Traumaverwerking

Een paar dagen geleden schreef ik over de grote hoeveelheid horrorfilms die ik van mijn oma mocht zien en de angst waarin dat resulteerde. In het kader van de eenmalige actie: “verwerk uw trauma’s in 2006″, besloot ik naar aanleiding van die post op zoek te gaan naar de film die mij de meeste angst heeft ingeboezemd als klein kind.

Nu wist ik de titel niet meer, maar de herinnering is nog redelijk vers. Ik moet een jaar of zeven zijn geweest toen ik de film zag. Mijn opa had een of ander videosysteem waarbij je video’s aan twee kanten af kon spelen, zoals plaaten. Video2000 heette die rommel geloof ik en het zou (net als betamax) de toekomst zijn van beelddragers. Thuis hadden we dat soort ongein niet. Dus wanneer ik bij mijn oma was, keek ik video na video. Deze avond zaten we met z’n allen te kijken. Mijn opa, mijn oma, mijn jongste oom (die toen nog thuis woonde) en ik. Op het doosje van de video stond dat de film geschikt was voor 16 jaar en ouder. Ik kan me nog goed herinneren dat ik heel stoer keek terwijl ik zei:”Nou oma, dan gaan ze zeker zoenen ofzo, dat mag ik heus wel zien.” Daar was mijn oma het mee eens en het kijken ging van start.

Een groep mannen vaart door de mist naar een hotel. Elk van de mannen kijkt boos en heeft kettingen en ander slagspul bij zich. Eenmaal aangekomen bij het hotel breken ze de deur open bij een van de gasten. De man is een megacreepy schilderij aan het schilderen wanneer ze binnenvallen, met daarop een dor landschap met allerlei doden erop.

De mannen hebben een conversatie die ik me nu niet meer kan herinneren, maar het eindigt ermee dat ze de hotelgast met kettingen vreselijk verminken en daarna een soort zoutzuur in zijn gezicht gooien. Ze slaan spijkers door zijn handen terwijl hij nog leeft en hangen hem aan de muur.

Terwijl ik als zevenjarige hiernaar zat te kijken begon het me te dagen dat deze film misschien toch niets voor mij was. Maar mijn jongste (plaaggeest) van een oom zat erbij en ik wilde natuurlijk stoer doen. Ik hoopte dat het ergste voorbij was en dat ze heel gauw zouden gaan zoenen.

In de volgende scène is het jaren later. Het hotel is inmiddels verkocht en de nieuwe eigenaar wil het opknappen. Alles is ok, tot een loodgieter naar de kelder gaat. Het fijne weet ik er niet meer van. Mij is bijgebleven dat de loodgieter op een gegeven moment in een gat in de muur kijkt. Daar hangt nog steeds het skelet van de hotelgast die zo gruwelijk is vermoord. Wanneer de loodgieter dicht tegen het gat aanstaat, steekt het skelet zijn hand uit en pulkt zo het oog van de loodgieter uit z’n hoofd. En niet the subtiel ook he. Dit is een echte blood&gore film!

Ik had genoeg gezien. Ik gaapte heel ovedreven:”Oma, ik denk dat ik ga slapen. Ik ben zo moe.” Ik draaide me om en heb de hele rest van de film gedaan alsof ik diep lag te slapen. Uiteraard was dat niet zo. En deze film heb ik dan ook vooral gehoord en niet gezien.
Mijn pedagogisch onverantwoorde oma maakte het trouwens helemaal bont. Een paar keer probeerde ze me bij een eng stuk wakker te maken. “Xaf, je moet dit echt zien…hij wordt opgegeten door spinnen. Het is echt mooi.” Van je familie moet je het hebben.

Maar goed, na een kleine internetzoektocht kwam ik erachter dat de film “the beyond” heet en van een Italiaanse regisseur is. Ik heb the beyond intussen weer gezien. Het viel nu 14 jaar later allemaal erg mee, maar ik kan me voorstellen dat ik als ukkie echt bang was voor deze film. Mijn trauma ben ik gelukkig kwijt. Wanneer je je angsten confronteert, houden ze meestal geen stand. En dit was toch een van de makkelijkere angsten om te overwinnen. Xaviera 1, trauma 0!

Xaviera

Don’t stress….it’s just me!

I’ve spent over 25 years working in content strategy and digital transformation, which means I’ve seen enough technology hype cycles to be skeptical and enough genuine innovation to stay curious.

Want to talk shop? Do get in touch!

www.contentchefs.nl