Het Cubaanse systeem zoals ik het begrijp:

Op Cuba wordt met 3 verschillende soorten “geld” betaald. De eerste soort is het bonnenboekje. Alle Cubanen krijgen elke maand een boekje met daarin bonnen waarmee ze in speciale winkels een aantal producten kunnen halen met extreme korting: meel, suiker, koffie, 2 pakjes sigaretten, vlees, rijst en zo nog wat dingen. Niet veel dingen trouwens. Een kilo rijst kost dan 0,25 CUP. De bonnen zijn echter beperkt. En op =op.

Dan zijn er nog de Cubaanse peso’s (CUP). Hiermee mogen alleen Cubanen betalen. Álle Cubanen verdienen zo’n 300 peso’s per maand. Dat staat gelijk aan ongeveer 10 euro. Sinds een paar jaar verdienen artsen en ingenieurs 600 peso’s per maand. Deze loonsverhoging is door Fidel ingesteld omdat het steeds moeilijker werd deze hele belangrijke mensen binnen boord te houden. Met de Cubaanse peso’s kunnen Cubanen op de boerenmarkt en in de speciale winkels boodschappen doen. Het kost allemaal niks, maar voor iemand met 300 peso dan weer wel.

Als laatste is er de CUC, de convertibele Peso. Met dit geld kun je luxe goederen kopen. Maar denk bij luxe niet aan juwelen ofzo. Eerder aan schoenen, zeep, deodorant, koffie etc. De CUC’s worden door de toeristen gehanteerd.

Van de bonnenboekjes en de CUP kunnen de Cubanen niet rond komen. Wat ze krijgen is misschien genoeg voor een week en dat dan nog maar net. Het is dus van groot belang dat ze de CUCs in handen weten te krijgen. Niet gek dus dat de Cubanen allemaal sjacheren. En met sjacheren bedoel ik dan dat ze naast hun “echte” baan nog iets moeten doen om CUCs in handen te krijgen. Op de foto gaan met toeristen, illegale sigaren verkopen, hun peso’s voor CUCs verkopen etc.

Vooral werken in de toeristensector loont dus. Ben je op Cuba dan zit het er dik in dat de dame van de frontdesk dik is afgestudeerd. Onze tourguide had bijv. Engels gestudeerd. Dit is een groot probleem op Cuba: goed opgeleide mensen die hun heil in de minimale baantjes in de toeristensector zoeken.

Maar zelfs áls je zo’n baantje hebt, ben je er nog niet. Want met de CUC’s in handen kan je vaak nog een heleboel niet. Simpelweg omdat er op Cuba heel veel gewoonweg niet is. Het embargo van de Amerikanen maakt het de Cubanen erg moeilijk. Tip: ga je naar Cuba, neem dan zaken als zeep, deodorant, kleding mee. In elk geval Holland International zorgt ervoor dat deze zaken bij mensen terecht komen die helemaal geen CUCs hebben.

Een voorbeeld: een van de meisjes in het hotel restaurant vroeg aan mij hoeveel mijn schoenen hadden gekost. De 70 euro die ik ervoor had betaald, was zij bereid aan mij te betalen om ze over te nemen. Ik heb overigens nee gezegd, want het waren mijn ultracoole bruidsschoenen. Maar dat meisje werkt dus in de toeristensector en heeft CUCs. Best veel CUC’s denk ik dan. Maar omdat er niet zoveel te krijgen is, wil ze toch graag mijn tweede hands schoenen kopen die vast niet eens haar maat zijn. Zelfs de mensen die het goed hebben, leven dus een stuk ingewikkelder dan wij.

Voordat ik naar Cuba ging wist ik – shame on me – weinig van dit prachtige land. Natuurlijk had ik een lonely planet doorgebladerd, maar echt veel tijd om de historie en het nu te onderzoeken had ik in verband met het huwelijk niet gehad. Frank van Holland International stelt me tijdens zijn Cuba-presentatie gerust: wat in de boeken staat klopt op z’n best maar half.

Zo’n presentatie is een belevenis op zichzelf. Aangezien ik nog nooit met een (semi-) georganiseerde reis was meegegaan, heb ik zoiets nog niet meegemaakt. De bar van het oude koloniale restaurant zit vol met het type polonaise. Niet onaardig overigens, maar wel erg luid. Hoewel de presentatie om 10 uur in de ochtend begint, krijgen we meteen een Cuba Libre. Geen punt bij karwei, want door de jet lag is het voor ons 6 uur later en dus een redelijke tijd om aan de alcohol te zitten.

Dan begint Frank te vertellen. Over het systeem in Cuba. Over de bonnenboekjes waarmee mensen de eerste levensbehoeften kunnen krijgen. Over de CUCs (convertibeles) waarmee de toeritsten betalen. Over de salarissen van 300 peso’s. Over dat Cubanen echt wel naar het buitenland mogen reizen met als enige voorwaarde een verklaring van het ontvangende land dat ze binnen mogen – en laat nou juist dat een probleem zijn. Fascinerend spul waarover later meer.

Frank biedt ook een lijst van uitjes aan. Jan en ik kiezen voor de Catamaran tocht, inclusief zwemmen met dolfijnen (fout fout, maar leuk joh). En voor wanneer we later in Havana zijn voor de 2-daagse Havana tour. Juist omdat we weinig hebben uitgezocht voor we vertrokken is zo’n tour een goed plan. In de hete(!) zon zelf op pad gaan, daar zijn we deze vakantie te lui voor.

foto: uitzicht vanuit de bar

Canadezen zijn minder luid dan Amerikanen
Engelsen zijn even dik als Amerikanen
Het Cubaanse eten is vetter dan dat van de Amerikanen
Het was best een prima vakantie zo zonder Amerikanen…

In het kort (meer volgt)…Cuba was fantastisch. Jammergenoeg vindt Arke Fly dat we er nOg langer van moeten genieten. Tot nu toe 4 uur vertraging en het is nog maar de vraag of we vandaag vliegen. IRRITANT. Ik geef het eerlijk toe: ik mis de appie! Maar goed, laten we (ja, jullie ook!) hopen dat we snel richting Cancun en dan NL – AMS gaan. Cuba is leuk. Maar ik wil naar huis!

Het heeft er nog even om gespannen. Zou het Thailand worden of toch Costa Rica. Vooral de Thaise hotels zagen er fantastisch en vooral sprookjesachtig uit. En voor minimaal geld overigens. Only catch: 234 uur vliegen. Costa Rica, ook al zo mooi. Wél jungle, géén groot wild. Only catch: grenzeloos veel touwhaar-jezusslippers figuren en de verplichting rond te reizen (met touwharen of veel duurder alleen).

Uiteindelijk werd het Cuba. 8 dagen in het land van Fidel. Althans, wat toen ik boekte nog het land van Fidel was. Nu dan het land van Raul, maar nog steeds even mooi. Acht dagen waarvan 5 in varadero, schaamteloos beachbummen en 3 dagen Havana, want wie slaat Havana nou over? Nou ik niet (note to self: geen antwoord geven op retorische vragen).

Vandaag mochten we dan eindelijk de tickets ophalen. Niet dat dat de zaken nou meer Cubaans maakt, maar het maakt het een en ander toch wel wat concreter op de een of andere manier. Van de aardige mensen van het reisbureau kregen we ook nog een fles wijn mee. Omdat we gingen trouwen. Dat hadden ze trouwens bij de boeking ook meegegeven. Zodat ook de twee hotels waar we zullen blijven de kans hebben om ons te verwennen. Is trouwen toch nog een beetje leuk.

En dan de hotels:

Hotel nummer 1 is de Barcelo Marina Palace. Volgens alle berichten een fantastisch hotel. Volgens mij vooral een groot megahotel aan het strand. Prima, want die eerste paar dagen na het trouwen en doen willen we eigenlijk vooral hangen.

Hotel nummer 2 is het hotel Telegrafo in Havana. Volgens de berichten cultureel relevant. Omdat je nu eenmaal niet alleen maar op het strand kan hangen als je naar Cuba gaat.

Verder heb ik al twee boeken over Cuba in mijn bezit en is de derde onderweg. Een kleine Nederlands-Spaans gids wordt nog aangeschaft (want mijn spaans is echt zo sneu). En uiteraard is mijn moeder deels Cubaans. Wat dat helpt weet ik niet, maar het is fijn om te constateren.

Al met al zijn we er erg klaar voor. Nog 2 weken en ik log misschien wel vanaf Cuba. Als dat niet mooi is weet ik het ook niet meer.