Een paar weken geleden won ik een leuke prijs. geheel onverwacht overigens en dat zonder enige vorm van valse bescheidenheid. Toen ik me ergens in 2011 aanmeldde voor echick van […]
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email Rita en haar webcast: sneu. Donner en zijn rap: OHMYGODmegasegasuperblubberpower sneu (in het kwadraat). Zit ik zaterdagnacht NOVA te kijken. Een bezigheid die in alle eerlijkheid, […]
Ik houd me vast alsof mijn leven er vanaf hangt. Over de arm van hem, net onder de tas van haar, heb ik nog een stukje vrije stang gevonden.
TweetShare EmailSharebar TweetShare Email In een relatie is een aantal dingen belangrijk: communicatie, eerlijkheid, doorzettingsvermogen, humor en twee neuzen die ongeveer dezelfde kant op staan. Maar daarnaast is er een […]
Fruitige democratie
Een tijd terug schreef ik over hoe de Arubaanse democratie op sommige punten nog in de kinderschoenen stond. Logisch, want het is een héle jonge democratie. Het staat dus letterlijk in de kinderschoenen. Er wordt vanuit Nederland vaak toch erg smalend gedaan over die bananenrepublieken (tel er de Antillen bij op) daar ver over het water.
Maar nu moet ik steeds vaker concluderen dat we hier in Nederland ook wel bananen lusten. De laatste jaren beginnen die bananen zelfs de overhand te krijgen. Met als hoogtepunt het ultieme bananenmoment waarop de VVD overweegt om de motie van het parlement naast zich neer te leggen.
Ultieme kopstuk van deze fruitige democratie is Rietje Verdonk. De machtsbeluste, wraakzuchtige, lange tenen hebbende, leugenachtige en starre politica die ondanks het feit dat zij het waarheidsgehalte van al deze kwalificaties meerdere malen met daadkracht in de praktijk heeft weten te bewijzen – nog steeds volksvertegenwoordiger is.
Haar aanhangers blijven ongegeneerd achter haar staan. Dat zij zich gedraagt op een manier die een mens en zeker ook een politicus niet waard is, is niet van belang. Als ze die buitenlanders maar in het gareel houdt en het liefst nog buiten de deur. Liegen is ok, machtspolitiek ook. Zolang ze maar geen allochtonen knuffelt maakt het feitelijk (voor deze mensen) niet zoveel uit wat Rietje doet.
Nu zijn we aanbeland op een “uniek moment in de parlementaire historie” (aldus de NOS). En dat is in dit geval geen positieve kwalificatie. En niet voor het eerst is het Rietje die achter de commotie zit. Rietje die nooit echt doet wat ze zegt, maar wel graag zegt dat ze dat doet.
Rietje is natuurlijk niet de echte ziekte, maar wel een heel vervelend symptoom. Heeft iemand een aspirientje voor me? Ik krijg er hoofdpijn van.
Ook leuk: