Houd je vast. Heb je jezelf beet? 24 (!) jaar geleden, schreef ik voor een schrijfwedstrijd mijn eerste essay ooit.
Het onderwerp: de wereld na 11 september.
Mijn schrijven raakte het digitale papier in 2002 en volledig onverwacht, won ik de wedstrijd en mocht ik het in een groot Amsterdams theater voordragen.
Ik was bloednerveus en moest op na Theo van Gogh, die backstage ontwapenend vriendelijk was geweest, maar die eenmaal op het podium de hele zaal woest wist te maken.
Ik overleefde het, de zaal waardeerde het en de jury stak me nog wat veren in de derrière.
Vanavond, las ik dat eerste schrijven nog eens door. We zijn 24 jaar verder in de tijd, ik vroeg me opeens af hoe het toen ook alweer was.
Humour me, mijn allerbeste internetvriendje en lees het zelf: https://lnkd.in/er6tTCYJ
Maar mocht ook gij ten prooi zijn gevallen aan de korte-aandachtsspanne-pandemie die heerst, laat me dan dit zeggen.
11 september 2001, veranderde alles. Niet alleen voor moslims, maar zeker ook voor moslims.
Maar ook voor Nederland en voor dat wat men de “multiculturele maatschappij” noemt.
Alsof er een andere maatschappij is dan gewoon dé maatschappij en alsof we het bonnetje ervan kunnen bewaren en het weer in kunnen ruilen voor die gefantaseerde non-multi-culti-maatschappij.
En sure, ook vóór 11 september, waren er scheurtjes aanwezig. En nogmaals sure, het polderende Nederland had nog veel stappen te zetten op weg naar volwassen gesprekken over ras, integratie (both ways), vrouwen en meer.
Maar de versnelling die de beelden uit Amerika en alles wat daarop volgde, veroorzaakten. Dat is lastig te ontkennen.
Het is 24 jaar na mijn eerste essay. En waar mijn geduld toen nog eindeloos was én ik (en dat verraste me) nog bereid was om mijn bestaansrecht in het Nederlandsche te onderbouwen, voel ik die behoefte anno 2026 al een tijdje niet meer.
Vele lede ogen, vele ongelovige oren later en honderden artikelen over alles wat na dat essay volgde, is mijn geduld met racisme, vrouwen- en homohaat, en moslimhaat op.
De boze burger kan me aan mijn derrière oxideren en de ongeruste hooligan zoekt het maar uit.
Ik heb meer dan 20 jaar hun gejammer aangehoord en het heeft niks beter gemaakt.
Ik richt mijn energie nu primair (maar niet enkel, Vos/streken) op de mensen die net als ik toen, zelfvertrouwen, steun en identiteit nodig hebben, zodat ze weerbaar zijn in wat er nog komen gaat.
Vast alleen maar mooie dingen. Maar just in case, investeer ik ook in een toekomst die minder gezellig is voor wie zichtbaar *de ander* is.
Het heeft een paar decennia geduurd, maar ik heb mijn les geleerd. Yay voor mij.
Don’t stress….it’s just me!
I’ve spent over 25 years working in content strategy and digital transformation, which means I’ve seen enough technology hype cycles to be skeptical and enough genuine innovation to stay curious.
Want to talk shop? Do get in touch!
I have a newsletter and it's bearable. Subscribe to read my (Gen)AI articles!
