New year, new me zei ik voor de 26e keer deze eeuw. Vol goede moed en vooral koffie liep ik dan ook richting mijn auto. Vroeg genoeg voor het fijne geluid van krakende onaangeraakte sneeuw die (van boven) binnen een paar stappen mijn net geföhnde haar al bedekte.
Na een weekje op z’n plek en wat ouderwetsch harde sneeuwbuien moest ik goed turen om mijn eigen bak te herkennen. Maar een klik op mijn sleutel wees hem voor me aan.
Zoals altijd – optimist die ik ben- probeerde ik met mijn ruitenwissers de sneeuw te weggen. Zoals altijd, lukte dat totaal niet. Dammit, ik had de ruitenkrabber thuis op de trap laten liggen, precies op de plek waar ik er niks aan had.
In mijn eindeloze luiheid, besloot ik dat er vast nog eentje in mijn kofferbak moest liggen. Ik drukte op de knop, terwijl ik geconcentreerd luisterde (voor de 5e keer) naar The Dark Tower, ingesproken door een stemacteur die mij in zijn ban hield via mijn grote en fijne headset.
Ik stapte uit en tilde de klep omhoog. Zwaarder dan normaal, voelde dat, maar Roland of Gilead (IYKYK) drukte die gedachte direct weg. Heel even hield ik de klep nog vast voordat ik bukte om te turen in de bak.
BAM!
Een harde klap, het gevoel dat mijn hoofd uit elkaar sprong en heel even een compleet gele wereld. Geel? Ja alles was even geel.
FUCK, riep ik vanaf de grond, geveld door de extra zware klep van mijn favoriete Duitser.
De wereld klikte weer terug naar z’n normale kleur. De helende hand van een krachtterm.
FUCK! Schreeuwde ik nog een keer. Maar alle deuren en ramen bleven dicht. Goed geïsoleerd hier, ik bleef alleen. Angstig raakte ik mijn hoofd aan. Het voelde nat. OMG…OMGGG
Heb ik een uitgebreid talent voor drama? Ja! Maar ik was ook net KEIhard op mijn hoofd geslagen door mijn eigen auto én had de wereld van zijn geelste kant gezien he! Ik denk dat ik nog best ruimte had voor extra drama.
Het was echter geen bloed, maar gewoon sneeuw. Duh.
Ik besloot weer in de auto te gaan zitten. Met trillende handen en na een paar infantiele traantjes, vermande ik me: kom op, je bent geen 5.
Ik verwijderde de sneeuw van de auto, schudde mezelf mentaal door elkaar, startte de motor en rolde langzaam richting mijn afspraak.
Twee straten verder realiseerde ik me, kotsmisselijk nu, dat het best eens verstandig zou kunnen zijn om helemaal nergens heen te gaan. Ik rolde weer terug, parkeerde de auto (die ik niks kwalijk neem) en wandelde licht wankel mijn huis weer in.
Dekentje erbij, katten ernaast, dokter Google in mijn hand en met een stinkende koppijn. Maar nog heel en megablij met de koptelefoon die ik normaal regelmatig gebruik om anderen niet te hoeven horen. Die ving namelijk een deel van de klap op. Wat fijn is, want dit weet jij dan misschien niet, maar de wereld is een stuk minder leuk als alles geel is.
Dus ja, new year, new me. Dit wordt het jaar waarin ik slechts 1 keer een harde klap op mijn hoofd ga krijgen. En het goede nieuws is dus dat die keer al is geweest. Het wordt een mooi jaar.
Don’t stress….it’s just me!
I’ve spent over 25 years working in content strategy and digital transformation, which means I’ve seen enough technology hype cycles to be skeptical and enough genuine innovation to stay curious.
Want to talk shop? Do get in touch!
I have a newsletter and it's bearable. Subscribe to read my (Gen)AI articles!
