Picture this: sicily 1924 (old skool reference IYKYK)…
Een zaal vol met bancaire IT’ers en een paar verdwaalde contentcollega’s. Op het podium 3 teams, elk met een eigen positie. Het thema van de dag: hoe kijk je naar AI.
Team 1, de Zoomers: techno-utopians die in AI de oplossing zien voor bijna alles.
Team 2, de Bloomers: positief kritisch, vinden de oplossingen prima, maar willen ze voorzichtig implementeren.
Team3, de Gloomers (niet Doomers): zien zeker mogelijkheden voor AI om dingen beter te maken. Maar willen eerst weten wat “beter” dan is. Oftewel: *wat* en *waarom* eerst, in plaats van *hoe* we het met AI doen. En wie profiteert er eigenlijk van dat ‘beter’, en wie betaalt de rekening ervoor?
Het zal je misschien verbazen dat ik in het team van de Gloomers zat. Samen met mijn collega-Gloomer, kreeg ik de mogelijkheid om de Zoomers te wijzen op het feit dat zij enkel beschreven wat AI in de toekomst theoretisch op zou kunnen leveren, maar opvallend minimaal stil stonden bij de realistische kosten die we als samenleving nu al betalen.
En konden we de Bloomers bevragen over hun redelijke “D66-positie”, die naar ons idee eigenlijk vooral de Zoomers faciliteert: “prima om AI overal in te zetten, maar dan wel wat slomer aub.”
Het was een leuk en levendig debat, goed georganiseerd door collega’s en met een zeer geïnteresseerd publiek.
En ik zal eerlijk zijn: ik voelde me erg thuis in het Gloomer team. Want ja, ik werk met AI. Maar dat betekent niet dat ik blind ben voor de kosten (die vaak uit ons zicht betaald worden, door mensen in andere landen), de ongelijke toegang tot de baten (leuk dat we medische doorbraken maken, maar wie heeft dan toegang tot die medische zorg?) en het idee dat AI alles oplost, terwijl oplossingen allang bestaan, maar de politieke en maatschappelijke wil ontbreekt om die door te voeren.
Een lange zin, I know. En als GenAI dit had geschreven dan was het een lijstje geweest. Maar GenAI is een duur speeltje, dat ik steeds minder inzet als het niet nodig is. Het is niet het antwoord op alles en het ondermijnt z’n eigen bestaan een stuk minder als we dat onthouden.
Zodat we het echt kunnen gebruiken als antwoord op vraagstukken waar enkel AI ons vooruit helpt. Terwijl we collectief de vraag blijven stellen: waar gaan we eigenlijk heen.
Want beweging, is niet hetzelfde als vooruitgang.
p.s: Team Gloomers won met meer dan 90% van de stemmen het debat. Dat stemt me best een beetje positief. Niet in ego-zin, maar dat ik kan constateren dat een kritische blik op AI-inzet de ruimte krijgt. Oh….en ook een klein beetje in ego-zin…jahaaaa
Don’t stress….it’s just me!
I’ve spent over 25 years working in content strategy and digital transformation, which means I’ve seen enough technology hype cycles to be skeptical and enough genuine innovation to stay curious.
Want to talk shop? Do get in touch!
I have a newsletter and it's bearable. Subscribe to read my (Gen)AI articles!
