Toen ik ooit psychologie studeerde, leerde ik natuurlijk over de klassieke conditionering van de kwijlende hond van Pavlov. Interessant enzo hoor. Maar véél interessanter dan de viervoeter van Pavlov vond ik altijd de vliegende ratten (aka duiven) van Skinner.

Skinner voerde in zijn experiment zijn duiven op willekeurige momenten. De duiven legden ondanks de willekeur van de voedermomenten toch een verband tussen wat ze deden en het krijgen van voedsel. Hierdoor ontwikkelden ze hele rare gedragingen. Zo was er één duif die elke keer rondjes tegen de klok in ging lopen, in de hoop dat dat eten op zou leveren. Een ander duwde zijn hoofd steeds in de hoek van de kooi om voer los te krijgen. Oftewel: de duiven bleken nogal bijgelovig.

Maar daar staan duiven natuurlijk helemaal niet alleen in. Voordat ik gisteren de voorbeschouwing van de wedstrijd Nederland – Spanje opzette, liep ik stiekem in mijn hoofd een checklist af: is voor zover mogelijk alles in huis hetzelfde als bij de wedstrijd tegen Brazilië? Stiekem omdat ik natuurlijk wel weet dat ik slimmer hoor te zijn dan een duif. Maar ja, je weet het maar nooit. Dus schonk ik een bacardi jus in. Deed ik dezelfde slippers aan. Trok ik de gordijnen dicht. En ging ik op elk spannend moment toevallig plassen (we scoorden bij de vorige wedstrijd net toen ik dat deed namelijk).

Het klinkt net alsof er in mijn denken een echt systeem zat.

Maar schijn bedriegt. Want bij 0-0 en geen effect van al mijn zorgvuldige voorbereidingen besloot ik nieuwe regels te verzinnen. Eerst Niet kijken toen het spannend werd. Toen dat ook niks opleverde, mezelf juist wél dwingen om te kijken als het spannend werd. Opstaan wanneer Oranje de bal had. Juist blijven zitten, maar dan met maar 1 been op de grond. Als je om die duiven als moest lachen, dan had je van mij echt de slappe lach gekregen. Ik stuiterde van ellende van de ene naar de andere kant van de kamer.

Het heeft allemaal niet mogen baten. Geen gouden beker voor Nederland. Geen lange neus naar Spanje. Geen feest in alle straten.

Het zou mij helemaal niks verbazen als dit hele WK één groots opgezet psychologisch conditioneringsexperiment was. Ik ben er alleen nog niet uit of het uit wraak door een stel duiven is georganiseerd of een stel psychologen. En voor het komende EK moet ik nog verzinnen hoe ik er thuis voor ga zorgen dat we winnen. Want dat het met een betere tactiek (andere slippers?) moet lukken, dat staat vast!

Okay, ik heb een brulshirt, een voetbalhoed, oranje beenwarmers en een knaloranje legging. Ik heb niks van deze zaken ook echt aangetrokken, maar ik heb ze wel. Ik ben er dus klaar voor. Jezus wat een stress kinders. Luister, het oostblok gaat er al vandoor met het Eurovisie. Ik vind dat wij dan het EK mogen hebben. Je kan nu eenmaal niet alles hebben in dit leven.

Veel plezier straks!

De turken gaan uit hun dak….en gelijk hebben ze. YEAH!

En nu wij nog!

Zo’n EK is best geinig. Niet alleen is er eindelijk wat op tv, maar als we zo goed spelen als we nu doen (ik zeg “we” – ik speel uiteraard mee vanaf de bank) geeft het je ook de kans je polonaise te oefenen, je oranje beenwarmers te dragen en die gekke hoed op te zetten, zonder dat je écht opvalt. Daartegenover staat een erg groot nadeel. Na elke wedstrijd ben ik een dag of 4 een echte, onvervalste, bijna onaanspreekbare zombie. Met maar één doel voor ogen: vet voer. Niet alleen killing voor mijn dieet, maar zoals je wel hebt gemerkt ook voor mijn weblog.

Nu is dat laatste nog wel te verdragen. De rest van de wereld in de 4 dagen overigens veel moeilijker. Feit is dat zo’n wedstrijd kijken én de nasleep onvervalste topsport is. Niet alleen heb ik bij een van de goals mijn bil genkneusd van het opspringen, maar bij een volgend goal heb ik mijn duim tussen de balkondeuren geslagen bij het dichtdoen. Die had ik namelijk open gedaan om heel hard GOOAAAL over de binnenplaats te kunnen roepen (schreeuwen doe ik niet, zo ben ik niet opgevoed heur).

Blessures, uithoudingsvermogen, topsport zeg ik. En dan zijn we nog niet eens bij de finale. Maar we komen steeds dichterbij. En die Russen moeten we ook hebben. Die winnen het Eurovisie al. Je kan niet alles winnen.

Waarom zit Balkenende daar dan? Wat is dat? Waar is Wimlex. Die kan écht de polonaise. Cruijff kan z’n lachen nog maar nét inhouden.

GOOOOOOAAAAAAAALLLL

GOAAAAAAAAAAAAAL

FOK JOU FRANKRIJKQ!!!!

GGGGOOOOOOOOAAAAAAAALLLLLLLLL

AAAAAH we scoren…ik ook….WAAAH

Heb ik dat. Trouw ik met een van de drie mannen in Nederland die niet van voetbal houdt. Niet eens gelegenheidsfan is zoals ik. Dus zit ik hier nu – 10 minuten voor de start van de wedstrijd – in mijn eentje op de bank. Hij naar de sportschool, ik aan het EK-en.

Eigenlijk moet ik blij zijn. Mijn vader is zo’n man die van voetbal houdt. Elke zondag ging die ene tv die we hadden (ja die kreeg je toen nog niet gratis bij een zak chips namelijk) zo ongeveer de hele dag, of wat voor mijn begrip de hele dag was, op Studio sport. Oh wat haatte ik die kleine mennekes (het was ook geen grote tv) die dat stomme balletje aan het rondschoppen waren. En hoewel ik mijn vader natuurlijk niet haatte, vond ik zijn druktemakerij wel retevervelend.

Toen ik uit huis ging, heb ik omdat mijn vader keek, ook een tijd gekeken. Ja, als kind wil je graag goedkeuring van pa en ma. Al ben je dan 18 en doe je je uiterste best om te doen alsof het je eigen originele idee was. Maar toen Ajax (zijn team) begon te verliezen, was het algauw voorbij. Nu ben ik een ongegeneerde gelegenheidsfan. Meer fan van het feesten, dan van het voetbal. Ook al omdat voor zover ik het heb gevolgd, Nederland het helemaal niet zo goed doet deze dagen. Jammer, want dat maakt het feesten ook wel moeilijker.

Maar goed, in mijn eentje op de bank dus. Met een baco, om de spanning – want spannend is het wel – een beetje te verzachten. Dat wordt alleen schelden tegen de scheids. Alleen schelden bij het Italiaanse acteerwerk. Alleen schelden als de bal er net naast gaat.

Ach het leuke van zo’n EK is dat je in je eentje ook niet echt alleen bent. Vanaf mijn balkon zie ik in alle tuinen op de binnenplaats mensen zitten met bier en baco’s. Klaar voor de wedstrijd. Mocht het goed gaan, dan mag ik vast met hun meejuichen!