Wat een dag. Mijn tante is sinds kort directeur van het Arubahuis. Dat is een soort ambassade van Aruba in Nederland. Sinds heel kort woont en werkt mijn tante dus in Den Haag. Heel spannend, want een hele publieke functie. En ook heel stoer, want een plek waar zij veel kan betekenen voor de Arubaanse gemeenschap in Nederland. Er is samen met haar ook een nieuwe gevolmachtigd minister van Aruba naar Nederland gekomen. Oftewel er is een nieuwe politieke partij aan de macht op Aruba.

En om dat te vieren en om de gevolmachtigd minister en natuurlijk ook mijn tante als directeur een goede start te geven (nee, niet van Becel) was vandaag een bijeenkomst georganiseerd in het Rolhuis op het binnenhof in Den Haag. Onder de gasten de Arubaanse minister van toerisme en de Arubaanse premier, maar ook Nederlandse politici zoals John Leerdam, Jeroen Dijsselbloem, Ank Bijleveld en zelfs minister Donner.

Die laatste kon ik niet zomaar laten ontsnappen. I mean come on, hij is een ex-rapper. Een soort Snoop Dogg. Zodra ik hem in het oog kreeg trok ik mijn tante mee en verzekerde haar ervan dat zij hem moest ontmoeten. Nadat zij en Snoop Donnerr de handen hadden geschud, stak ik brutaal die van mezelf naar hem uit en stelde me voor als het nichtje van…. Overigens gaf ik direct toe dat ik dus totaal onbelangrijk was. Maar daar was hij het niet mee eens. Wel liet hij weten snel weer naar de ministerraad te moeten. Waarop ik hem ervan verzekerde dat ik dat direct zou Twitteren. Hij leek anders dan Maxime (vast zou zijn geweest) niet onder de indruk. Gelukkig maar, want ik vergat mijn belofte direct.

http://www.youtube.com/watch?v=jmLEt5oI5i8

Mijn tante had me voor de avond tot Personal Assistent gebombardeerd. Twitteren was er dus niet echt bij. Overigens ben ik totaal niet in de wieg gelegd voor de baan van personal assistent. Niet dat ik het niet kan (althans voor zo’n avondje dan nog net), sterker nog ik personal assistande er keihard op los. Maar mijn probleem is dat ik van een heel stel statige mensen, in een hele statige zaal, met allerlei statige speeches – altijd een beetje melig word. Prima op zich, ware het niet dat ik dat dan zelden voor me kan houden.

Zo bleek de Rolzaal náást de Ridderzaal te liggen. Een prachtige zaal trouwens die Ridderzaal, met op de muur de grondwet en aan de zijkant DE TROON. Jazeker, de troon waar onze koningin haar koninklijke derrière mag parkeren en waarvandaan ze ons toespreekt. Een troon die elke keer dat ik langsliep zachtjes riep: “zit op mij, het mag wel. Waarom niet?” Toen ik het voorstelde aan een andere personal assistent bleek zij het roepen van de troon totaal niet te horen. Geschrokken door mijn voorstel trok ze me aan mijn arm mee terug de Rolzaal in.

Kinders wat was dat zwaar. Een échte troon. Niet zo’n Eftelingding waar aan de zijkant een pinautomaat in verstopt zit, maar een echte koninklijke zitplek. Je kan toch van een normaal mens, niet verwachten dat die al lopend door zo’n lege  Ridderzaal de troon gewoon negeert.

Het is me overigens wel gelukt. Ik geef toe dat ik het keihard heb overwogen. Maar de grote mannen met de Star Trek V’s (ook wel bekend als securityreuzen) zagen eruit alsof humor niet hun sterkste punt was. Jammer maar waar. Ik moest de troon laten varen.

Gelukkig kon ik hier en daar mijn meligheid botvieren. Kon ik hier en daar iemand die zichzelf van alle belangrijkheid had opgeblazen tot een soort luchtballon een klein speldenprikje toedienen. Heerlijk om dat dan met een uitgestreken gezicht te doen. zodat de luchtballon in kwestie niet zeker wist of ik nou serieus was of zat te dollen.

En natuurlijk heb ik ook hele interessante gesprekken gehad, met hele interessante mensen. Oude statige heren en sjieke dames in tenue de ville (ik moest het opzoeken toen ik het op de uitnodiging las). En ook wel jongere statige lui van beide geslachten. En zoals het een echte personal assistant betaamt heb ik mijn tante’s cadeaus vastgehouden, kaartjes opgeborgen, speech aangegeven, de prompter geregeld en nog veel meer ge-assistant. Alleen voor haar doe ik dat hoor. Want langer dan een avond is dat niet vol te houden.

….en de volgende keer ga ik gewoon op de troon zitten.

Wat is het juiste woord: Ironie? Karma? Ik weet het niet. Wel weet ik dat het idee dat Ritá zich nu onveilig voelt bij mij maar minimaal sympathie oproept. Ik herinner mij dan namelijk een paar Iraanse homo’s, haar gevoelige aanpak van de schipholbrand, de congolezen die terug moesten en zo nog wat moois.

Natuurlijk stellen de PVV en de VVD (zou het kwaad ‘m in de dubbele V zitten….hmmmm) kamervragen. Vooral de PVV weet het werkelijke regeren te vertragen door continu kamervragen te stellen over de kamer. Trouwens, over álles. De enige kamervraag die we van hen nog tegoed hebben is “wie was er eerder, de kip of het ei?”. Goede vraag trouwens…althans vergeleken bij de rest van de onzin waarmee ze het democratisch proces in de weg zitten.

Maar terug naar Rita. Weinig medelijden met de vrouw die TON op zette omdat we trots moeten zijn op Nederland. Alsof het een prestatie is dat we hier geboren zijn. En dat terwijl we bij alles waarin we ooit voorop liepen, we tegenwoordig blij moeten zijn als we de top 10 nog halen. Ons drugsbeleid, de tolerantie voor gastarbeiders (tegenwoordig allochtonen)/homo’s/andersdenkenden, onze vrije cultuur die dan wel erg smakeloze films heeft voortgebracht – met veel onnodig naakt, maar toch best okay was in tegenstelling tot het gekwaak van de CU en het CDA.

Maar goed, ik wens Ratti toch veel veiligheid toe. Ook terwijl ze een lesje leert in hoe het moet zijn om je onveilig te voelen. Al is het alleen maar al omdat ik niks kwijt wil van mijn eigen karma-punten.

Weet je wat ik nou wil:

Leven in een wereld waarin we om elkaar geven. Gewoon als mens. Ongeacht huidskleur, afkomst, religie en andere zaken die niet afdoen aan het feit dat we meer hetzelfde zijn dan van elkaar verschillen.

Leven in een wereld waarin vrouwen hetzelfde verdienen als mannen. Omdat dat gewoon is. Omdat mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn.

Leven in een wereld waarin mensen niet onderdrukt worden. Omdat we begrijpen dat elk mensenleven waardevol is.

Leven in een wereld waarin burgers zich verantwoordelijk voelen voor de maatschappij en niet wachten tot politici hun problemen oplossen. Omdat politici ook maar mensen zijn.

Leven in een wereld waarin niet 1 op de 4 vrouwen mishandeld worden. Maar vrouwen zich veilig kunnen voelen en niet in worden gezet als middel om oorlog te voeren.

Leven in een wereld waarin dieren ook erkend worden als waardevol leven. En niet mishandeld worden, alleen zodat wij dat kippie lekker goedkoop kunnen eten.

Leven in een wereld waarin kinderen niet als slaven worden gebruikt, worden mishandeld en worden opgesloten.

Leven in een wereld waarin ook de mensen die alles al hebben zich druk maken om mensen die weinig of niks hebben.

Leven in een wereld waarin mensen zich realiseren dat ook de mooiste maatschappij leefruimte nodig heeft en het milieu belangrijk is en niet alleen het domein van bomenknuffelaars.

Leven in een wereld waarin – we voordat we oordelen – ons eens indenken dat we wél in die vreselijke situatie zitten, hoewel we nu bijna niet kunnen geloven dat het ons zou gebeuren. En ons dan afvragen hoe wij dan behandeld zouden willen worden.

Leven in een wereld waarin we ons realiseren dat het feit dat we hier zijn geboren GELUK is en dat het net zo goed ander had kunnen zijn.

Leven in een wereld waarin we solidair zijn en mededogen een van de belangrijjste eigenschappen is die wij als mensen hebben.

Ja en dan ben ik misschien naief. En nee, misschien is deze wereld helemaal niet haalbaar. Maar nu al opgeven. Nu al de strijd voor die wereld staken…Dat zal ik nooit doen. Nooit! Want leven in een wereld waarin alleen mensen wonen die niet geloven in een mooie toekomst, dat wil ik niet.

Er zijn veel mensen die mij zouden willen zijn. Ik hoor ze wel praten hoor. Maar ik trek me niks aan van de jaloezie. Ze hebben er geen idee van hoe mijn leven is en ik weet zeker dat als ze dat wel zouden weten, ze mij helemaal niet zouden willen zijn.  Ze hebben zelfs een gezegde over mij, wist je dat?

“Was ik maar een vlieg op de muur” zeggen ze dan. Zich niet realiserend dat  vliegen niet alleen maar op de muur zitten, maar ook op eten dat voor hen bedorven is en verse, geurige poep. In mijn ervaring weten mensen dat soort moois niet op waarde in te schatten. Sterker nog ze vinden het vies.

Maar goed, ik was laatst een vlieg op zo’n muur. Zo’n muur waar jullie mensen graag op zouden willen zitten. Een prachtig behangen muur in het stadhuis van Rotterdam. In de kamer van Leefbaar Rotterdam om precies te zijn. De reden dat ik daar was, was de duidelijke septische geur die zich door het open raam een weg naar buiten baande. Achteraf had ik me de moeite kunnen besparen. De lucht bleek afkomstig van de inhoud van de gesprekken die in de kamer werden gevoerd en niet van de inhoud van een slecht onderhouden toilet.
In de kamer ene Pastors en ene meneer Sörensen. Ik heb ze wel eens eerder gezien, toen ik een televisie voorbijvloog. De twee heren waren druk in gesprek met elkaar en zeg nu zelf, wie merkt er nu een vlieg op?

Het gesprek ging over de gemeenteraadsverkiezingen in 2006.

“We staan niet sterk in de peilingen.” Riep Sörensen. Maar die Pastors maakte zich daar helemaal niet druk over. Ik ben maar een vlieg natuurlijk, maar ik dacht dat het slecht nieuws was als je als partij niet sterk in de peilingen staat.
“Ik roep wel gewoon weer wat over moslims,” zei Pastors, “de commotie die dat veroorzaakt zal ons zeker stemmen opleveren!”
“Pim zou trots op je zijn” Zei Sörensen en hij schudde de man in het driedelige C&A pak de hand.

Nu snap ik niet precies waar ze het over hadden, maar er zat een zeer kwalijk luchtje aan anders was ik er nooit op af gegaan. Vliegen komen nou eenmaal op stront af. Ik denk ook dat ik dat stadhuis wat vaker ga bezoeken, er valt er vast meer te beleven.

1 januari 2001, het eiland Aruba beleeft een belangrijke primeur met de invoering van de Algemene Ziektekosten Verzekering (AZV). Aan deze invoering was een lange, soms bittere, politieke strijd vooraf gegaan, maar op die eerste januari was het dan eindelijk zover. Als enige land in het Nederlandse koninkrijk kon Aruba zich beroemen op een echte volksverzekering.

Het idee van een volksverzekering die toegankelijk was voor iedereen ontstond al in 1987. Ook in Nederland werd er eind jaren 80 nagedacht over een dergelijke verzekering. In opdracht van het kabinet Lubbers, bracht een comissie onder leiding van toenmalige Phillips topman Wisse Dekker, het rapport ‘bereidheid tot verandering’ uit. De hoofdzaak van het rapport was dat er één basisverzekering moest komen met een verzekerd basispakket dat 85% van de bestaande voorzieningen zou omvatten.

Ook in de huidige Nederlande politiek wordt nog steeds gesproken over de invoering van een dergelijke volksverzekering. Maar verder dan de AWBZ en het ziekenfonds is het hier nog niet gekomen.

Voor de invoering van de AZV op Aruba was er net als nu nog in Nederland sprake van uiteenlopende regelingen voor verschillende groepen. Zo hadden de ambtenaren hun eigen verzekering, waren er particuliere verzekeringen en sloten  werknemers verzekeringen af via hun werkgevers. Particuliere verzekeraars hadden veel macht en sloten vaak ouderen of chronisch zieken buiten. Voor werknemers van de grote bedrijven was het in veel gevallen mogelijk om collectieve verzekeringen af te sluiten bij de verzekeraars waarbij ook de gezinsleden werden verzekerd, maar gezinsleden van werknemers uit het klein- en middenbedrijf  hadden deze luxe niet en moesten voor veel geld particuliere verzekeringen afsluiten.

Er was wel de pro-paupere kaart (PPK), bedoeld voor de minder bedeelden. Deze kaart werd uitgegeven door de directie sociale zaken aan mensen die onder een bepaalde inkomensgrens zaten. De overheid had een aantal zorgveleners in dienst die voor een vast salaris mensen die binnen de PPK regeling vielen hulp verleenden. Het nadeel van dit systeem was dat zorgverleners in veel gevallen liever de particulier verzekerden hielpen omdat deze hen meer geld opleverden. Zij kregen voor hulp aan PPK-houders namelijk een vast maandsalaris en het loonde dus niet om deze mensen te helpen, aangezien zij aan het einde van de maand hun geld toch wel kregen. Hierdoor ontstonden voor PPK-houders lange wachttijden en hadden zij slechte toegang tot de zorg.

Een ander nadeel van het oude systeem was dat er weinig inzicht was in de kosten van de gezondheidszorg op Aruba. Dat er veel geld uit werd gegeven was duidelijk, maar waar het geld exact naartoe ging was door de versnippering van verzekeraars niet inzichtelijk voor de Arubaanse overheid. Daardoor was kostenbeheersing bijna onmogelijk.

Naast de financiële nadelen van het PPK systeem was het voor de overheid ook bijna onmogelijk om op medisch vlak inzicht te krijgen in de zorg. Wat waren de trends op het gebied van ziekten en hoe kon de overheid bijvoorbeeld doelmatige campagnes opzetten als niet duidelijk was waar de problemen exact lagen.

Daarnaast konden zorgverleners binnen het oude systeem hoge salarissen binnenslepen doordat er geen enkel toezicht hierop was en ook daardoor stegen de kosten van de zorg op Aruba razendsnel.

Het idee van het oude systeem was dat er met de verschillende verzekeraars concurrentie zou ontstaan. Deze concurrentie zou verzekeraars dwingen de prijzen te verlagen. Maar door de kleinschaligheid van het eiland Aruba, kwam de beoogde concurrentie niet van de grond. Alle verzekeraars moesten toch dezelfde zorgverleners contracteren. In grotere landen zijn er meer mogelijkheden voor concurrentie doordat verzekeraars zorgveleners bij onderhandelingen tegen elkaar uit kunnen spelen. Op Aruba is dat vaak niet mogelijk, zo heeft het eiland bijvoorbeeld maar één neuroloog en valt er voor verzekeraars dus weinig te onderhandelen.

Het principe van de AZV is dat één uitvoeringsorgaan het hele zorgstelsel regelt. Dit was exact wat sommige tegenstanders van de invoering van dit systeem niet zagen zitten. Zij waren bang dat het uitvoeringsorgaan een monopolistische positie zou krijgen. Een ander argument van de tegenstanders van de AZV was dat men bang was dat de AZV teveel onderhevig zou zijn aan de invloed van de -op z’n minst gezegd- dynamische politiek op Aruba en zij maakten zich zorgen dat de AZV speelbal zou worden van allerlei politieke belangen.

De monopoliepositie van de AZV is een bewuste keuze geweest. Door de uitvoering in handen te leggen van één orgaan was het nu eindelijk mogelijk inzicht te verkrijgen in de zorg. In plaats van dat informatie op verschillende plaatsen, op verschillende manieren werd vastgelegd, werd met de komst van de AZV één database opgezet die alle relevante informatie bevatte.
Aan de ene kant kon nu de consumptie van patiënten worden bijgehouden en aan de andere kant de productie en effectiviteit van zorgverleners. Werkzaamheden en kosten van specialisten, medicijngebruik, trends in ziekten kunnen nu uit deze database gefilterd worden.

Doordat er maar één uitvoeringsorgaan is, zijn arsten verplicht om te onderhandelen met de AZVm want alleen gecontracteerde artsen krijgen AZV patiënten toegewezen. Arsten die zich buiten de AZV stellen kunnen op Aruba niet in hun levensondethoud voorzien, aangezien de toeristische sector niet voldoende patiënten voor hen genereert. In de praktijk betekent dat dat dit systeem de AZV in staat stelt om artsen aan te spreken op hun effectiviteit. Als er een arts is die bijvoorbeeld veel vaker doorverwijst dan zijn collega’s, dan kan deze arts hierop worden aangesproken. Verbeteren de prestaties niet, dan kan de AZV het contract met de arts verbreken. Voor de komst van de AZV, was dit met de vele zorgverzekeraars, die ook niet samenwerkten, onmogelijk.

Wat betreft het tweede argument van de politieke inmenging is wel een poging gedaan om de AZV te beschermen, door in de Arubaanse wet een aantal waarborgen op te nemen zodat de politiek minimale invloed zou hebben op het uitvoeringsorgaan. Zo had de overheid in het bestuur van het orgaan maar een beperkt aantal zetels (geen meerderheid) en had de minister van volkgezondheid over de bedrijfsvoering van de AZV geen enkel zeggenschap.

In 2004 echter heeft de huidige Arubaanse regering deze maatregelen teruggedraaid en daarmee een grotere invloed verkregen op de AZV.  Dit was mogelijk doordat de politieke partij Movimiento Electoral di Pueblo (MEP) bij de verkiezingen in 2001 een absolute meerderheid in het parlement verkreeg en het lukte hen op die wijze de verandering in wetgeving door te drukken.

Hoewel de discussie over de invoering van een volksverzekering al rond 1987 ontstond werd tot deze invoering uiteindelijk vrij plotseling overgegaan. Deze snelle invoering had een politieke grondslag. 2001 was een verkiezingsjaar en de regering wilde de AZV rondkrijgen vóór de verkiezingen aanvingen. Het was voor de Arubaanse Volks Partij (AVP) de laatste daad voor zij de macht over moesten dragen aan de MEP. Door die plotselinge invoering, waren een aantal voorbereidingen niet volledig afgerond. Zo hadden bij invoering niet alle inwoners van Aruba een AZV pasje, het pasje dat nodig is om je te legitimeren en van de zorg gebruik te mogen maken.

Ook was het door de overhaaste invoering van de AZV niet gelukt om met alle zorgverleners al contracten af te sluiten. Dit was op zich niet zo gek. Het ziekenfonds systeem in Nederland werkt ook met dergelijke contracten en hier had het zo’n 20 jaar geduurd voordat die invoering rond was. Op Aruba lukte het dat eerste jaar dus niet om de onderhandelingen met de zorgverleners over hun contracten helemaal rond te krijgen.

Naast de nadelen die de snelle invoering van de AZV met zich meebracht, was er ook een ander probleem. De kosten die waren beraamd voor invoering van de AZV bleken niet nauwkeurig. Dit was in principe ook niet haalbaar omdat de overheid nu juist geen inzicht had in de kosten van de zorg door de versnippering van verzekeraars. Al heel snel bleek dat de kosten voor de AZV veel hoger zouden komen te liggen dan men op basis van oude gegevens voorspeld had. Dat de regering de kosten zo laag had ingezet was daarnaast ook een politieke beslissing: om de werkgevers in te laten stemmen met de AZV hadden zij de kosten enigszins geflatteerd. Doordat de AZV in het eerste jaar niet voldoende inkomsten genereerde, ontstonden er grote tekorten.

AZV genereert zijn inkomsten uit een premie die wordt betaald door de werkgever van 6,5% van het brutoloon, een premie die wordt betaald door de werknemer van 1% van het brutoloon en daarnaast verstrekt de overheid vanuit de staatskas een zogenaamde landsbijdrage aan het AZV-fonds. In het eerste jaar lag het percentage voor de werkgeversbijdrage vele malen lager, waardoor de AZV in de problemen kwam. Intussen zijn de percentages bijgesteld en zijn er ook andere maatregelen genomen om de kosten van de AZV te drukken.

De toekomst van de AZV staat net als in Nederland in het teken van kostenbeheersing en verbetering van de kwaliteit van de zorg. Anders dan in Nederland is echter dat dit niet zozeer bereikt wordt door bezuinigingen maar door verbetering van de effectiviteit van de bestaande zorg.

Zo is er in 2004 een zogenaamde positieve medicijnenlijst ingevoerd. Op deze lijst staan generieke medicijnen die door de AZV vergoed worden. De prijzen van deze medicijnen liggen vele malen lager dan van merk-medicijnen. Dit is een gevolg van patentwetgeving. Wanneer een patent op een medicijn vervalt, mogen andere fabrikanten het medicijn ook gaan produceren. Dit doen zij meestal voor minder geld dan de patenthouder die er gebaat bij is om in de tijd dat het bedrijf het patent voert, de prijs zo hoog mogelijk te houden.

Daarnaast zijn de salarissen voor specialisten die met de AZV werken nu begrensd en kunnen zij niet meer verdienen dan een maximum van 295 000 euro per jaar. Voorheen verdiende een aantal Arubaanse specialisten door hun monopoliepositie een absurd hoog salaris. De AZV heeft aan deze praktijken, die ten koste gaan van de patiënt, een einde gemaakt.

Een andere manier om de kosten te beheersen iseen eigen bijdrage voor patiënten. De bedoeling van deze eigen bijdrage is het verhogen van de drempel naar de zorg. Deze actuele discussie heeft een politieke lading in verband met de verkiezingen van september 2005. En zal waarschijnlijk pas na de verkiezingen tot beslissingen leiden.

Ondanks de kinderziektes die de AZV geleden heeft bij invoering, kan er toch van een groot succes voor Aruba worden gesproken. De AZV zorgt ervoor dat iedereen toegang heeft tot de zorg op het eiland en met de brede dekking die de AZV biedt, staat deze gelijk aan datgene wat in Nederland binnen het ziekenfonds wordt geboden.

Daarnaast heeft de AZV ervoor gezorgd dat de betaling van de zorg op het eiland eerlijker geschiedt. Door de procentuele bedragen die aan premies moeten worden betaald, wordt rekening gehouden met de draagkracht van de bevolking. Ook voor Nederland is een dergelijke volksverzekering absoluut een optie. Alleen al gezien het feit dat de AZV met dezelfde dekking de bevolking minder kost. In Nederland zo’n 9% van het Bruto Binnenlands Product (BBP) en op Aruba ‘slechts’ 6,5%, is de invoering van een dergelijk systeem het overwegen waard.

Voor oplossingen voor de hoge kosten van de gezondheidszorg in Nederland hoeven wij dus niet ver te kijken, maar kunnen wij gewoon binnen ons eigen koninkrijk blijven.

“Er is nog ruimte op rechts voor een serieuze partij,” dat riep Wilders een tijdje terug al. Vandaag maakte de man die de weg naar de kapper niet durft te vragen bekend dat de belangrijkste punten van zijn nieuwe partij integratie en immigratie zullen zijn. Want dat is wat rechts deze dagen inhoudt: een “harde”, ongenuanceerde en vaak idiote aanpak van niet-blanke Nederlanders.

Volgens de laatste polls zou de partij van Wilders het nog goed doen ook. SCHAMEN JULLIE JE NIET HOLLANDERS? (Hollanders ja, in tegenstelling tot Nederlanders, want dat ben ik zelf ook). Schamen jullie je niet dat zoveel van jullie staan te juichen als de eerste de beste idioot iets negatiefs (maakt niet uit wat als het maar negatief is) roept over de allochtone medemens. Een medemens die in de politiek slecht vertegenwoordigd is en dus zelden de kans krijgt om terug te roepen. Een groep die alleen maar voor tv-programma’s wordt uitgenodigd wanneer zij iets extreems te zeggen hebben, gebrekkig Nederlands spreken of volslagen idioot zijn (kan ook een combi zijn van die 3 zaken).

Schamen jullie je niet om het woord allochtoon te pas en te onpas en altijd in negatieve zin over de tafel te smijten, terwijl daadwerkelijk niemand exact weet over wie jullie het hebben: Arubanen? Koreanen? Turken? Marokkanen? Somaliër? Amerikanen? Ghanezen? Belgen? Wie o wie? Maar ondertussen zijn de kwalificaties en oordelen over deze �allochtonen� niet voor de poes.

Schamen jullie je niet om je op de borst te kloppen over dat je zo tolerant bent. Hoe krijg je het over je lippen???? Ik heb in andere landen gezien hoe jullie “getolereerd” worden en gek genoeg reageren jullie exact hetzelfde als die duistere allochtoon hier in Nederland: jullie trekken naar elkaar toe, weigeren boerenkool met worst op te geven en om koninginnedag en kroketten los te laten. Sommige van jullie wonen al 20 jaar op Aruba en spreken nog STEEDS geen woord Papiaments ( en nee, Aruba is geen kolonie meer van jullie, doe ‘s een inburgeringscursus man!) En dan waren jullie nog niet eens uitgenodigd naar die landen waar ik nu over spreek.

BAH! Wat is er met dit land aan de hand? En kom nu niet aanzetten met jullie favoriete onzin: “ga dan terug naar je eigen land”. Nederland IS mijn land. Utrecht IS mijn stad!
Sta ik laatst op iemand te wachten, komt er zo�n tolereerder langs met de vraag of ik moslim ben. Ik zou daadwerkelijk niet weten waarom ik dat zou zijn, op Aruba zijn maar weinig moslims namelijk. Maar goed, ik antwoord ontkennend, waarop hij zegt: IK vind jou echt fantastisch. Je bent zo geïntegreerd (dit alles werd mij met een onverstaanbaar Maastrichts accent gemeld)!

Ik kon die lul wel een mep verkopen. Ik ben helemaal niet geïntegreerd namelijk. Nog geen miljoenste van een procent. Ik ben hier geboren en getogen, dus integreren was niet nodig. Mijn God, Nederland word wakker! Anders ga ik uitburgeringscrusussen aanbieden en dan komen jullie erachter dat voormalig-Nederlanders veel vervelender kunnen zijn dan toekomstige!

Dear George,
I sincerely hope this letter finds you in excellent health. Being the president of the last great superpower can’t be an easy task. The vast realm of responsibilities one must juggle in such a position, where one decision affects millions, are unimaginable to an average Joe )Jane in my case) like me. How do you do it George? What’s the secret to your success? How did the most frowned upon president in American history get re-elected?

Was it your strong words after September 11th? Was it your talk of the “axis of evil” that impressed the millions who voted you back into office? Most of us here in the old country saw Michael Moore’s movie Fahrenheit 9/11. and I have to say George, your initial reaction to the attack on the Twin Towers wasn’t very impressive: sitting in a classroom, staring blankly into space, obviously lost while thousands lost their lives. No, us old country folks weren’t very impressed at all. But maybe the majority of Americans don’t have access to Michael Moore’s movies, or maybe your relatives at FOX helped you out yet again by bashing Moore and everything to do with him and his movies? It must be great to have friends in high places George.

But maybe forcing the world on your side wasn’t what prolonged your presidency. Maybe defeating you and your father’s greatest enemy had something to do with it. Maybe Saddam is the answer here. Look George, I’m glad he’s gone, but let’s be honest here: there were no weapons of mass destruction in Iraq. We both know that and so did Richard Clark, your favourite man at the FBI at that time and head of the counter-terrorism department. Boy, did you piss him off. So much so that he decided to write a book about you and this whole affair. It must have taken much more of an effort to discredit this thoroughbred  American though. No longhaired hippie fighting for the lefties, but a true patriotic descendant of Uncle Sam himself. You must have succeeded though, because here you are: more president than ever.

But then maybe it’;s not in the details at all. Maybe the answer is to be found in the overall picture. You’re a bit of a religious fanatic, aren’t you George? Since you have come into office America is more conservative than ever. Gay rights, abortion rights, stem cell research, drug policies and many more “lefty” issues have been jeopardised. America was never at the front lines when it came to rights for anyone other than white, conservative males, but at least under Clinton’s rule you guys were getting somewhere. Not anymore! And this holier than thou attitude  of yours appears to appeal to middle America.

Now if your religious fanaticism would end at the borders, it wouldn’t be so much of a problem. But that’s too much to hope for, isn’t it George? Since your rise to power many funding programs to third world countries have been cut off. Mostly to institutions helping women with birth control and other such ‘trivial’ matters. These clinics provide women with sex education, birth control and sometimes abortions. And we can’t have that now can we George? These women have almost no rights in the male dominated societies and other than the clinics no access to birthcontrol means like the pill. Did I mention there are poor countries? When you cut off  funding for these clinics, women are essentially forced to have endless amounts of babies they can’t afford to raise. Well George, as long as you have conservative America backing you all the way, who cares right?!

I don’t know what the key to your success is. I hope your next political opponent finds it though. And I also hope I’ll get to live through the next 4 years. After that you’ll just be a bad memory. Like the dreams I have when I go to sleep on a much too full stomach: scary as hell, but once you wake up, soon forgotten.

De politiek wordt steeds gekker. Nu praten de CDA en de VVD met de SGP en Christen Unie. Over kiezersbedrog gesproken zeg. De SGP, een partij die vindt dat vrouwen geen stemrecht zouden moeten hebben en de Christen Unie een partij die vindt dat wij ons softdrugsbeleid, euthanasiewet en ook de legalisering van bordelen terug zouden moeten draaien. Is dat Nederland? Is dat een vertegenwoordiging van de Nederlandse cultuur en de Nederlandse normen en waarden waar iedereen zo vol van is? Beginnen net langzamerhand andere landen (na veel onderzoek) hun softdrugswetgeving aanpassen richting het Nederlandse model, krijgen wij hier de Christenridders als regering. Dat gaat natuurlijk nooit goed.

Los daarvan wordt er constant geroepen dat de Islam zo fout is omdat kerk (moskee) en staat niet worden gescheiden in de Sharia. Ik begin me ook zorgen te maken over de scheiding van kerk en staat als SGP en de Christen Unie mee zouden gaan regeren.

Al met al vind ik het een zeer slecht idee.

Aan de andere kant weet ik ook wel dat de kans bijzonder klein is dat het doorgaat. En ondanks het feit dat ik het een slecht idee vind, vind ik dat ook wel weer jammer. Het is mijn hoop namelijk, dat als zo’n constructie door zou gaan, dat mensen eindelijk zullen zeggen: Nu is het Genoeg! De politiek is aan het sollen met het volk. En dat doen ze al een tijdje. Ergens moet een grens worden getrokken. Was dit 1983 geweest, dan was dat allang gebeurd. Dan waren al 1000en mensen de straat opgegaan om te laten zien dat ze het zat waren. Maar ja, die tijd is duidelijk voorbij. Mensen zijn nadrukkelijk apathisch. Er moet nu veel meer gebeuren om mensen de straat op te krijgen. Ik hoop dat Rouwvoet het WEL voor elkaar krijgt!