Al 6 weken leef ik met iemand die in een constante staat van immense pijn leeft. Zes weken luisteren naar het gekreun van iemand die zoveel pijn heeft dat 400 mg dyclofenac, 400 mg paracetamol, 120 mg morfine en oh ja…voor als het echt niet meer ging: diazepam – niet voldoende is. En dan nóg pijn.
Natuurlijk is pijn veel erger voor degene die het ervaart. En dat was ik niet. Maar pijn is ook vreselijk om te aanschouwen.
Al die weken durfde ik bijna niet wakker te worden. Mijn ogen niet open te doen. Mezelf niet te confronteren met de pijn die mijn geliefde (MIJN geliefde) moest verdragen. Soms moest ik even vluchten. Gewoon even weg. Naar een andere kamer, het huis uit, de stad uit, weg. Maar dan voelde ik me algauw weer schuldig. Wat moest ik nou dragen? Had ik pijn dan? Snel weer terug, in elk geval erbij zijn. In elk geval hem aan het lachen maken. Want dat is tenminste iets.
En dan naar het ziekenhuis.
Eindelijk foto’s. Eindelijk een echte dokter (want even serieus….huisartsen…bah). En na de foto, onverwacht opname in het ziekenhuis. Een operatie. Wanneer? Geen idee.
Je leest het wel eens. Die automatische piloot die mensen weten op te roepen. Die opeens heel slim en snel van alles gaat regelen. Blijkbaar zit hij niet in mijn arsenaal. Geen automatische piloot, maar een droommeester. Alles opeens in slow motion. Langzaam en raar en van een hele verre afstand. Terug naar huis, kleren pakken en snoep kopen (want ziekenhuisvreten is niet te doen). Terug naar het ziekenhuis, nog niks weten en hopen dat hij snel wordt geholpen, snel weer thuis is, snel weer bij mij is.
Want opeens blijk ik een egoïst. Opeens denk ik: “weet je wel hoe leeg het huis is zonder jou?” Maar dat zeg ik natuurlijk niet, want ik wil het niet moeilijker maken. En ik schaam me natuurlijk, maar dat neemt de gedachte niet weg. En natuurlijk is een hernia routine voor die artsen, maar toch ben ik best bang. En natuurlijk moet ik positieve dingen denken, maar dat is nu moeilijk.
Jezus man, ik ben nog niet één nacht alleen en zelfs dat vind ik niks. En hij ligt in het ziekenhuis, tussen zieke vreemden die helemaal niet weten waar hij om moet lachen en hoe hij is.
Verdomme. Ben ik nou een watje als ik moet grienen als een idioot? Waarschijnlijk wel. Maar ja, soms is het gewoon niet anders.
Don’t stress….it’s just me!
I’ve spent over 25 years working in content strategy and digital transformation, which means I’ve seen enough technology hype cycles to be skeptical and enough genuine innovation to stay curious.
Want to talk shop? Do get in touch!
I have a newsletter and it's bearable. Subscribe to read my (Gen)AI articles!
*hele stevige knuffel*
Herkenbaar! Lekker een potje huilen en er dan weer tegenaan! Sterkte, ook voor je lief…
Heftig hoor, fijn dat er nu tenminste schot in zit en ik hoop dat je niet veel nachten alleen hoeft te zitten grienen.
Wat zeg ik; ik wil best een nachtje mee snotteren.
Sterkte!
Heel veel sterkte. Heerlijk door huilen en ik hoop dat er iemand naast je komt zitten die met je meehuilt zonder vragen.
Dank jullie! Het is dan wel virtueel, maar wel heerlijk om even te lezen! Thanks!
((((((((((Xaf)))))))))))
Een virtuele knuffel. Het MOET goed komen. En dat zal ook vast wel. Per slot van rekening zijn hernia’s voor de arts die hem gaat opereren gesneden koek. [Dit is mijn mantra en ik herhaal het in mezelf tot ik het ook voel en geloof]
Zijn moeder
Als je er niet (meer) aan gewend bent om alleen te zijn kan het heekl akelig zijn om vanwege zo’n nare reden ineens wel alleen te zijn.