TweetShare EmailSharebar TweetShare Email 27 en vrijgezel. Onderdeel van een steeds groter wordende groep mensen in Nederland. Een statistiek, dat ben ik. “Een dame als jij, vrijgezel?” De vraag die […]
Een paar weken geleden won ik een leuke prijs. geheel onverwacht overigens en dat zonder enige vorm van valse bescheidenheid. Toen ik me ergens in 2011 aanmeldde voor echick van […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Single zijn is leuk, Single zijn is leuk, single zijn is leuk Zittend in hét café voor de Utrechtse intellectueel: ‘t Hoogt, is het deze mantra […]
Het leven op Aruba is soms net even iets anders dan het leven in Nederland. En dan heb ik het in dit geval niet over de prachtige witte stranden (die […]
Bijna voorbij
Mijn vakantie is bijna voorbij. Jammer maar waar. Morgenavond vertrekken we weer naar Nederland. Ik heb er steeds minder zin in. Rita Verdonk, Geert Wilders, de moslimfascinatie van de Nederlandse politiek en media. Ik heb er weinig zin an. Hier op Aruba zien we via de wereldomroep ook wel wat van wat er in Nederland allemaal gebeurt en natuurlijk is er altijd internet. Maar het is veel gemakkelijk om je ervan af te sluiten wanneer er 10 minuten verderop een prachtig blauwe zee ligt te wachten en een warm wit strand. Straks in Nederland heb ik die luxe niet meer. Straks moet ik weer kijken naar Netwerk, Nova, het nieuws, de krant lezen, de koffiepraat aanhoren. Straks moet ik weer horen van al die mensen die tegen de multiculti samenleving zijn. Of even erg: naar die mensen die denken dat multicultureel betekent: Hollanders en moslims. Straks moet ik weer terug naar het land waar de politiek door de Wildersen en Verdonks is verworden tot een grote idioterie en waarin de andere partijen en politici nog steeds geen adequate reactie hebben gevonden op deze ontsnapte gekken.
Wanneer je vanaf hier de actualiteiten daar volgt zie je pas echt goed hoe raar Nederland is geworden. Ik heb er geen ander woord voor dan raar. Mijn ouders lezen hier een aantal Nederlandse bladen en ook via Arubaanse en Antilliaanse kranten krijg je nog wel wat mee. Moslimfascinatie is wat boven komt drijven. Elk magazine, van politiek tot mode, praat over, met, naar, tussen, achter moslims. Niet dat daar per definitie iets mis mee is, maar wanneer gezonde interesse verandert in obsessie, dan is het tijd om je achter de oren te krabben. Maar achter de oren krabben wil in Nederland steeds minder lukken.
Niet dat hier alles perfect is. Maar tenminste gaat de imperfectie hier niet gebukt onder een slechte zomer en een stel slecht gehumeurde mensen. Steeds vaker overweeg ik deze kant op te komen. Gewoon even weg uit de maalstroom. De continue druktemakerij en vaak om non-issues. Ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Vertrekken uit Nederland voelt nog teveel als opgeven. Als de hippies die de wereld wilden veranderen en daarom in een commune gingen wonen en deden alsof die wereld niet bestond. Zo laf wil ik nou ook weer niet zijn. Maar stiekem zou ik mijn vakantie nog wat uit willen breiden. Jammer genoeg zit dat er even niet in.
Ook leuk: