Ochtend 1 in het hotel in Varadero hebben we wat geld achter gelaten op het hoofdkussen. Dat schijnt de gewoonte te zijn. Niet dat het Moet, maar waarom ook niet. De kamermeisjes kunnen zo ook eens wat bijverdienen. Wanneer terugkomen van de presentatie over Cuba én onze eerste echte Cuba Libre, zien we in onze kamer meteen waarom die paar peso’s lonen (los van dat je er iemand natuurlijk mee helpt).

Naast een vriendelijk briefje, zijn onze handdoeken veranderd in prachtige creaties. In de dagen die volgen wacht ons bij terugkomst op de hotelkamer steeds een leuke verrassing. Erg crea bea allemaal.

Die zondag en maandag doen we eigenlijk niks. Tenminste niks echt leuks. Jan krijgt het ergens tussendoor nog wel voor elkaar om een flinke snee in zijn teen op te lopen. Dan blijkt meteen weer dat we in Cuba zijn. Het hotel heeft geen ontsmettingsspul en al helemaal geen pleisters.

Gelukkig zijn andere toeristen slimmer geweest dan wij en kunnen we bij hen wel wat spulletjes krijgen. Los daarvan gaan zondag en maandag over zon, strand, rust en rum.

Onze reis naar Cuba, hebben we via een reisbureau in Utrecht geboekt. Old skool, maar wel handig zo blijkt algauw. Naast de stoelen in het vliegtuig en de champagne van Arke Fly, krijgen we van onze reisleider Frank bij aankomst ook meteen een fles Havana Club rum in onze handen gedrukt. Als dan in het hotel ook nog champagne en snoep blijkt te staan is het feest helemaal compleet.

Op onze kamer, die groot en comfortabel is, nemen we het er nog even van. Door de 3 uur vertraging die we hebben gehad, is het intussen al laat in Cuba, maar dat mag de pret niet drukken. Het prachtige weer, de goed draaiende airco, de ruime kamer en de nu al ruime hoeveelheid alcohol brengt ons in een melancholische stemming. We heffen het glas en proosten op onze toekomst samen. Wat die ook moge brengen.

Van Frank hebben alle Cuba-gangers een uitnodiging gekregen om de volgende dag een presentatie bij te wonen. Daar zal ons meer over het land worden verteld en natuurlijk over de tours die Holland International biedt. We besluiten te gaan. Zoveel weten we niet over Cuba – al is mijn oma dan Cubaanse – en wie weet steken we er wat van op. Maar eerst slapen. Met een lichte buz valt mijn hoofd neer op het kussen. Althans, dat denk ik, want het volgende dat ik me kan herinneren is de wekker die gaat.

foto: uitzicht vanuit onze hotelkamer in Varadero

Exact om 12 uur stappen mijn kersverse man (ok, daar moet ik nog even aan wennen) en ik Schiphol binnen. Het is retedruk. Buiten op het wegbreng-dek dringt men om een plekje. Binnen bij de incheckbalie van Arke Fly staan honderden mensen dicht op elkaar te zweten in onduidelijke rijen. Er zit niets anders op dan achteraan sluiten.

Het eerste uur (!) gaan we nog geen meter vooruit. Verbonden in irritatie, maken we een praatje met de mensen voor en achter ons. We zijn allemaal op weg naar Cuba, maar vooral allemaal geirriteerd door het lange wachten. Wanner de rij eindelijk begint te bewegen gaat het gelukkig wél snel. Binnen een minuut of 20 zijn de mensen vóór ons aan de beurt.

De – toch wat langzame dame – van Arke Fly heeft echter een vervelende mededeling voor hen. Er zijn geen plaatsen meer naast elkaar. Geschrokken kijken we elkaar aan. Net getrouwd en dan 10 uur naast een ander zitten op huwelijksreis. Niet cool!

Maar dan blijkt waar trouwen pas écht goed voor is. Voor ons heeft de Arke Fly dame namelijk helemaal geen vervelende mededeling, alleen maar felicitaties. Voor pasgetrouwden zijn die 2 stoelen naast elkaar gegarandeerd. I love it.