moeilijk was…nee nee, de point van het spel was dat je samenwerkte en tot het einde van het spel kwam. Maar aan het einde van dat spel had dus niemand gewonnen.

Wat een freaking stom spel zeg. Het poldermodel als manier om kinderen te martelen (en ze daarbij dan uitgebreid te fotograferen). Ik vond het  maar niks.

Laat ik toegeven dat ik redelijk competitief ben. Het hoogste cijfer van de klas (wanneer ik naar school ging dan) or bust. Als eerste bij de finish line, of niet meedoen. Minimaal een 8, maar als ik wist dat ik dat niet zou halen, dan liever een 1. Dus vulde ik dan alleen mijn naam in op het antwoordenblaadje en liep met onwijze swagger (die had ik toen) naar de docent, nog geen 5 minuten nadat het proefwerk was uitgedeeld. Keihard winnen of keihard falen. Maar wel keihard in elk geval dus.

Nu heb ik geleerd dat dit heel erg On-Nederlandsch is. Niet het winnen zelf (we winnen heus wel eens wat hier…best veel zelfs), maar het Willen winnen. En win je dan ondanks dat je het eigenlijk helemaal niet wilde, dan word je geacht die winst in ontvangst te nemen met uiterste onverschilligheid, gecombineerd met gepaste ingetogenheid op een bedje van zelfonderschatting. Heel ingewikkeld allemaal, die mix tussen wel ambitieus zijn maar niet te graag voorop willen lopen, dé attitude van deze tijd.

Het zal wel door mijn Allochtonistaanse afkomst  (The people’s republic van Allochtonië) komen dat ik dat vreemd vind. Dacht ik onwijs dik geintegreerd te zijn, blijkt ik er helemaal naast te zitten.

En laat ik benadrukken: dat ik winnen leuk vind, betekent niet dat ik er plezier aan beleef als een ander verliest. Het betekent ook niet dat ik valsspeel om het te kunnen doen (winnen dus). Ook niet dat ik naar doe over mensen die winneriger zijn dan ik. Al helemaal niet dat ik stemmingmakerij inzet rondom de winst van winnaars. Dát vind ik net zo onaangenaam als the next person (gaat het nog taalpurist?). Nee nee, het is heel simpel: ik prefereer winnen boven verliezen (second place, first loser). Ik vind het prettig als ik me iets voorneem, er (indien nodig) mijn best voor doe en een ander (docent, mijn vader (!), vrienden, een leidinggevende) dat erkent.

Winnen doe je trouwens ook niet alleen maar bij wedstrijden. Nee nee, in het leven kun je van álles een wedstrijd maken. Zelf vind ik dat altijd een prima manier om mezelf te motiveren. Ik zoek iemand waarvan ik vind dat ze iets – wat ik ook wil kunnen – beter doen dan ik ….en ik probeer van ze te winnen. Heb ik gewonnen, dan zoek ik iemand die het nóg beter kan en probeer ik dáar weer van te winnen. Gewoon door mijn best te doen, hard te werken en nou ja…de dingen die je doet…om te winnen. Daar heeft die ander helemaal geen last van en ik profiteer er al helemaal van, want zo blijf ik “mezelf uitdagen” (de dubbele-bullshit-bingo-haakjes worden u aangeboden door Never Ending Web).

Ik weet niet meer exact waarom ik met deze blog startte. Ik weet wel redelijk zeker dat het niet zoveel met de echick award te maken had. Het was toen namelijk nog woensdag en ik had geen vaag vermoeden dat ik ook maar iets zou winnen. Misschien heb ik de discussie over wedstrijden die woedt op het web wel voorbij zien gaan en hebt u mij geinspireerd. Misschien heb ik raar gedroomd of iets raars gegeten. In elk geval is het inmiddels vrijdagnacht, heb ik de laatste 4 alinea’s erbij geschreven én heb ik wel gewonnen. Leuk was dat joh. Met prijzen en dingen. En een podium waarop ik kon praten over een boodschap die veel belangrijker is dan of je nou wel mag winnen of niet.

En nee, dat winnen was niet het belangrijkste ooit. Kind, er zijn toch zoveel belangrijkere dingen op de wereld. Maar het stimuleert me wel. Om een grotere uitdaging te zoeken natuurlijk. Is er bijvoorbeeld een Nobelprijs van het web en wie moet ik verslaan om die te winnen? Of ben ik nu echt te ambitieus?

Toch nog even een p.s’je:

P.S (ik zei het toch): FYI tot nu toe waren alle reacties die ik heb gehad op die echick award onwijs awesome. Dus ik klaag niet hoor. Daarvoor dank aan alle bijna 1000 mensen die me op allerlei plekken hebben gefeliciteerd! U is keitof en ik zie u graag enzo

Het is alweer even geleden, maar ik weet het nog goed: 2012, het jaar dat ik eindelijk de wereld veranderde. Achteraf bleek het niet eens zo vreselijk moeilijk, in elk geval veel minder moeilijk dan men mij had willen doen geloven. En ik was er bijna ingetrapt. Heel 2011 had ik nog geen poging gewaagd om de wereld te veranderen. Had ik toen maar geweten dat het zo simpel was, dan had ik mijn tijd wel beter kunnen besteden.

Het begon al in januari op een niet al te koude winterdag (want de winterdagen van 2012 waren helemaal niet zo koud. Ik lag in bad, dé plek in huis waar denken het beste wordt gestimuleerd. Met het water op z’n heetst en het raam op een kier voor de broodnodige koude lucht, werden mijn hersenen op slag geprikkeld. “Wat een ellende is er toch,” dachten mijn hersenen. “Honger, armoede, verdriet, pijn, onvrijheden,” mijmerde mijn hersenen er lustig op los.

” Maar daar kan ik toch niks aan doen? Zei ik hardop tegen één van mijn katten, die nieuwsgierig naar al dat gedenk op de rand van het bad was gaan zitten. Hij keek me verwonderd aan. Alsof hij wilde zeggen: “Als jij met je twee duimen en je zelfbewustzijn niks kan doen, dan zijn we verloren kind” Mijn kat was nog geen jaar oud, maar het zijn wijze dieren, dus vergaf ik hem voor zijn duiding van mij.

In mijn hersenen hing een gespannen stilte. Zoals altijd, net voordat er iets bedacht wordt. En in die stilte nam ik een beslissing: “Ik ga de wereld maar eens veranderen.”

Ik begon bij mezelf. Michael Jackson had me dat eens aangeraden, maar dat was toen even aan me voorbij gegaan omdat ik te verward was over zowel zijn sekse als zijn huidskleur. Maar nu hij er niet meer was, bleek zijn advies toch waardevol. Met mijn ogen op mezelf gericht, nam ik een beslissing over hoe de wereld eruit moest zien. Bedacht ik, waar ik voor wilde staan. Vormde ik een mening over wie ik in die wereld was. Ik stond er lang hoor, voor die spiegel. En hoewel ik het er steeds kouder kreeg van buiten, werd ik steeds warmer van binnen. Ik had mijn plek in de chaos gevonden.

Nu ik mezelf in het geheel kende, was het tijd om te ondernemen. Dus praatte ik met deze en discussieerde ik met gene. Ik schreef en ik oreerde, maar wat ik vooral deed was leven wat ik had ontdekt.

Overal waar ik kwam hoorde ik hoongelach. “Principes? Wat een onzin, wat heb je daar nou aan?” en “De wereld veranderen? Dat kan toch niemand?” maar ook “Dat is mijn zaak allemaal niet, dat moeten ze zelf maar uitzoeken.” En “ze” was altijd een ander. Iemand wiens schoenen nooit gedragen waren door degene die hen het zelf maar uit liet zoeken.

Maar daar trok ik me helemaal niks van aan. Het was 2012 en ik had me voorgenomen om de wereld te veranderen. Ik wist wat ik wilde en ik kende mijn plek, hoongelach was van voorbijgaande aard. Dus bleef ik doen, waarvan ik dacht dat ik het moest doen. Bleef ik trouw aan wie ik dacht dat ik moest zijn. Bleef ik gaan al ging nog niet meteen iedereen met me mee. Want het ging mij wél aan, hoe die ander ervoor stond. Ik had er wel een rol in, als ik er alleen maar bij bleef staan en kijken en dus een verantwoordelijkheid. Dus ploegde ik door, door hoongelach en realiteitszin heen, alsmaar door en verder.

En de mensen die hadden gelachen – niet allemaal hoor – zagen mijn vastberadenheid en namen steeds vaker de tijd om echt te luisteren. En steeds vaker keken ze stiekem eens in hun eigen spiegel en vroegen zich af: “Wie ben ik in dit geheel? En waar sta ik dan voor?” Alsof mijn eigen badmoment besmettelijk was en na een lange incubatietijd eindelijk symptomen begon te vertonen bij de besmette populatie. En een paar van hen wist op het hoogtepunt van hun eigen besmetting, vol enthousiasme anderen aan te steken. Een sneeuwbal die ooit klein en onbetekenend was begonnen, rolde steeds zichtbaarder door een steeds grotere groep mensen.

Wie ben ik? En wat is mijn plek? Waar sta ik voor? En hoe wil ik mijn rol pakken?

De antwoorden stonden niet in The Secret en werden niet besproken bij Dr. Phil of Oprah. Maar zaten in het hoofd en hart van ieder die zich de vragen durfde te stellen. Van elk mens dat onderdeel wilde zijn van een groter geheel dan zijn familie, zijn dorp, zijn land, zijn werelddeel. Voor elk individu die zich realiseerde dat als het met 1 mens niet goed gaat, het eigenlijk met alle mensen niet goed gaat.

Een sneeuwbal was het, die langzaam maar zeker groeide en rolde en onderweg steeds meer waarde verzamelde, een koor van ideeën begeleid door een orkest van keuzes. Zo groot groeide deze sneeuwbal dat hij niet meer te stoppen was. Dat overheden en politie en wetten en regels, en subsidies en censuur en groot geld en klein omver werden gerold en er nog maar 1 ding telde: we moeten de wereld veranderen.

Met open mond keek ik naar de live-uitzending die integraal en wereldwijd via televisie, internet en radio werd uitgezonden. “De wereld is veranderd,” vertelde de nieuwslezer met een geëmotioneerde stem. En ik dacht terug aan die dag in bad, met mijn kat die mij vanaf de rand aanstaarde. En aan de keuzes die ik had gemaakt en hoe ik had volgehouden ondanks tegenslag en hoongelach. En ik dacht terug aan al die anderen die een keuze hadden gemaakt en ook hadden volgehouden, omdat ze geloofden dat de wereld anders kon. En ik dacht aan een sneeuwbal en zijn nederige start. Terwijl ik keek naar de wereld op mijn televisie in mijn huiskamer, wist ik dat die makkelijk te veranderen was, als je maar volhoudt.

Meer over Mijn moment van 2012