Ik had gisteren last van de file. Ik heb er last van dat ik het erg druk heb. Ik heb er soms last van dat ik niet kan kiezen welke laarzen bij mijn outfit passen. Soms heb ik last van mijn kat die op mijn toetsenbord gaat liggen wanneer ik moet werken.
Waar ik letterlijk nog nooit in mijn leven last van heb gehad, zijn AZC’s.
Statistisch gezien niet zo gek, want net als de overgrote meerderheid(!) van Nederland woon ik niet in de straat bij een AZC.
Tel daar bij op dat mensen die wel in de buurt van de inmiddels bijna mythische AZC wonen er ook niet allemaal last van hebben en je begint te vermoeden dat het toch gewoon racisme is, al spel je dat tegenwoordig b-e-z-o-r-g-d-e b-u-r-g-e-r en zolang je het met die letters schrijft, moet iedereen zich er, op z’n minst een beetje, naar voegen.
De race to the bottom is al een tijdje bezig en het wordt steeds meer grotesk. Waar Hans Janmaat ooit nog best vermakelijk was, een anomalie die in een relatief veilig landschap het bestuderen waard was.
Maar nu het landschap zelf vergiftigd is en de anomalie in gemuteerde vorm de norm, is de lol er al een tijdje af.
Tijd om eens na te denken over de maatschappij waar we in willen leven en hoe we de grond kunnen ontgiften, want zoals het er nu voorstaat is elke oogst gedoemd te mislukken.
Don’t stress….it’s just me!
I’ve spent over 25 years working in content strategy and digital transformation, which means I’ve seen enough technology hype cycles to be skeptical and enough genuine innovation to stay curious.
Want to talk shop? Do get in touch!
I have a newsletter and it's bearable. Subscribe to read my (Gen)AI articles!
