Het schijnt dat deze en gene mijn directe manier van communiceren nogal moeilijk te verdragen vindt. Niet online hoor, hier ben ik nog rete genuanceerd. Maar irl (in real life, voor alle niet old skoolers). Grappig hieraan is dat deze klacht vooral van mannen komt. Grappig omdat ik altijd dacht dat het juist mannen waren die zo direct zijn en dingen. En dat vrouwen de neiging hebben om te vergeten dat de kortste weg van a naar b een rechte lijn is.

Ik geef toe dat ik niet erg goed ben in allerlei er-om-heentjes. Mijn mails zijn kort van stof, mijn vergaderingen ook wel redelijk en wanneer een ander een lang verhaal ophangt heb ik de neiging om al heel snel zodanig door te vragen dat de omweg verdwijnt en het punt boven komt drijven. Ik dacht altijd dat dit handig was. Maar niet iedereen apprecieert het blijkbaar.

Zo stuurde ik laatste een beleefd, maar minimaal mailtje met een verzoek tot advies over het een of ander. De meneer waaraan het mailtje gericht was beantwoordde mijn schrijven met een email die begon met de inmiddels hysterische woorden: “Ik weet dat je een vrouw bent maar…”. Daarna kwam een preek over hoe ik aardiger moest zijn via de email of eigenlijk helemaal niet moest emailen, maar bellen. I;ll do you one better: als de persoon waarmee ik moet communiceren in de buurt is, mail of bel ik niet, maar loop ik even langs. Dat wist deze meneer ook, maar hij was blijkbaar beledigd door het gebrek aan uitgebreide pleasantries in mijn mailtje.

Mijn reply begon dan ook met: “Ik weet dat je een man bent, maar…” gevolgd door het uiten van mijn verbazing over zijn (over)gevoeligheid en een belofte om bij een volgende mail rekening te houden met zijn tere ziel. Okay, dat was niet echt aardig. Maar wat is dat toch met grote kerels en lange tenen. Waar staat die regel geschreven dat alleen zij of zo je wilt, jullie direct kunnen zijn? Geen retorische vraag dit keer, ik ben oprecht benieuwd.