Gelukkig voor de mensen om me heen houd ik me meestal in. Niet makkelijk, maar voor een interessant sociaal leven wel nodig. Maar zelfs met al mijn wilskracht lukt het me niet om ’s ochtends net nadat de wekker mij wreed uit mijn droomwereld heeft verjaagd mij in te houden: “wat zullen we vanavond eten?” Is na goedemorgen mijn eerste communicatie richting de wederhelft. Gelukkig is hij inmiddels wel wat gewend en neemt hij mijn gebrabbel over het diner niet al te serieus.

Daarin is mijn obsessie overigens erg specifiek. Praten over eten, betekent praten over warm eten. De behoefte om uitgebreid kletsen over een boterham met salami kan ik met gemak onderdrukken. Een ovenschotel of zelfgemaakte kipsaté uit een willekeurige conversatie houden valt me veel zwaarder.

Nu vraag je je waarschijnlijk af waarom deze etenspraat nou zo’n probleem is. Waarom ik de moeite neem om mijn eetobsessie met je te delen. Niet omdat de mensen in mijn omgeving een interventie hebben georganiseerd en mij naar een ontwenningskliniek hebben gestuurd. Nee, zo erg is het echt nog niet. Het probleem zit hem in iets anders. Ik ben namelijk een zeer specifieke eter.

Een specifieke eter? Ja precies. Niet een moeilijke eter hoor. Als het eenmaal binnen is, dan blijft het allemaal prima en precies lang genoeg zitten. Het probleem is alleen dat ik alleen hele specifieke lust en dus ook hele specifieke dingen niet lust.

Zo eet ik heel graag tosti’s en pizza, maar gruwel ik van (rauwe) kaas. Of vind ik biefstuk heerlijk, maar lust ik geen tournedos. Vis moet ver van mij blijven, behalve tonijn – maar dan wel alleen maar uit blik. Zo kan ik jullie nog wel even blijven vervelen met de specifics van mijn eetpatroon, maar dat zal ik niet doen. Het punt is, dat ik dus graag fantaseer over eten, maar er maar weinig voedsel is dat ik zonder enig onderzoek zomaar kan verorberen.

Ik heb dan ook een hele praktische vraag aan jullie – de lezers van dit blogje: heb jij nog een lekker recept  - zonder vis, kaas (tenzij gesmolten) en tomaat (als rauw)? Ik heb wat nieuwe input nodig, maar blijf ongeïnspireerd. Fantaseren is nou juist zo leuk als het grenzeloos is. Help!

Dit specifieke nummer is een ranchera: de meeste dramatische en melancholische vorm van Zuid-Amerikaanse muziek die er is. Wat mij betreft een prachtig nummer, maar als je niet met dit soort muziek bent opgegroeid, kun je je dat misschien niet voorstellen.

Hoewel mijn Spaans zeer gebrekkig is (tenzij ik genoeg Tequilla heb gedronken -- dan is mijn Spaans namelijk perfect), kan ik de teksten van dit nummer redelijk goed volgen. Het nummer gaat over heimwee. Over een man die afscheid neemt van zijn geliefde San Juan. En hoe hij San Juan mist. Heimwee ken ik. Heimwee is vreselijk. Heimwee is erger dan dood. Het object dat je mist is er nog, maar niet te bereiken om wat voor reden dan ook. Elke keer dat ik verhuisde van Nederland naar Aruba of andersom. Elke keer dat ik van alles en iedereen afscheid moest nemen, for what seemed like for ever. Elke keer dat ik beloofde te schrijven, beloofde te bellen, beloofde te denken aan degene die ik achterliet. Al die keren dat ik in het vliegtuig stapte om 10 uur later aan de andere kant van de wereld wéér een nieuw leven tegemoet te gaan. Elke keer was ik er kapot van. Zes keer in totaal. Zes keer met z’n allen naar Schiphol. Zes keer tranen. Zes keer alles wat ik had in 20 kilo bagage proppen. Elke keer maandenlang een hoopje ellende. Ik haatte het.

Terwijl ik naar dit nummer over heimwee zat te luisteren moest ik opeens aan mijn moeder denken. Zij was 18 toen ze naar Nederland kwam om te studeren. Voor het eerst in Nederland. Niet helemaal alleen, want uit een grote familie. Maar toch. Ook zij moet dat hebben gevoeld. Ook zij moet de wuivende palmen, de kleinschaligheid, de gezelligheid van Aruba hebben gemist. En toen ze meer dan 20 jaar later terug verhuisde, de zomerse en winterse gezelligheid van Utrecht.

Opeens begreep ik waarom zij juist deze plaat kapot heeft gedraaid. Wat kan het lang duren voordat je doorhebt dat je ouders ook maar mensen zijn.

En Mi Viejo San Juan

En mi viejo San Juan
Cuantos sueños forjé
En mis noches de infancia
Mi primera ilusión
Y mis quitas de amor
Son recuerdos del alma

Una tarde me fui
Así a extraña nación
Pues lo quiso el destino
Pero mi corazón
Se quedó frente al mar
En mi viejo San Juan

Adiós (adiós, adiós)
Borinquen querida
(Dueña de mi amor)
Adiós (adiós, adiós)
Mi diosa del mar
(Mi reina del palmar)
Me voy (ya me voy)

Pero un día volveré
A buscar mi querer
A soñar otra vez
En mi viejo San Juan

Pero el tiempo pasó
Y el destino burló

Mi terrible nostalgia
Y no pude volver

Al San Juan que yo amé
Pedacito de patria

Mi cabello blanqueo
Ya mi vida se va
Ya la muerte me llame
Y no quiero morir
Alejado de tí

Puerto Rico del alma, adiós

Terwijl aan de andere kant van de wereld mensen op straat lagen te rotten, benen van kort daarvoor nog gezonde mensen werden afgezet en het armste land van het westelijk halfrond in één klap nóg armer werd – ging mijn leven door.

Zo werkt het menselijk brein. Extreem lijden is maar beperkt te bevatten. Zelfs voor degene die lijdt. Elke dag, de hele dag stilstaan bij een ramp die niet voor te stellen is, daar doen de hersenen niet aan mee.

Tot mijn oom mij net een mail stuurde. Mijn oom – die hoofd is van de Eerste Hulp op Aruba en reddingswerk doet met Search & rescue – die bijna direct na de ramp richting Haïti vertrok. Zijn email zet Haïti in mijn hersenpan direct weer op de kaart. Dit is geen nieuwsverhaal bij NOVA (indrukwekkend genoeg) en geen televisie-actie met prominenten. Dit is gewoon mijn oom die ik al jaren ken. Een keiharde bikkel van een kerel, met een grenzeloos relativeringsvermogen en gezegend met het type humor waar mensen even aan moeten wennen.

In zijn mail vertelt Ruben (mijn oom dus) over wat hij daar heeft aangetroffen en mee heeft gemaakt. Met zijn toestemming vind je de emails hieronder (ze zijn in het Engels, maar dat kunnen jullie wel aan verwacht ik). De mails zijn een reactie op een vriend van hem bij de Amerikaanse kustwacht (zijn mails heb ik weggelaten). Ik werd er even stil van, maar misschien is dat omdat het mijn oom is.

Vergeet Haiti niet!

18 februari 2010 – Weer thuis tweede bezoek

Dear John and friends,

Came back from Haiti yesterday night and today is my first day back at work. I was the teamleader of a group of 13 nurses and docters and two EMT-ers. I’m here right now but every moment of the day I’m thinking about what I should be doing in Haiti. Can’t let go that easily. We did 60 operations; mostly fixing or refixing wounds, fractures, flaps, skingrafts and caring for the wounded and the dying.

We saw about 3000 patients in our makeshift ER/Triage/castroom. Even fixed the generator one night. We worked for up to 16 hours a day (and sometimes longer) and we had the luxury of taking along a anaesthsiologist (we loaned him to almost everybody) which was a perfect move.  We even did a C-section as otho-guys. It was a girl and we named her Monique Mary (the name of our Aruban coordinator). So now there is an extra reason to go back again.

We slept/stayed in a compound called Quisqueya Christian School who now was teamed-up with a organisation called CRI (Crisis Response International). They are doing a wonderfull job. They housed us, fed us and gave us all the help we needed especially if it was for a better care of the Haitian people. They are both on the web so any donations are welcome.

It’s a war zone and you have to do your work with what you have. We worked in 4 different hospitals.

Too many unbelievable stories to tell about hard working people from all over the world, about miracles happening every day, about people and organisations who really care, about those who travelled from far and for days to be in Haiti.

And about Paul, Paul and Paul, the first two being two capenters, one from Arizona (also from Argentina) and the other one from Martha’s Vineyard who went out of their way to get whatever you needed and make you any crazy thing you asked them for. Like a makeshift incubator for a premature (24 weeks) fixing our castsaw and taking care of the dead bodies.

And of course, third Paul, an older pharmacist from USVI who will get you every mediction you need. A very calm and warmheated man. Iggy and Miquette. All wonderfull people.

And also about those who should not be there. Who needed a full special care unit before thay want to do an operation. Or those who needed a fulla nd registered OR team so they could work…… and so on and so on.

We did our best and hope to go back again soon. Will let you guys know.

Ruben

Ik was er dus even stil van. Maar dat is ook goed. Vergeten gaat zo gemakkelijk. Iemand mag je af en toe best eens een reminder sturen. Bij deze dus. Mijn oom is zijn ervaringen in Haiti aan het opschrijven – ook om er zelf mee uit de voeten te kunnen. Ik hoop dat ik nog wat van hem hier neer mag zetten. Dank Ruben!

Gisteren was het zo ver. In Amsterdam, georganiseerd door MTV en Cool Politics – kon iedereen voor maar € 10 Jesse Jackson, Robert Vuijsje, Eric Corton en Hans van Baalen in actie zien op het podium van Boom Chicago. Daar moest ik bij zijn.

Voordat we wegreden uit Utrecht (in de kekke bak van mijn zusje waar ik van had gedreigd dat ik erover op zou scheppen op mijn weblog – bij deze) had mijn zusje gesteld dat als een camera in haar buurt kwam, zij weg zou rennen en mij naar voren zou duwen. Nu was ik zelf niet zo bang voor de camera’s van MTV – want het is alweer een tijdje geleden dat ik tot de doelgroep behoorde, maar mijn zusje ziet er in elk geval uit alsof ze zo door het MTV-beeld kan wandelen, dus ik begreep haar zorgen wel een beetje. Toch probeerde ik haar ervan te overtuigen vooral niet weg te lopen, maar gewoon een goed antwoord te geven: “Hoe vaak heb je een of andere idioot horen verkondigen dat Osama Bin Laden cool is? Áls jij de kans krijgt om iets zinnigs te zeggen, moet je die kans nemen.”

Mijn zusje was overtuigd, maar had zich geen zorgen hoeven maken. Alleen al omdat ze het voor elkaar kreeg om in haar eentje in het donkerste hoekje van Boom Chicago te gaan staan. Niet te dicht bij Jesse Jackson en het podium – om toch maar vooral uit de buurt van de camera’s te blijven. Mijn zusje is een beetje maf. Aangezien ik een fototoestel mee had genomen, liet ik me niet in donkere hoekjes duwen. En daar ben ik blij om. Niet alleen omdat een aantal van de foto’s prima gelukt is. Maar omdat het niet vaak gebeurt dat je zo’n stukje geschiedenis, zo’n gezicht uit het nieuws, van zo dichtbij kunt bekijken en beluisteren.

En Jesse was goed.

Zelfs toen Hans van Baalen zijn idioterie ging spuien en liet zien zijn eigen geschiedenis niet te kennen, maar ook nog liet weten van mening te zijn dat zijn geschiedenis los stond van zijn identiteit, bleef Jesse geduldig. Hij sprak de mooie en ware woorden: “Your history didn’t start when you were born.” Zonder drama. Zonder complex. Zonder beschuldiging. Jesse heeft duidelijk vaker met mannetjes zoals van Baalen te maken gehad.

En toen had ik een vraag aan Mister Jackson. Mijn zusje stond nog steeds in haar donkere hoekje, toen ik naar de zaalmicrofoon liep om mijn vraag aan Jackson voor te leggen.

Een half uur heb ik staan wachten voordat ik mijn vraag direct aan de good reverend himself voor kon leggen. Een half uur waarin mijn mond steeds droger werd. Waarin ik doodsbang was dat ik net zoals vroeger op de lagere school mijn vraag zou vergeten vóór ál die mensen. Waarin ik onwijs moest plassen, maar niet kon gaan. Een heel erg lang half uur. Maar toen was het zover. Een megagrote camera werd in mijn gezicht geduwd samen met een microfoon en het was mijn beurt.

“Xaviera what is your question?” De man met de microfoon was al 4 keer teruggekomen om naar mijn naam te vragen. Maar dat had dan ook wat opgeleverd. Hij sprak het goed uit.

In het donkere hoekje van mijn zusje hoorde zij achter zich een dame roepen: “Xaviera? Ha, eindelijk een Surinaamse.” Dat kon ze niet zomaar voorbij laten gaan: “Nee zij is Arubaans. Ze is namelijk mijn zus.” Waarop de dames in het donkere hoekje gezellig aan het kletsen sloegen over de nuances van onze afkomst (“Er zit wel wat Surinaams, maar mijn oma is Chinees en die andere is Cubaans en mijn opa Indiaans”…nou ja, het was een lang gesprek)

Maar van dat alles wist ik niks. Het was tijd voor mijn vraag. Wat ik exact heb gezegd weet ik natuurlijk helemaal niet meer, daarvoor was ik te zenuwachtig. Maar in het kort vroeg ik Mister Jackson om advies. Wat te doen als Nederlandse, als mensen mij blijven vertellen dat ik dat niet ben. Zoiets. Denk ik. Pffff. Zenuwen.

Terwijl Jesse Jackson mij stond te beantwoorden dacht ik alleen maar: “Jesse Jackson staat tegen me te lullen”. Ik ben niet iemand van idolen. De laatste die ik had was André van Duin en die liefde was over toen ik 8 werd en zijn humor en mijn humor een andere weg opgingen. Maar toch was dit een bijzondere ervaring. Zélfs toen hij over Jezus aan het kruis begon. Een moeilijk moment – zeker met een gezicht zoals dat van mij. Je weet wel, zo eentje dat doet wat het wil en niet wat het zou moeten doen. En vooral ook moeilijk omdat die grote MTV camera mijn reactie filmde en ik niet onaangenaam over wilde komen. Ik knikte dus als een zwarte dame in een Amerikaanse baptist church en riep nog net niet uit “tell ‘m brother – Amen”.

Mijn avond was gemaakt. Zeker toen bleek dat ik de laatste vragensteller was en geluk had gehad dat ik überhaupt een vraag voor had kunnen leggen. Zodra de sprekers van het podium af waren zocht ik het donkere hoekje van mijn zusje op. “Ik wist het.” riep ze al van ver: “Ik wist dat je het niet zou kunnen inhouden.” Ja nou…het was wel Jesse Jackson hoor.

Dat zei iemand laatst tegen een ander. Die ander hield er redelijk racistische ideeën op na. En de persoon die dat tegen hem zei absoluut niet.

Ingewikkeld vind ik dat. Het niet met iemand eens zijn, maar de persoon dan nog wel oké vinden. Ingewikkeld in elk geval, wanneer het gaat om de grotere principes. De grotere en meer destructieve principes. Is een ander meer voor Mc donalds dan voor Burger King, dan is het scheiden van de persoon en zijn ideeën niet zo’n punt.

Als iemand voor de doodstraf is, dan wordt het al moeilijker. Ik ben principieel tegen het doden van mensen. Of dat nou door individuen wordt uitgevoerd of door een overheidsorgaan. Of dat nou incidenteel is of systematisch. Doden is doden.

Racisme is er ook zo een. Grapjes zijn leuk en iedereen heeft vooroordelen. Maar serieus denken dat je een beter mens bent omdat iemand een andere huidskleur heeft is idioot. Daarnaar handelen en je eigen vooroordelen weigeren te nuanceren is zo mogelijk nóg idioter. Stemmen voor een partij die dat uitdraagt vind ik bijna crimineel.

De mens daarin scheiden van zijn ideeën vind ik bijzonder ingewikkeld.

Je kunt natuurlijk stellen dat ideeën  nog geen daden zijn. Dat het feit dat iemand iets denkt (te vinden) niet betekent dat hij of zij daar ook naar handelt. En als je dat zou zeggen, dan zou je in eerste opzet gelijk hebben.

Maar gaan ideeën niet altijd vooraf aan daden?

Was het ooit in de tweede wereldoorlog niet zo dat de daden volgde op de ideologie dat Joden de bron van al het kwaad waren? Gaat bij anti-abortusgekken het idee dat abortusartsen moordenaars zijn en vrouwen niet zelf over hun eigen lijf kunnen beslissen niet vooraf aan de gewelddadige daden van sommige van hen?

Laat ik voorop stellen dat ik vind dat iedereen elk idee mag hebben dat hen aanstaat. Ik ben tegen enige vorm van gedachtenpolitie en vrijheid daarvan is belangrijk. Dat is niet wat ik ingewikkeld vind.

Ik zat laatst een boek te lezen over de tweede wereldoorlog. Om exact te zijn over dokter Mengele. Ik weet nu niet meer welk boek het was, behalve dat het bijzonder indrukwekkend was. In dat boek beschreef de schrijver hoe Mengele de kinderen die op het punt stonden vergast te worden bezocht. Hij speelde met hen, gaf hen chocola, liet hen op schoot zitten en had het over het algemeen erg gezellig met ze. Mengele wist dat de kinderen waarmee hij speelde ten dode op waren geschreven. Toch deed hij vooral leuk en gezellig met ze.

Nu is dit niet ter vergelijking. Mengele was al een stap verder en handelde naar zijn ideeën. Maar ik denk dat verfoeilijke ideeën al grenzeloze afkeuring verdienen lang voordat je chocolaatjes kunt eten met je toekomstige slachtoffers. Geen gevangenis, geen straf, geen klappen, geen geweld: afkeuring. Het machtigste wapen in vredestijd.

Mij lukt het niet om de mens van zijn ideeën te scheiden. Naar mijn mening IS de mens zijn ideeën. Het belangrijkste dat ons scheidt van dieren is het feit dat we ideeën kunnen hebben en dat we van de ideeën van anderen  wat kunnen vinden.

En gelukkig staan die ideeën niet vreselijk vast. Kunnen mensen veranderen in de manier waarop ze de wereld zien.

Maar als iemand ideeën heeft die linea recta indruisen tegen die ideeën van mezelf die ik belangrijk acht, dan zie ik geen reden om hem of haar ervan te scheiden. Waarmee ik niet stel dat ik aan de absolute kant van het gelijk sta en anderen niet. Sterker nog, ik nodig hen uit om hetzelfde te doen. En waarmee ik ook niet stel dat ik de dialoog uit de weg ga. Maar de persoon in kwestie wordt geen graag geziene gast in mijn huis. Daarvoor staat zijn idee mij dan toch teveel in de weg.

Donker en stil zijn de nachten tussen de heuvels en in de bossen. Maar van rust is geen sprake.

Met een boek op schoot en verdiept in een goed verhaal kan het me toch niet ontgaan. Het lawaai dat de stilte met zich meebrengt is oorverdovend. Subtiel, maar alles omvattend. Het geritsel in de struiken, waarvan ik hoop dat het klein wild is. De voetstappen die mijn richting op lijken te komen, terwijl ik wanneer ik uit het raam kijk niemand zie op het pad dat naar mijn huisje leidt.

Geluid leidt een ander leven in de Ardennen. De bomen en bergen maken dat het geluid niet verloopt zoals het in de stad verloopt. Wat ver weg is, klinkt dichtbij. Wat dichtbij is, is bijna onhoorbaar.

Omdat ik toch wil weten waar de voetstappen vandaan komen besluit ik de veilige en warme bank te verlaten en polshoogte te gaan nemen. Ik trek mijn sloffen aan en draai het slot van de deur. Buiten is het koud, maar niet zoals in de stad. De kou is snijdender, scherper. Alsof alle elementen in dit gebied willen benadrukken dat ze anders zijn. Dat ik hier een vreemde ben, die de gebruiken en de taal niet goed kent.

De voetstappen hoor ik niet meer. In de verte blaft een hond. Of is hij dichtbij? Het is moeilijk te bepalen waar het geluid vandaan komt.

Nu ik toch buiten ben bestudeer ik de lucht. Ik zie sterren. Niet een paar, maar ontelbare sterren. Natuurlijk weet ik dat er ontelbare sterren zijn. Maar in de stad blijven ze weg. Verjaagd door de lichten die nooit uit willen. Hier in het donker spelen de sterren ’s avonds zoals de meeste van hen dat sinds het begin der tijden hebben gedaan. Toen de mens de etalage en de auto nog niet kon dromen.

De nacht geeft mij de kriebels. De haren op mijn armen staan overeind. Het donker voelt gevaarlijk, de wind brengt ontij. Dit zijn de momenten waarop oude verhalen weer gaan  leven. De spookverhalen die mijn opa vertelde. De onverklaarbare zaken die hij als visser op zee mee had gemaakt.

Dit zijn de momenten waarop zombies en geesten, vampieren en duivels geen fantasie maar realiteit lijken. De stilte is vettig, als crème die maar niet in wil trekken. Het zwart van de nacht en het subtiele geritsel in de struiken beloven iets donkers. Iets onnatuurlijks. Iets plotselings en gevaarlijks.

Ik stap snel weer naar binnen, trek de deur achter mij dicht en draai de sleutel om. Binnen is het licht en gezellig. Het ruikt naar het eten dat ik nog geen uur eerder heb gegeten. Het ruikt naar een thuis. Niet echt het mijne, maar de geur van mens en van de daarbij horende civilisatie verdrijft het donker en de bijtende buitenlucht.

Snel doe ik nog wat lampen aan en de televisie. Een reclame voor Vifit en het nieuwe seizoen van een spannende serie. Ik voel me weer onderdeel van de realiteit. Hier binnen kunnen zombies en vampieren niet leven. Alleen op het kleine kastje dat ik met een druk op de knop uit kan zetten.

Terug onder de deken en met mijn boek in de aanslag probeer ik niet meer aan die donkere wereld van buiten te denken. Die wereld is pas weer relevant wanneer de zon erop schijnt. Voor een stadskind zijn donker en stil als een poema. Sierlijk, spannend en mooi – maar uiteindelijk gevaarlijk.

“Ik moet je iets vreselijks vertellen.”

In mijn droom vroeg ik nooit wat dat was, want dat wist ik al. Er was mijn ouders iets overkomen. Ik had de nachtmerrie niet vaak, maar als ik hem had werd ik vaak huilend en soms zelfs schreeuwend wakker. Ach ja, ook in mijn dromen kan ik nogal dramatisch uit de hoek komen.

Meestal belde ik mijn ouders na zo’n nare droom op:

“Leef je nog?” vroeg ik dan aan degene die opnam. Zodra dat bevestigd was sliep ik weer verder. Maar het onbehagelijke gevoel bleef vaak nog wel eventjes hangen.

Ik woon al 16 jaar niet meer in hetzelfde land als mijn ouders. Zij op Aruba, ik hier in Nederland. En inmiddels ben ik daaraan gewend. De eerste keer dat ik kerst zonder mijn directe familie vierde vond ik het vreselijk. Maar nu vind ik onze internet- en telefoonrelatie niet alleen net zo gewoon als andere relaties, maar ook net zo waardevol.

Maar over één ding blijf ik me zorgen maken. Stel dat mijn ouders iets overkomt. Dan heb ik ze als ik geluk heb een jaar, maar als ik pech heb soms een paar jaar al niet meer gezien. Het angstbeeld dat ze komen te overlijden en dat ik niet eens meer goed weet hoe ze eruit zien, hoe ze ruiken, hoe ze voelen en hoe ze zijn – krijg ik 16 jaar later nog steeds niet altijd even goed uit mijn hoofd.

Wat een ramp daar in Haïti. Wat een vreselijke beelden. Wat zitten die beelden dicht bij mijn ergste nachtmerrie. Wat ben ik blij en gelukkig dat orkanen Aruba tot nu toe vooral over hebben geslagen. Dat de naschok  van de aardbeving op Haiti op Aruba geen schade en zeker geen doden of gewonden heeft opgeleverd. Dat de overstromingen van een aantal jaar geleden vooral materiële schade opleverden en dat de orkanen ook niet verder kwamen dan het slopen van een paar boten.

De beelden van Haïti snijden door me heen. Ik voel mee met iedereen die niet daar is en zich zorgen maakt om geliefden, familie, vrienden en kennissen. Ik voel natuurlijk ook mee met de mensen die daar leven, waarvan hun bestaan van de ene op de andere dag compleet veranderd is. Natuurlijk was Haïti een arm en politiek onrustig land, maar deze combinatie en  schaal van chaos en dood is ongelofelijk.

Geld geven is het enige dat ik nu kan doen. Geld om mijn eigen nachtmerries mee af te kopen, om misschien wat Karmapunten te scoren, maar vooral om al die mensen te helpen. En al vind ik een telethon een vreselijk ding, ik wil iedereen toch vooral aansporen om – voor zover je dat nog niet hebt gedaan – wat centen over te maken. Want de economische crisis die we hier hebben is toch echt een windstille dag vergeleken met de orkaan die Haïti heeft gesloopt.

Na hun pensioen komen mijn ouders weer in Nederland wonen, omdat ze het hier toch best missen. Mij kan de tijd niet snel genoeg gaan. Ik heb geen idee hoe het is om als volwassene in hetzelfde land te wonen als je ouders, maar ik wil het heel graag ontdekken.

En nu snel doneren. Want dat kan ook gewoon vanuit de Ardennen.

Met dat idee vertrok ik gisteren naar de Ardennen. Bijna een week lang stilte, rust, konijnen, vogels en bomen – en natuurlijk mijn vriend waarmee ik getrouwd ben. Want alleen naar een verlaten vakantiepark diep in de jungle van België, dat durf ik helemaal niet.

Bijna vier uur duurde de rit. Richting Breda via Eindhoven, richting Maastricht, naar Luik om dan een tijd Seraing te volgen en uiteindelijk langs scherpe bochten en doodenge heuvels, in het pikdonker te arriveren bij de bestemming.

Frappant om te zien hoe de omgeving direct ná de grens compleet  verandert. Van plat Nederland, naar – voor mij als Nederlander – imposante heuvels. Van geordende bouw, naar complete chaos. Van moderne stations, naar overblijfselen uit de jaren ’50. Van asfalt, tot iets dat erop moet lijken, maar vol gaten zit en het uiterste van je banden vraagt.

Opeens realiseer je je hoe geordend Nederland is. Hoe alles langs werkgroepen, vergaderingen en compromissen verloopt, met als resultaat nette vierkanten van wijken en exacte cirkels van steden. Alles langs geordende lijnen en met een doorwrocht plan in het achterhoofd.

En hoewel al die orde iets goeds is. Hoewel mijn hoofd net zo werkt als van andere Nederlanders en ik het fijn vind dat er stadsvernieuwing is en wegverlichting, asfalt en moderne stations. Hoewel ik dat allemaal gewend ben en inmiddels verwacht, heeft de chaos die ik hier aantref ook een vreemde aantrekkingskracht. De afwijkingen en krommingen in de organisatie bieden ook karakter en charme. Tien huizen op een rij, die allemaal compleet verschillend zijn bieden elk wel een bijzonder gezicht en weten samen tóch een compleet geheel te zijn.

Bijzonder.

Gelukkig verblijf ik op een vakantiepark met – in de zomer – veel Nederlanders, zo getuige de Nederlandse vlag die wappert bij het gebouw van de receptie. Een park dat een verzameling huist aan uniforme vakantieverblijven die ordelijk op gelijke afstand van elkaar zijn neergezet. Voel ik me toch nog een beetje thuis. Nu snel even vergaderen over wat we vanmiddag gaan doen. Kijken of we een compromis kunnen bereiken.

p.s: de meeuw was de enige die ik onderweg kon vastleggen…als chauffeur is fotograferen lastig.

Dus nam ik een stapel geeltjes en pennen mee en mocht iedereen opschrijven waar ze in 2010 niks meer van wilden horen en/of zien. Ik zou er dan voor zorgen dat al die geeltjes hun einde vonden in onze houtkachel. Er gaat namelijk niks boven ritueel verbranden. Ook had ik beloofd dat ik dat alles in beeld zou brengen…gewoon zodat de geeltjesschrijvers niet het idee hebben dat ik andere rare voodoo met hun frustraties uithaal.

Het heeft iets langer geduurd dan verwacht…maar op de laatste avond van het jaar wist ik net op tijd de geeltjes brandend te krijgen. Klik op de afbeelding om het in z’n originele formaat te bekijken.

Maar ja. we hébben wel een koningshuis. En zolang we dat koningshuis hebben, vind ik het nog grotere idioterie dat we van deze prinsen, prinsessen en de koningin verwachten dat zij net zo normaal zijn als wij. En dan grappig genoeg bij het eerste teken van die normaalheid weer in de stuip schieten dat zij rekening dienen te houden met de zwaarwegende verantwoordelijkheid die ze dan toch opeens hebben.

Ook vandaag weer. Met haar verhaaltje heeft de koningin weer jan en alleman op tenen getrapt. Vooral natuurlijk op internet, want hare majesteit liet ons weten dat al dat virtuele gedoe slecht was voor de maatschappelijke cohesie. Wat een drama…. een vrouw van een jaar of 300 heeft het niet zo op al die moderne fratsen. Dat zie je ook weinig.  Wereldvreemde lui die Oranjes.

Kom op mensen. Ze is oud. Waarschijnlijk klikt ze ook met haar muis op het scherm als je haar vraagt iets aan te wijzen net als ex-premier Kok. En in haar optiek was alles 235 jaar geleden veel beter. Zo worden wij ook als we oud zijn, believe me. En weet je, dat mens heeft het ook niet makkelijk.

Kun je je voorstellen dat je al die tijd hetzelfde kapsel MOET houden omdat anders alle munten moeten worden aangepast en alle foto´s op ambassades e.d. moeten worden vervangen? Dat moet naar zijn. En dat je te pas en te onpas Oud Hollandsche spelletjes moet spelen, al heb je een kater of gewoon zomaar geen zin. Of dat iedereen zich de hele tijd hardop zit af te vragen of de functie waar je niet om gevraagd hebt, moet worden afgeschaft.

De Oranjes zijn raar. Het hele instituut is raar. Maar toch heb ik wel het idee dat de Oranjes dit instituut en de verantwoordelijkheid die erbij hoort serieus nemen. En natuurlijk zijn koninginnen nooit helemaal zoals andere mensen. Dat kan ook niet. En natuurlijk zijn koninginnen ook gewoon net zoals andere mensen. Worden ze moe van te lang opblijven en dronken van teveel wijn. En daarom is het dan nogal overdreven om te gaan steigeren bij elk minimaal teken van menselijkheid de ene keer en het fantastisch te vinden als ze uitbreken in de polonaise de volgende keer.

Eerlijk gezegd vind ik dat laatste irritanter. Voor het geld dat ze kosten verwacht ik een iets betere dans. In essentie vind ik dat zolang we een koningshuis hebben, we niet verbaasd moeten zijn als dat geld kost. De koningin op de fiets, kom op zeg. En zolang dat koningshuis die speciale status heeft blijven de leden wereldvreemd. Dat is ook meteen de charme. Frans Bauer als koning zou toch veel irritanter zijn. En áls de koningin dan een keer een gewone oude vrouw is die vroegâh alles beter vond, wees dan blij. Ze had je koninklijke oma kunnen zijn.

Maar er was één moment per jaar dat die strenge tv-regels werden opgeschort. Een paar dagen van televisiehemel: kerst! En in die mooie oude tijden was televisie met kerst ook nog echt speciaal. Niet alleen omdat er minder zenders waren en je dus geen groot vooronderzoek hoefde te doen om te bedenken wat je allemaal ging kijken. Maar ook omdat alle normale programma’s het veld moesten ruimen voor de speciale kerstprogrammering.

Soaps, politieseries, actiefilms en thrillers werden van tv geweerd. Met kerst was er geen list, bedrog en geweld. Alle films hadden een prachtig moraal. Alle programma’s een kerstwonder. En alles eindigde “nog lang en gelukkig”. Heerlijk.

Kerstavond begon het altijd al. De boom versierd, heerlijke geuren uit de keuken en de cadeaus onder de boom die maar een boodschap hadden: “open mij”. Buiten de kou en – toen veel vaker dan nu – de sneeuw, binnen in huis een cocon van warmte en wonderen. En elk jaar weer het verhaal van Dickens over Ebenezer Scrooge. Koek en snoep en kerstkransjes. Familie en gezelligheid en happy endings. Lege straten, dichte winkels en speciale televisie. Alsof de hele wereld even helemaal stilstond om kerst te vieren.

Magisch vond ik dat altijd. Als een kleine vakantie van het dagelijkse.

Nu, vele jaren later, vele jaren ouder en wijzer en ook cynischer is die magie niet meer hetzelfde. Nachtenlang uitkijken naar kerst past gewoonweg niet in mijn drukke agenda. En als het eenmaal zo ver is, zijn het gewoon 2 vrije dagen waarop ik werk in kan halen waar ik daarvoor geen tijd heb gehad. Op televisie geen pauze van geweld en verdrietige films. Soaps en andere programma’s gaan gewoon door alsof 25 december hetzelfde is als 16 december.

Jammer.

Maar ja, tijden veranderen en mensen ook. En het heeft weinig zin om je daartegen te verzetten.

WRONG!

Dit jaar ga ik in elk geval de televisie naar mijn hand zetten. Een weg vinden in de wirwar aan kanalen en kerstfilms en uitzendingen en ervoor zorgen dat alleen kerstspul mijn huiskamer inkomt. Oh ja en ik ga koekjes bakken. Kerstkoekjes om precies te zijn. En sneeuwballen gooien vanaf het balkon en als er nog genoeg sneeuw ligt misschien zelfs een héél klein sneeupoppetje maken. En werken doe ik pas weer vanaf de 27ste. Dit jaar doe ik weer eens een ouderwetsch gezellige kerst.

Deze films kan ik jullie trouwens aanraden. Happy endings en kerstwonderen included:

Donderdag 24 december:

RTL 4
16:05: Shrek the Halls
20:30 All you need is love Kerstspecial

RTL 5
16:45 Santa Claus

SBS 6
18:05 The Santa Clause
20:00 Merry Madagascar
20:30 Harry Potter and the Goblet of fire

Één
21:55 Oliver Twist

BBC1
15:15 The chronicles of Narnia: The lion, the witch and the wardrobe
17:25 Over the hedge
18:45 Shrek 2

BBC2
22:00 Hound of the Baskervilles

Vrijdag 25 december:

RTL 5
17:10 A Christmas carol
20:30 Miracle on 34th street

RTL7
20:30 Monty Python’s The meaning of life

SBS6
18:30 The Santa Clause 2
20:30 Happy feet

Één
14:55 Elf

Hallmark
15:30 Mr. Saint Nick

Sci fi channel
15:30 Dragon Hunter
17:05 Dungeons & Dragons
18:50 Adventures Of Pinocchio
20:30 Casper

Merry christmas allemaal!

Het begon eigenlijk al in de wachtkamer

Het kan niet anders dan dat het publiek van Oprah zich zo voelt als ik me in die wachtkamer voelde: alsof er van mij een keuze (zij of de persoon aan de andere kant van de telefoon) werd verwacht en natuurlijk een applaus na elk van haar spitsvondigheden.Veertig minuten zat ik in die kleine kamer met rare stoeltjes en oude tijdschriften. De kinderen gingen weg. De telefonerende vrouw werd opgeroepen. En ik zat daar maar. De Linda te lezen. Wist je dat je in je huwelijkse voorwaarden op kunt laten nemen van wie een dood huisdier is? Ik nu wel.

Maar eindelijk was het zo ver. De deur ging voor de zoveelste keer open, de huisartsdame sprak mijn naam uit, stak haar hand uit en schudde die van mij alsof ze helemaal niet in me ging snijden. Nogal dwingend werd mij verzocht om niet rechts-, maar linksaf te slaan. Daar waar de martelkamer met bedrieglijk vriendelijk open deur op mij stond te wachten.

“Ga maar even op de bank zitten en trek je schoenen uit.”

Hier had ik op gerekend. Voor het eerst in 10 jaar had ik – speciaal voor de huisarts – twee dezelfde sokken aan. Jawel, het was me vanmorgen gelukt om twee (2!) dezelfde sokken te vinden. En dat ondanks alle inspanningen van de kabouters-die-van-elk-paar-sokken-een-sok-jatten en natuurlijk van het monster-dat-in-de-wasmachine-leeft-en-op-een-sokdieet-is.

Het genie achter de bij elkaar horende sokken ontging mijn huisarts compleet. Zonder omhaal stak ze een naald in mijn been en verdoofde mij voordat ik appelboor kon zeggen. Hoewel dat verdovingsmiddel niet al te graag je been in gaat en nogal pijnlijk z’n weg vindt naar de te verdoven plek, kan ik niet zeggen dat ik het erg vond om verdoofd te worden. Het appelboortje werd tevoorschijn gehaald en binnen een mum van tijd hield de huisartsdame met een tangetje een aanzienlijk stukje van mijn huid vast, om het daarna met een schaar voor eeuwig te ontdoen van de band die dat stukje mij had met de rest van mijn lijf.

Dat laatste stukje was verschrikkelijk. Natuurlijk ben ik een watje. Zelfs mijn innerlijke Hercules is een watje. Maar het idee dat de dokter wat uit mijn been knipt maakt dat mijn lunch geminimaliseerd is tot een klein beetje groentesoep.

Aan de andere kant leef ik nog en zit mijn been er nog aan. Twee zaken waar ik vanmorgen nog niet helemaal van overtuigd was. En nu snel die twee dezelfde sokken uitdoen. Het voelt gewoon niet natuurlijk.

Eenmaal thuis ( een minuut of 2 later) realiseerde ik me opeens dat ik geen idee had waarom deze huisarts een stukje van mijn been wilde wegboren. Oké, ik heb al een jaar een irritante uitslag op mijn been. En oké inmiddels ben ik de jeuk die dat veroorzaakt ook goed zat. En ja, de crèmes die ik er tot nu toe voor kreeg deden helemaal niks. Nou ja, de eerste crème maakte mijn been wit. En dan bedoel ik mijn huid. Een soort Michael Jackson zonder het danstalent, maar wel nog in leven. Dat smeersetlje heb ik dus al heel snel de prullebak in gemikt. Het laatste smeerseltje maakte me niet wit, maar de uitslag ook niet weg.

Logisch op zich dat de huisarts het laboratorium wilde betrekken. Fijn ook, want wit is qua huidskleur nog wel te doen, maar groen bijvoorbeeld zou ik veel vervelender vinden als bijwerking.

Maar goed, eenmaal thuis dus begon ik me af te vragen waarom er een appelboortje bij moest worden gehaald. En waarom ik – als 34-jarige- niet gewoon die vraag aan mijn huisarts had voorgesteld. Ik leer het ook nooit. Stoer doen levert zo weinig op. Ja appelboor -verrassingen, maar of ik daar blij van word…Nu heb ik met al mijn stoerdoenerij dus geen enkel idee wat ze volgende week dinsdag met mijn been gaan doen. Ik neem aan dat ik na de ingreep gewoon nog kan lopen. Ik neem voor het gemak maar aan dat mijn huisarts het me wel zou melden als ik na de ingreep in een rolstoel door het leven moet. Ik neem het aan, maar ik weet het natuurlijk niet. En de grenzeloze drama-queen in mij maakt zich toch wat zorgen. Over naalden en bloed…maar vooral over appelboortjes.

En om dat te vieren en om de gevolmachtigd minister en natuurlijk ook mijn tante als directeur een goede start te geven (nee, niet van Becel) was vandaag een bijeenkomst georganiseerd in het Rolhuis op het binnenhof in Den Haag. Onder de gasten de Arubaanse minister van toerisme en de Arubaanse premier, maar ook Nederlandse politici zoals John Leerdam, Jeroen Dijsselbloem, Ank Bijleveld en zelfs minister Donner.

Die laatste kon ik niet zomaar laten ontsnappen. I mean come on, hij is een ex-rapper. Een soort Snoop Dogg. Zodra ik hem in het oog kreeg trok ik mijn tante mee en verzekerde haar ervan dat zij hem moest ontmoeten. Nadat zij en Snoop Donnerr de handen hadden geschud, stak ik brutaal die van mezelf naar hem uit en stelde me voor als het nichtje van…. Overigens gaf ik direct toe dat ik dus totaal onbelangrijk was. Maar daar was hij het niet mee eens. Wel liet hij weten snel weer naar de ministerraad te moeten. Waarop ik hem ervan verzekerde dat ik dat direct zou Twitteren. Hij leek anders dan Maxime (vast zou zijn geweest) niet onder de indruk. Gelukkig maar, want ik vergat mijn belofte direct.

Mijn tante had me voor de avond tot Personal Assistent gebombardeerd. Twitteren was er dus niet echt bij. Overigens ben ik totaal niet in de wieg gelegd voor de baan van personal assistent. Niet dat ik het niet kan (althans voor zo’n avondje dan nog net), sterker nog ik personal assistande er keihard op los. Maar mijn probleem is dat ik van een heel stel statige mensen, in een hele statige zaal, met allerlei statige speeches -- altijd een beetje melig word. Prima op zich, ware het niet dat ik dat dan zelden voor me kan houden.

Zo bleek de Rolzaal náást de Ridderzaal te liggen. Een prachtige zaal trouwens die Ridderzaal, met op de muur de grondwet en aan de zijkant DE TROON. Jazeker, de troon waar onze koningin haar koninklijke derrière mag parkeren en waarvandaan ze ons toespreekt. Een troon die elke keer dat ik langsliep zachtjes riep: “zit op mij, het mag wel. Waarom niet?” Toen ik het voorstelde aan een andere personal assistent bleek zij het roepen van de troon totaal niet te horen. Geschrokken door mijn voorstel trok ze me aan mijn arm mee terug de Rolzaal in.

Kinders wat was dat zwaar. Een échte troon. Niet zo’n Eftelingding waar aan de zijkant een pinautomaat in verstopt zit, maar een echte koninklijke zitplek. Je kan toch van een normaal mens, niet verwachten dat die al lopend door zo’n lege  Ridderzaal de troon gewoon negeert.

Het is me overigens wel gelukt. Ik geef toe dat ik het keihard heb overwogen. Maar de grote mannen met de Star Trek V’s (ook wel bekend als securityreuzen) zagen eruit alsof humor niet hun sterkste punt was. Jammer maar waar. Ik moest de troon laten varen.

Gelukkig kon ik hier en daar mijn meligheid botvieren. Kon ik hier en daar iemand die zichzelf van alle belangrijkheid had opgeblazen tot een soort luchtballon een klein speldenprikje toedienen. Heerlijk om dat dan met een uitgestreken gezicht te doen. zodat de luchtballon in kwestie niet zeker wist of ik nou serieus was of zat te dollen.

En natuurlijk heb ik ook hele interessante gesprekken gehad, met hele interessante mensen. Oude statige heren en sjieke dames in tenue de ville (ik moest het opzoeken toen ik het op de uitnodiging las). En ook wel jongere statige lui van beide geslachten. En zoals het een echte personal assistant betaamt heb ik mijn tante’s cadeaus vastgehouden, kaartjes opgeborgen, speech aangegeven, de prompter geregeld en nog veel meer ge-assistant. Alleen voor haar doe ik dat hoor. Want langer dan een avond is dat niet vol te houden.

….en de volgende keer ga ik gewoon op de troon zitten.