De macht van de oude garde

Vroeger, toen ik nog jong was en het leven nog mooi en rimpelloos, was het web een echte vrijplaats. Een plek waar allerlei mensen bij elkaar kwamen die met elkaar voelden dat ze bezig waren met iets moois. Een medium dat de potentie had om de wereld te veranderen en oude machtsstructuren te doorbreken. Het was een spannende tijd, met veel contactgestoorde, maar toch idealistische mensen die het web bevolkten.

Later ging het grote geld zich er tegenaan bemoeien. En net voordat de bubbel barstte, was the sky the limit. Alles kon, groter, mooier, beter, meer programmeurs, meer websites, meer bedrijfsuitjes, meer leasewagens, meer mobiele telefoons en laptops. Meer, groter, beter, het kon niet op. Nog steeds was het een relatief kleine groep die het web bevolkte. Nog steeds waren er veel idealisten. Inmiddels waren er een paar wel rijk geworden. Maar dat was prima.

Vrijplaats

Na het barsten van de bubbel bleef het eigenlijk best leuk. Je sollicitatiegesprek vond niet meer plaats bij de autodealer. Maar je collega’s wisten wel steeds beter waar ze het over hadden en webmanagement en -ontwikkeling begon zich te ontwikkelen tot een serieus vakgebied. Maar nog steeds was het web die vrijplaats. Die plek waar de muziekindustrie op de knieën werd gedwongen, die plek waar de filmindustrie van schrok, de plek waar grenzen die door allerlei corporaties waren opgelegd werden, verdwenen.

Idealisten

Door het web waren we op een punt aanbeland dat we niet meer 3 tientjes neerlegden voor een CD met maar 1 leuk liedje erop. Dat we niet hoefden te wachten tot een televisiebaas besloot dat we Lost mochten kijken. Dat we niet afhankelijk meer waren van bobo’s die voor ons besloten wat we wel en niet mochten zien en wanneer. Nog steeds waren er die idealisten die geloofden in een wereld zonder grenzen en in vrijheid en eigen keuze.

Ontdekking van de hemel

De laatste paar jaar hebben ook de marketeers het web ontdekt. In sommige gevallen is dat een prima ontwikkeling. Van idealisme alleen kun je niet leven, dat wisten de vroege idealisten ook al. Scherpe KPI’s en goede vragen over ROI, kunnen de kwaliteit van het web absoluut ten goede komen. Maar niet alle marketeers die op de webwagen springen horen er ook thuis. En de attitude van de gemiddelde online marketing pipo, ligt wel heel ver bij dat prille begin vandaan.

Andere tijden

Meer dan ooit zijn we aan het belanden in een tijd waarin het web niet langer een vrijplaats is die oude structuren tot nieuwe omzet. Dat is gelukkig niet helemaal weg, het medium is daar voorlopig te krachtig voor. Maar de (veel te weinig gevoerde) discussie over privacy, Facebook die jouw voorkeuren verkoopt, Wehkamp die je klikgedrag volgt tot in de verste uithoeken van het wereldwijde web en je maar blijft stalken met die schoenen die je per ongeluk hebt bekeken. Het zijn tekenen van andere tijden. Betere tijden? Niet echt.

It’s a tragedy to see the dream is over

Het is ook de tijd dat de grote corporaties terug beginnen te slaan. Ja, ze streamen video – maar alleen als je yank bent kun je die uitzendingen bekijken. En onder druk van diezelfde corporaties is er de Franse regering die je je internetverbinding af kan pakken en de Amerikaanse regering die net neutraliteit op de schop zet. En hoewel je maar minimaal savvy hoeft te zijn om torrents van echt álles te downloaden, begint het gevoel dat the good old days voorbij zijn steeds meer te knagen.

Ongerichte discussies

Idealisten zijn er gelukkig trouwens nog steeds. Maar de manier waarop we met hen omgaan en de manier waarop de discussie rondom deze mensen zich afspeelt, is opvallend negatief. De reacties op Facebook capriolen die de privacy op het spel zetten, zijn maar minimaal. Terwijl de discussie rond Julian Assange en zijn Wikileaks vaak gaan over hoe arrogant Assange wel niet is – en veel minder over hoe relevant de door hem gedeelde lekken zijn. Maar belangrijker nog, hoe beangstigend de druk van de Amerikaanse overheid (rechtsstaat anyone?) en een aantal van die eerder genoemde corporaties (Mastercard! Visa! Paypal!) is op de de hele zaak rond cablegate.

Ruimte

Dat de massa het web gevonden heeft, is goed en heeft het web op veel fronten mooier gemaakt. Meer voor mensen, minder voor hardcore techneuten. Door de massale gang naar het web door de gemiddelde Nederlander, is het weer zakelijk revelant geworden (ook na de bubbel) en is er ruimte ontstaan (geld) om niet alleen het web te ontwikkelen, maar ook de broepsgroepen die het maken.

Tegelijkertijd is het web van weleer langzaam aan het afbrokkelen. En hoewel hier en daar offline is geïnnoveerd – ingegeven door ontwikkelingen die online hebben plaatsgevonden – proberen old skool machthebbers  vooral de offline wereld 1-op-1 online te brengen. Zo getuige de reclamefilmpjes die ik Moet bekijken bij sommige filmpjes op YouTube of bij uitzendinggemist.

Oud passen in nieuw

Laat ik overigens benadrukken dat ik wel vind dat al die partijen geld mogen verdienen aan hun producten en diensten. Zo’n rooie rakker ben ik nou ook weer niet of eigenlijk helemaal niet. Maar ik ik had gehoopt – en blijf hopen – dat het web hen zou inspireren tot nieuwe, innovatieve manieren om dat te doen. Toen alle macht in handen was van de muziekindustrie, de uitgevers, de kranten etc., konden ze nog slapend rijk worden. Stinkend rijk zelfs. Nu dat is veranderd, is de decadentie in gevaar gekomen. En met man en macht proberen ze hun old skool modelletjes in te passen in dit (niet zo nieuwe) medium.

Ik maak me soms zorgen over waar het heen gaat met mijn meest favoriete plek. Jij niet dan?

Bonus: Tegenlicht over Wikileaks

Xaviera

Don’t stress….it’s just me!

I’ve spent over 25 years working in content strategy and digital transformation, which means I’ve seen enough technology hype cycles to be skeptical and enough genuine innovation to stay curious.

Want to talk shop? Do get in touch!

www.contentchefs.nl