Het is bijna 1 juli. 1 juli, de dag dat mijn leven zonder stappen, borrelen en buitenshuis feesten van start gaat. Niet omdat ik zwangerd ben en ook al niet eens omdat ik pas getrouwd ben. Zelfs niet omdat ik per 1 juli opeens saai of oud ben (per 12 juli ben ik dat laatste wel). 1 juli gaat het achterlijke horeca rookverbod in.

Belachelijk wat mij betreft. Niet zozeer dat er tenten zijn waar niet mag worden gerookt. Wel dat er geen tenten meer zijn waar het wel mag. Niks keuze, gewoon niet. Gek is dat, voor iets wat je nog wel in de winkel mag kopen. Waar je nog wel scheuten belasting over mag betalen. Maar het consumeren ervan…nee, dat mag niet.

Waar ik me vooral aan stoor, is het lage democratische gehalte van het geheel. In 2006 kreeg ons aller Geert Wilders 5,9% van alle stemmen. Algemene consensus onder de idioten die voor hem stemden, maar ook onder een groot aantal van de idioten die contra hem stemden, was dat hem- door het aantal stemmen dat hij had gehad – geen strobreed in de weg mocht worden gelegd. We moesten hem serieus nemen, want er hadden zo onwijs veel mensen voor hem gekozen, die mochten we absoluut niet diskwalificeren. Nee, dat zou ondemocratisch zijn.

In Nederland rookt zo’n 30% van de bevolking. Niet van de stemmers, niet van de kiesgerechtigden, maar 30% van de bevolking van boven de 12 jaar. Hoewel dit dus een democratisch relevante groep is, worden de rechten van deze groep met voeten getreden. Als je op je werk nog een rookplek hebt, ben je meestal gedwongen om die te delen met zo’n 800 andere mensen. Als je op je werk naar buiten kan, ben je meestal gedwongen de hoek om te gaan. En als je zo dom bent geweest een relatie te beginnen met een niet-roker of erger nog – een ex-roker – loop je de kans dat hetzelfde regime bij thuiskomst ook geldt.

Maar goed, die 30% wint het ruimschoots van de 600 000 mensen die op Rite hebben gestemd en de 5,9% die op Greetje heeft gestemd. Als wij die idioten serieus moeten nemen en niet mogen diskwalificeren. Dan lijkt het mij dat rokers – waaronder toch grote denkers zaten – op z’n minst dezelfde behandeling moeten krijgen. Tijd voor de partij van de peuken.

Met de invoering van de nieuwe tabakswet in november van 2002 werd de jacht op rokend Nederland officieel geopend. Onder invloed van het Amerikaanse anti-rookbeleid was er al veel langer sprake van een steeds negatievere houding tegenover het roken, maar nu was ook in Nederland het gevoel tot wet gemaakt.

Maatregelen zoals een verbod op roken in openbare gebouwen, op stations, in treinen en uiteindelijk het recht op een rookvrije werkplek, maken de nog rokende Nederlander tot opgejaagd wild waarvoor elke niet-roker een jachtvergunning lijkt te bezitten. Ook het stelselmatig verhogen van de prijs van de rookwaar behoort tot een van de tactieken gehanteerd door de overheid om rokers tot stoppen te dwingen.  

Naast de Nederlandse tabakswet, spelen ook Europese wetten een rol in deze kwestie. De Eu heeft zich voorgenomen het aantal rokers te doen dalen en heeft in dat verband goedkeuring uitgesproken over een aantal verregaande maatregelen op dat gebied. Zo mogen de benamingen light en medium niet meer worden gebruikt en is het verplicht om op pakjes sigaretten duidelijk te vermelden dat roken dodelijk is en allerlei aandoeningen kan veroorzaken.

De gecombineerde inspanning van de nationale en Europese overheid beginnen langzamerhand hun vruchten af te werpen. Het aantal rokers in Nederland daalt gestaag en zal in de komende jaren naar alle waarschijnlijkheid blijven dalen.

De wetgeving ten aanzien van roken zorgt naast wettelijke middelen om het roken tegen te gaan, ook voor een verandering van houding ten aanzien van deze gewoonte. Waar we er vroeger ‘samen nog wel uit kwamen’, is er nu duidelijk sprake van een stijgende intolerantie tegenover rokers. Niet-rokers generen zich steeds minder om rokers flink de les te lezen en zelfs te schofferen. Deze vorm van sociale druk leidt ook tot vele stoppers onder de rokersbevolking.

Voor de toekomst zal de anti-rook trend naar alle waarschijnlijkheid doorzetten. De gewoonte zal steeds duurder en sociaal onacceptabeler worden en sigarettenfabrikanten zullen zich in de nabije toekomst steeds meer gaan richten op markten die nog wel groeien, zoals de derde wereld landen, waar overheden belangrijkere zaken aan het hoofd hebben dan het vervolgen van rokers. In Nederland gaat nu de eerste sigarettenfabriek al sluiten en in de nabije toekomst zullen er zeker meer volgen.

Het ontmoedigingsbeleid van de Nederlandse overheid is feitelijk bijzonder hypocriet. Zou de overheid roken daadwerkelijk uit willen bannen, dan zou een algeheel verbod meer op z’n plaats zijn dan het spekken van de staatskas, met geld van mensen die naar alle waarschijnlijkheid niet lang genoeg zullen leven om een pensioen te claimen. Tot een dergelijk verbod zal het echter niet snel komen. De belangen van zowel de overheid zelf, als de sigarettenfabrikanten zijn veel te groot om een verbod te legitimeren. Daarnaast zou zo’n verbod ook contraproductief kunnen werken en dan voornamelijk onder de jeugd. Datgene wat verboden is heeft een grote aantrekkingskracht op schoolgaande jongeren.

Zo is er onlangs in Duitsland getracht een totaal verbod op roken op scholen op te leggen. Leerlingen (maar ook docenten) lappen dit verbod massaal aan hun laars.   Toch zet de Duitse regering de maatregel door. Nederland heeft altijd een meer pragmatische insteek gehad wanneer het gaat om ongewenst gedrag of gewoontes. Niet verbieden, maar reguleren is in Nederland het motto. Ook op het roken probeert de overheid steeds meer grip te krijgen, zonder tot een daadwerkelijk verbod over te gaan.  

Verstokte rokers zullen zich voorlopig weinig aantrekken van de nieuwe sfeer in Nederland. Maar een hele generatie jongeren groeit op met het idee dat roken niet alleen ongezond, maar ook sociaal ongewenst en onaantrekkelijk is. Deze generatie zal veel minder geneigd zijn om met de gewoonte te starten. Dus hoewel het aantal rokende jongeren tot 2000 nog flink steeg, zal in de toekomst onder invloed van de nieuwe wet- en regelgeving naar alle waarschijnlijkheid het aantal jonge rokers dalen.

Nieuw ingestelde wetten rond het thema roken volgen erlkaar sinds de nieuwe tabakswet in rap tempo op. Zet deze trend zich voort, dan zal in 2010 roken in Nederland nog niet uitgestorven zijn, maar steeds meer op z’n retour bij jong en oud. De generatie rokers die nog het idee hadden dat roken niet ongezond en zelfs stoer was, begint langzamerhand uit te sterven en de nieuwe generatie zal – naast het feit dat sigaretten voor hen onbetaalbaar zijn- ook door de sfeer niet geneigd zijn de eerste sigaret op te steken.

We kunnen de sigaret als sociaal fenomeen vaarwel beginnen te zeggen. Voor zolang het nog kan steken ik nog maar 1 op, want wat mij betreft moet roken mogen!

Ik begon mijn verhaaltje van deze week over het weer. Ik kon zou gauw niks bedenken om over te schrijven en dan kom je al gauw bij het weer uit. Bij wijze van rookpauze surfte ik even lui langs wat Marokkaanse sites. Overal was het verhaal van de jonge Marokkaanse man die was neergeschoten in Antwerpen het nieuws dat alles overheerste. Logisch op zich. Mooi ook, dat men zich solidair toont naar de Marokkanen in België. Toch had ik er geen lekker gevoel bij. Uiteraard is het vreselijk wat er is gebeurt. Vreselijk omdat er een mensenleven is verloren. Het verhaal erachter ken ik verder niet. Maar eigenlijk maakt dat niet eens zoveel uit. Er is een jongeman van 27 jaar dood. Er zijn 2 ouders die hun zoon nooit meer in leven zullen zien. Een nachtmerrie. Maar bij het zien van de beelden van de rellen die erna uitbraken gaan er toch een aantal alarmbellen rinkelen. Ik begrijp namelijk niet waarom er rellen uitbreken. Omdat het een racistische moord was? Maar worden mensen er minder racistisch van wanneer een hele grote groep de straat opgaat en al schreeuwend en intimiderend de wijk doorgaat? Omdat het zinloos geweld was? Verdwijnt zinloos geweld wanneer mensen hun verdriet uitten door op die manier de straat op te gaan?

Vervolgens is er de dienst voor het slachtoffer, waar heel politiek België een poging doet om een wit voetje te halen bij de allochtone bevolking van het land. Ik wil niet beweren dat het ze ECHT niks kan schelen. Maar aan de andere kant worden er wel meer mensen doodgeschoten neem ik aan (of is België zo vrij van criminaliteit dat er nooit iets gebeurt) toch zie je de politiek dan ook niet opdraven. De oprechtheid spat er wat mij betreft dan ook niet echt af. Na diezelfde dienst breken er bijna weer rellen uit. Pas wanneer de vader van slachtoffer de mensen vraagt te kalmeren wordt het weer rustig en kan de tocht voor de jongen wiens leven hem zo wreed is ontnomen worden vervolgd.

En dan is er nog Abou Jahjah wat ik tot noch toe van en over deze meneer gelezen heb geeft mij niet bepaald een positief beeld over de beste man. En zijn idee om Arabisch de 4e taal van België te maken vind ik ronduit belachelijk. Voor zover ik weet zijn er al de nodige problemen rond de eerste 3 talen, los daarvan draagt het niet echt bij aan de integratie van allochtonen in België. En wat zou de volgende stap zijn? Turks als 5e taal. Somalisch als 6e? Integratie moet van beiden kanten komen, maar dat gaat wat ver lijkt mij.

Ook de toon op de sites die ik tegenkom staat mij bij vlagen tegen. De toon is bijna triomfantelijk: “zie je nou dat niet alleen wij slecht zijn dat niet wij degene zijn die zinloos geweld plegen”. Ik snap die toon wel, na alle negatieve berichtgeving aan het adres van de Marokkaanse gemeenschap is het bijna rechtvaardig dat er aan de andere kant van het hek zoiets gebeurt. Maar hoewel ik het begrijp, vind ik het niet gepast triomfantelijk te zijn over het lijk van een mens.

Wat mij betreft is het simpel. Een zieke man heeft een jonge man van het leven beroofd. Wanneer blijkt dat de moord racistische motieven had, neemt dat niks af aan de feiten en ook niet aan het verdriet van de familie. Geweld is altijd zinloos wat mij betreft. En deze moord is enkel politiek verworden door de mensen die er eigenlijk niks mee te maken hebben. Heb wat respect voor de doden. En wil je toch een tocht houden, doe dat dan in de gepaste stilte die hoort bij zo’n daad van geweld.